ناصر داود در ۱۲۲۷–۱۲۲۹ بر دمشق حکومت کرد و سپس کرک را پایگاه خود ساخت. کارنامه‌اش رقابت ایوبیان، تصرف اورشلیم در ۱۲۳۹ و شبکه‌های علمی را به هم پیوند می‌دهد.
خاندان و جانشینی
داود پسر معظم عیسی و نوهٔ عادل اول بