مقدمه
در میانِ پهلوانانِ بزرگِ شاهنامه، گودرز در مقامِ بزرگِ خردمندِ خاندانِ پهلوانان، پهلوانِ گرامی و فرماندهٔ سالخوردهٔ یکی از نجیب‌ترین خاندان‌های جنگاورِ ایران، جای دارد. او، سرِ خاندانِ کارن که خاندانِ گودرز نیز خوانده می‌شود، پدرِ گروهی بزرگ از پسرانِ پهلوان بود و در جنگ‌های دراز با توران، در عهدِ کیکاووس و کیخسرو، رهبریِ سپاه‌های ایران را بر عهده داشت.
گودرز پسرِ کشواد و بنا بر تبارنامهٔ حماسه، از نوادگانِ تبارِ پهلوانیِ قارن و کاوهٔ آهنگر بود. جنگاوری با تجربه، خرد و اقتدارِ فراوان که هم رزم‌آوری توانا بود، هم مشاوری دانا در شوراهای سلطنتی و هم پدر و پدربزرگِ گرامیِ گروهی کامل از پهلوانان. گودرز بود که خوابِ الهی را دید که نجاتِ کیخسروِ جوان را به حرکت درآورد و گودرز بود که در نبردِ بزرگِ دوازده‌رخ، با پیران، فرماندهٔ نجیبِ تورانی، رویارو شد و کشتش.
گودرز، متعلق به میراثِ حماسیِ مشترکِ مردمان ایرانی‌تبار، سنتی که کردها با فارس‌ها و دیگر مردمانِ جهانِ ایرانی‌تبار در آن شریک‌اند، آرمانِ جنگاورِ پیرِ خردمند را مجسم می‌کند؛ بزرگِ خاندانی که عمرِ درازش نسل‌ها را در بر می‌گیرد و خاندانش پهلوان پس از پهلوان در اختیارِ ایران می‌گذارد. شناختِ گودرز شناختِ ستونِ استوارِ آرمانِ ایرانی در درازترین جنگ‌های حماسه است، پهلوانِ گرامی‌ای که در او دلاوری، خرد و پیوندهای یک خاندانِ بزرگِ پهلوانی به هم می‌رسند.
فهرست مطالب
گودرز که بود؟
گودرز که نامش Goudarz یا Godarz نیز نوشته می‌شود، از پهلوانانِ بزرگِ ایرانیِ شاهنامه، پسرِ کشواد و بزرگِ خاندانِ نجیبِ کارن است. جنگاوری با تجربهٔ دراز و خردِ ژرف بود که در عهدِ شاهان کیکاووس و کیخسرو، در مقامِ یکی از برجسته‌ترین فرماندهان و مشاورانِ ایران خدمت کرد. پدرِ گروهی بزرگ از پسرانِ پهلوان، از جمله گیوِ نام‌آور، بود و به دیدنِ خوابِ الهی‌ای شناخته می‌شود که به نجاتِ کیخسرو انجامید و نیز به کشتنِ پیران، فرماندهٔ تورانی، در نبردِ دوازده‌رخ.
خاندانِ کارن
گودرز در روزگارِ پهلوانی، سرِ یکی از بزرگ‌ترین خاندان‌های جنگاورِ ایران، خاندانِ کارن، بود که به نامِ او خاندانِ گودرز نیز شناخته می‌شود. در تبارنامهٔ حماسه، این خاندان تبارِ خود را به قارن، پسرِ جنگاورِ کاوهٔ آهنگر، و ازاین‌رو به تبارِ پهلوانی‌ای بازمی‌گرداند که آزادیِ ایران را بنیاد نهاده بود. پدرِ خودِ گودرز کشواد بود، مشهور به درهم‌شکنندهٔ سپاه‌ها، فرمانده‌ای نجیب از نسلی پیشین، و گودرز از این تبار هم تواناییِ رزمِ خود را به ارث برد و هم جایگاهش در رأسِ خاندانی بزرگ را.
خاندانِ کارن در میانِ خاندان‌های جنگاورِ ایران تنها پس از خاندانِ سام، تبارِ رستم، جای می‌گرفت و در گذرِ نسل‌ها پهلوان پس از پهلوان در اختیارِ پادشاهی می‌گذاشت. در عهدِ گودرز، این خاندان به اوجِ شکوهِ خود رسید و گروهی کامل از پهلوانان را برای جنگ‌های توران فراهم کرد. بزرگیِ خاندان نه در یک پهلوان، بلکه در شمارِ بسیارِ آن بود، پسران و نوه‌های فراوانِ گودرز که برای آرمانِ ایران جنگیدند و افتادند. گودرز در مقامِ بزرگِ این خاندانِ پُرجمعیتِ جنگاوران، یکی از ستون‌های محوریِ جهانِ پهلوانیِ ایرانی بود؛ سرِ گرامیِ سلسله‌ای از پهلوانان.
نکته‌های کلیدی
گودرز پهلوانی بزرگ در شاهنامه و پسرِ کشواد بود.
او بزرگ و رهبرِ خاندانِ کارن بود.
پدرِ گروهی بزرگ از پسرانِ پهلوان، از جمله گیوِ نامدار، بود.
در عهدِ کیکاووس و کیخسرو در مقامِ فرمانده و مشاور خدمت کرد.
خوابِ الهی‌ای دید که به نجاتِ کیخسرو انجامید.
پیران، فرماندهٔ نجیبِ تورانی، را در دوازده‌رخ کشت.
اطلاعات کوتاه
نام: گودرز (همچنین Goudarz، Godarz)
منبع: شاهنامه، کتابِ فارسیِ شاهان
پدر: کشواد، درهم‌شکنندهٔ سپاه‌ها
خاندان: بزرگِ خاندانِ کارن (گودرز)
تبار: از تبارِ قارن و کاوهٔ آهنگر
مشهورترین پسر: گیو، پهلوانِ بزرگ
شاهانی که به آن‌ها خدمت کرد: کیکاووس و کیخسرو
کارِ نام‌آور: کشتنِ پیران در نبردِ دوازده‌رخ
نقش: فرماندهٔ سالخورده، مشاور و بزرگِ خاندانِ پهلوانان
سرنوشت: ناپدیدشدن در برف هنگامِ عروجِ کیخسرو
پدرِ پهلوانانِ بسیار
یکی از چشمگیرترین ویژگی‌های گودرز در حماسه، پدرِ گروهی بسیار بزرگ از پهلوانان بودنِ اوست. سنت شمارِ عظیمی از پسران و نوه‌ها را به او نسبت می‌دهد که به‌طورِ مشهور هفتادوهشت تن شمرده می‌شوند و جمعی کامل از پهلوانان در خدمتِ ایران تشکیل می‌دادند. در رأسِ آن‌ها گیو، نام‌آورترینِ پسرانش، بود، اما بسیاریِ دیگر، چون رهام، بهرام و هژیر، نیز به‌خودیِ خود جنگاورانی برجسته بودند و نوه‌اش بیژن به پهلوانِ یکی از محبوب‌ترین داستان‌های عاشقانهٔ حماسه بدل شد.
این شمارِ بسیارِ فرزندانِ پهلوان در اهمیتِ گودرز و بُعدِ تراژیکِ داستانش محوری است. در جنگ‌های دراز و هولناک با توران، بسیاری از پسرانش در نبرد افتادند و بزرگِ سالخوردهٔ خاندان ناچار شد اندوهِ به‌خاک‌سپردنِ کودکانی را تحمل کند که برای پهلوانی پرورش داده بود. تصویرِ پهلوانِ پیری که پسرانِ بسیارش را به جنگ می‌فرستد و باید بر بسیاری‌شان سوگوار شود، به گودرز سرشتی ژرفاً دردناک می‌دهد؛ پدری که خاندانش در گذرِ نسل‌ها برای ایران خون می‌دهد. پدرِ پهلوانان بودن، هم شکوهِ اوست و هم اندوهش، سنجهٔ وفاداریِ خاندانش و بهایی که پرداخت.
خوابِ سروش
یکی از مهم‌ترین نقش‌های گودرز در حماسه از طریقِ خوابی الهی پدید می‌آید. پس از قتلِ شاهزادهٔ پاک، سیاوش، در توران، پسرش کیخسرو پنهانی در سرزمینِ دشمن زاده و پرورش داده شد، وارثِ برحقی که اکنون امیدِ ایران و انتقامِ سیاوش به او تعلق داشت. سروش، پیام‌آورِ الهی، در خواب بر گودرز ظاهر شد و آشکار کرد که شاهزادهٔ جوان زنده است و باید به ایران آورده شود و تنها گیو، پسرِ گودرز، می‌تواند این مأموریتِ خطرناک را به انجام برساند.
گودرز با عمل به این آشکارشدنِ حقیقتِ الهی، پسرش گیو را مأمور کرد تا جست‌وجوی دراز و خطرناک در توران را برای یافتن و نجاتِ کیخسرو بر عهده بگیرد. این نقطهٔ عطفی در سراسرِ حماسه بود، زیرا بازآوردنِ کیخسرو جنگِ بزرگِ انتقام را به حرکت درآورد که سرانجام قاتل، افراسیاب، را به سزای عملش خواهد رساند. اینکه گودرز دریافت‌کنندهٔ این خوابِ آسمانی بود، او را چهره‌ای با جایگاهِ معنویِ ویژه در میانِ پهلوانان معرفی می‌کند؛ بزرگِ گرامیِ خاندان که برگزیده شد تا ابزارِ ارادهٔ الهی در بازگرداندنِ شاهِ برحق باشد. گودرز با اطاعت از خواب، به یکی از محورهای گردشِ داستانِ بزرگ بدل شد.
فرمانده در جنگِ بزرگ
در سراسرِ جنگ‌های دراز با توران، گودرز یکی از فرماندهانِ اصلیِ سپاه‌های ایران بود، سردارِ خردمند و باتجربه‌ای که شاه و پهلوان هر دو به مشورت و رهبری‌اش تکیه می‌کردند. در عهدِ کیکاووس و سپس کیخسرو، حضوری پیوسته در لشکرکشی‌ها، شوراهای سلطنتی و میدانِ نبرد داشت؛ ستونِ تلاشِ جنگیِ ایرانی در گذرِ نسل‌ها.
او تنها رزم‌آور نبود، بلکه رهبر و سیاست‌مداری سالخورده نیز بود. در شوراهای شاهان، صدای گودرز صدای خرد و تجربه بود، بسته به نیازِ لحظه به احتیاط یا جسارت اندرز می‌داد و حافظهٔ درازش از جنگ‌های گذشته به سخنانش وزن می‌بخشید. در مقامِ فرمانده، سپاه‌های بزرگ را رهبری کرد و در سال‌های لشکرکشیِ دشوار مسئولیت‌های سنگینِ فرماندهی را بر دوش داشت. حماسه در او آرمانِ رهبرِ کارآزمودهٔ جنگ را تصویر می‌کند؛ کهنه‌سربازی که دلاوری‌اش با قوهٔ داوری همراه است و خدمتِ استوارش در عهدِ شاهانِ پیاپی، او را از تکیه‌گاه‌های ضروریِ آرمانِ ایرانی در درازترین و دشوارترین پیکارِ آن کرد.
کشتنِ پیران
نام‌آورترین کارِ منفردِ گودرز کشتنِ فرماندهٔ بزرگِ تورانی، پیران، وزیرِ نجیبِ افراسیاب، در نبردِ مشهور به دوازده‌رخ است. در این رویدادِ سرنوشت‌سازِ جنگ، قرار شد دوازده پهلوانِ ایران در نبردهای تن‌به‌تن با دوازده پهلوانِ توران روبه‌رو شوند تا سرنوشتِ پیکار تعیین شود. در میانِ این نبردها، گودرزِ سالخورده با همتای بزرگش پیران رویارو شد؛ دو فرماندهٔ کهنه‌کارِ سپاه‌های رقیب.
گودرز پیروز شد و پیران را کشت، پیروزی‌ای با اهمیتِ والا، زیرا پیران از دیرباز تواناترین و شرافتمندترینِ رهبرانِ تورانی بود. بااین‌حال این کشتن با اندوه همراه بود، زیرا پیران بدکار نبود، بلکه دشمنی نجیب بود، تورانیِ خردمند و مهربانی که زمانی از خانوادهٔ سیاوش محافظت کرده بود و حتی دشمنانش بر مرگِ او سوگوار شدند. نبردِ دو فرماندهٔ پیر، که هر کدام تکیه‌گاهِ مردمِ خود بود، از صحنه‌های بزرگِ حماسه است و پیروزیِ گودرز نشانگرِ چرخشی قاطع در جنگِ دراز به سودِ ایران بود. گودرز با کشتنِ حریفی چنین شایسته، بزرگ‌ترین آوازهٔ خود را یافت، در پیروزی‌ای که احترام به کشته‌شده بر آن سایه انداخته بود.
درگذشتِ پهلوان
زندگیِ درازِ پهلوانیِ گودرز به شیوه‌ای اسرارآمیز پایان یافت که برای بزرگ‌ترین پهلوانانِ روزگارش در نظر گرفته شده بود. هنگامی که شاهِ آرمانی، کیخسرو، در اوجِ شکوهِ خود برگزید که از تخت بگذرد و از جهان ناپدید شود، به‌جای آنکه خطرِ تباهیِ روانش را بپذیرد، گروهی از بزرگ‌ترین پهلوانانش او را در واپسین صعودش به کوه‌ها همراهی کردند. گودرز در شمارِ این چند برگزیده بود، پهلوانانی که شاهشان را در آخرین سفر دنبال کردند.
بنا بر سنت، شاه پهلوانان را از خطرِ راه آگاه کرد و چند تن از آنان، از جمله گودرز، در توفانِ بزرگی از برف بر بلندی‌های کوه جان باختند و همانندِ شاهشان از جهان ناپدید شدند. این نکته که پهلوانانِ توانا، به سببِ نداشتنِ فرّهٔ الهی‌ای که شاه را به ورایِ جهان می‌برد، نتوانستند از صعود جان به در برند، به درگذشتشان حالتی باشکوه و اسرارآمیز می‌دهد. بدین‌ترتیب گودرز، بزرگِ گرامیِ خاندانِ پهلوانان که در عهدِ شاهانِ ایران خدمت کرده و خاندانی کامل از پهلوانان را برای آرمانش روانه کرده بود، سرانجام در همراهیِ شاهِ آرمانی از جهان رفت؛ زندگیِ درازِ دلاوری و خدمتش در برف‌های کوهِ مقدس پایان یافت.
نمادپردازی و معنا
گودرز آرمانِ جنگاورِ پیرِ خردمند و بزرگِ خاندانِ پهلوانی را مجسم می‌کند. حماسه در او دلاوریِ رزم‌آور را با قوهٔ داوریِ سیاست‌مدارِ سالخورده پیوند می‌دهد و پهلوانی را تصویر می‌کند که تجربهٔ درازش او را هم مشاور کرده و هم جنگاور، ستونی از خرد در شوراهای شاهان. در مقامِ پدرِ گروهی بزرگ از پهلوانان، هم آرمانِ خاندانی را مجسم می‌کند که یکسره خود را وقفِ خدمت به پادشاهی می‌کند و هم بهای تراژیکِ آن وفاداری را در پسرانِ بسیارش که به جنگ فرستاد و بر آن‌ها سوگواری کرد، نشان می‌دهد.
داستانِ او مضمون‌های وفاداری، پایداری و پیوندهای خانواده‌ای بزرگ در گذرِ نسل‌ها را در حماسه حمل می‌کند. گودرز چهرهٔ پیوستگی است، کهنه‌سربازی که زندگی‌اش عهدِ شاهانِ پیاپی را در بر می‌گیرد و داستانِ درازِ جنگ با توران را به هم می‌پیوندد، از ازدست‌دادنِ سیاوش تا پیروزیِ کیخسرو. تأمل در گودرز تأمل در وفاداریِ استوارِ خاندانی بزرگ به مردمش، خردِ حاصل از سن و تجربه و نجابتِ دردناکِ پهلوانِ پیری است که پسرانش و سرانجام خود را به آرمانی می‌بخشد که سراسرِ عمرِ درازش به آن خدمت کرده است.
گودرز و کردها
گودرز به میراثِ حماسیِ مشترکِ مردمان ایرانی‌تبار، سنتِ شاهنامه که کردها با فارس‌ها و دیگر مردمان ایرانی‌تبار در آن شریک‌اند، تعلق دارد. کردها در مقامِ مردمی ایرانی‌تبار با ریشه‌های ژرف در این جهانِ فرهنگی، وارثانِ چرخهٔ بزرگِ پهلوانانِ آن‌اند، از جمله پهلوانانِ خاندانِ کارن که گودرز به آن تعلق دارد. چهرهٔ او از این جهت نیز طنینی ویژه دارد که حماسه تبارِ خاندانش را به قارن و کاوهٔ آهنگر، پهلوانی به‌ویژه عزیز در سنتِ کردی، بازمی‌گرداند.
صادقانه آن است که بگوییم گودرز، مانندِ دیگر پهلوانانِ شاهنامه، بخشی از این سنتِ گسترده‌ترِ ایرانی‌تبار است، نه چهره‌ای ویژهٔ کردها؛ پهلوانِ گذشتهٔ افسانه‌ایِ مشترکِ تمامیِ مردمان ایرانی‌تبار است. بااین‌حال ارزش‌های مجسم در داستانش، وفاداری، خرد، ازخودگذشتگیِ خانواده‌ای برای مردمش و حرمتِ سالخوردگان، همگانی‌اند و در سراسرِ جهانِ فرهنگیِ ایرانی‌تبار، از جمله در میانِ کردهایی که از دیرباز این حماسهٔ بزرگ را عزیز داشته‌اند، طنین افکنده‌اند. میراثِ مشترک در گودرز، تصویری تأثیرگذار از پهلوانِ پیرِ خردمند و خاندانِ پهلوانی عرضه می‌کند؛ تصویری که به همهٔ مردمانی تعلق دارد که کتابِ شاهان را گرامی داشته‌اند.
بحث‌ها و برداشت‌های نادرست
آیا گودرز واقعاً هفتادوهشت پسر داشت؟ این عدد بخشی از سنتِ حماسی است و بهتر است آن را بیانی نمادین از بزرگی و کثرتِ خاندانش بدانیم، نه سرشماری‌ای به معنای واقعیِ کلمه. نکتهٔ حماسه این است که گودرز بزرگِ جمعی عظیم از جنگاوران بود، خاندانی کامل از پهلوانان که برای ایران خدمت کردند و مردند. خواه عددِ دقیق را واقعی بدانیم یا نه، حقیقتِ اساسی‌ای را می‌رساند که تبارِ گودرز پهلوانانی بی‌شمار در اختیارِ پادشاهی گذاشت و او اندوهِ ازدست‌دادنِ بسیاری‌شان را در جنگ تحمل کرد.
آیا کشتنِ پیران پیروزی بود یا تراژدی؟ هر دو، در بینشِ اخلاقیِ غنیِ حماسه. کشتنِ پیران پیروزیِ بزرگی برای ایران بود که تواناترینِ فرماندهانِ تورانی را از میان برداشت و جنگِ دراز را به‌طورِ قاطع دگرگون کرد. بااین‌حال پیران دشمنی نجیب و شرافتمند بود که حتی کُشندگانش بر او سوگواری کردند و ازاین‌رو اندوه بر پیروزی سایه افکند. این رویداد امتناعِ شاخصِ حماسه از تصویرکردنِ جنگ در رنگ‌های ساده را نشان می‌دهد، با گرامیداشتِ ارزشِ دشمنِ کشته‌شده حتی در لحظهٔ پیروزی بر او.
آیا داستانِ گودرز تاریخ است؟ خیر؛ گودرز به چرخه‌های افسانه‌ایِ شاهنامه تعلق دارد، نه تاریخِ مستند، هرچند خاندانِ کارن که تبارش نمایندهٔ آن است، در دوره‌های بعدیِ اشکانی و ساسانی نیز در مقامِ خاندانی بزرگ و اشرافی ظاهر می‌شود. گودرزِ حماسی چهره‌ای از روزگارِ پهلوانی است و نسبتِ میانِ بزرگِ افسانه‌ایِ خاندان و خاندانِ اشرافیِ تاریخی، به چگونگیِ درآمیختنِ اسطوره و تبارنامهٔ اشرافی در سنتِ ایرانی‌تبار مربوط است. داستانش را باید چون افسانه‌ای غنی از معنا ارج نهاد، نه گزارشی از رخدادهای واقعی.
موضوعات مرتبط
گیو: نام‌آورترین پسرِ گودرز، پهلوانِ بزرگ
قارن: پسرِ جنگاورِ کاوه، نیای خاندانِ کارن
پیران: فرماندهٔ نجیبِ تورانی که گودرز در دوازده‌رخ کشت
کیخسرو: شاهِ آرمانی که خوابِ گودرز نجاتش را به حرکت درآورد
کیکاووس: شاهی که گودرز مدت‌ها در عهدش خدمت کرد
رستم: بزرگ‌ترین پهلوانِ ایران، همرزمِ خاندانِ کارن
سیاوش: شاهزادهٔ مقتول که گودرز به بازگرداندنِ پسرش کمک کرد
شاهنامه: کتابِ حماسیِ شاهان که گودرز در آن پدیدار می‌شود
پرسش‌های متداول
گودرز در شاهنامه که بود؟
گودرز یکی از پهلوانانِ بزرگِ ایرانیِ شاهنامه، پسرِ کشواد و بزرگِ خاندانِ نجیبِ کارن، که خاندانِ گودرز نیز خوانده می‌شود، بود. جنگاوری با تجربهٔ دراز و خردِ ژرف بود که در عهدِ کیکاووس و کیخسرو در مقامِ فرمانده و مشاورِ برجستهٔ ایران خدمت کرد، پدرِ گروهی بزرگ از پسرانِ پهلوان شد و با کشتنِ پیران، فرماندهٔ تورانی، در نبردِ دوازده‌رخ به بزرگ‌ترین شهرتِ خود رسید.
گودرز چند پسر داشت؟
سنتِ حماسی به‌طورِ مشهور شمارِ عظیمی از پسران و نوه‌ها را به گودرز نسبت می‌دهد که اغلب هفتادوهشت تن شمرده می‌شوند و جمعی کامل از پهلوانان در خدمتِ ایران تشکیل می‌دادند. نام‌آورترین گیو بود، اما بسیاریِ دیگر، چون رهام، بهرام و هژیر، نیز جنگاورانی برجسته بودند و نوه‌اش بیژن پهلوانِ داستانی عاشقانه و محبوب بود. بهتر است این عدد را بیانِ بزرگیِ خاندانش بدانیم، نه شمارشی واقعی.
خاندانِ کارن چه بود؟
خاندانِ کارن که به نامِ گودرز خاندانِ گودرز نیز خوانده می‌شود، از بزرگ‌ترین خاندان‌های جنگاورِ شاهنامه بود که تنها پس از خاندانِ سام، تبارِ رستم، جای می‌گرفت. در حماسه، تبارش به قارن، پسرِ کاوهٔ آهنگر، بازمی‌گشت. در عهدِ گودرز به اوجِ شکوهِ خود رسید و گروهی کامل از پهلوانان در اختیارِ ایران گذاشت. این خاندان در دوره‌های بعدیِ اشکانی و ساسانی نیز در مقامِ خاندانی واقعی و اشرافی ظاهر می‌شود.
گودرز چگونه به نجاتِ کیخسرو کمک کرد؟
پس از قتلِ سیاوش، پسرش کیخسرو پنهانی در توران زاده و پرورش داده شد. سروش، پیام‌آورِ الهی، در خواب بر گودرز ظاهر شد و آشکار کرد که شاهزاده زنده است و باید به ایران آورده شود و تنها گیو، پسرِ گودرز، می‌تواند این کار را انجام دهد. گودرز با عمل به خواب، گیو را مأمورِ جست‌وجوی خطرناک کرد که به نجاتِ کیخسرو و جنگِ بزرگِ انتقام با افراسیاب انجامید.
آیا گودرز پیران را کشت؟
بله. در نبردِ دوازده‌رخ، جایی که دوازده پهلوانِ ایران در نبردِ تن‌به‌تن با دوازده پهلوانِ توران روبه‌رو شدند، گودرزِ سالخورده با همتای بزرگش پیران، وزیرِ نجیبِ افراسیاب، رویارو شد و کشتش. پیروزی‌ای قاطع بود، زیرا پیران تواناترینِ فرماندهانِ تورانی بود، اما اندوه بر آن سایه افکند، زیرا پیران دشمنی شرافتمند بود که حتی دشمنانش بر او سوگواری کردند.
گودرز چگونه مرد؟
گودرز به شیوهٔ اسرارآمیزِ بزرگ‌ترین پهلوانانِ روزگارش از جهان رفت. هنگامی که شاهِ آرمانی، کیخسرو، از تخت گذشت و برای ناپدیدشدن از جهان به کوه‌ها صعود کرد، گروهی از بزرگ‌ترین پهلوانانش، از جمله گودرز، همراهش شدند. بنا بر سنت، چند تن از این پهلوانان در توفانِ بزرگی از برف بر بلندی‌ها جان باختند و همانندِ شاهشان ناپدید شدند، زیرا نتوانستند از صعودی جان به در برند که شاه را به ورایِ جهان می‌برد.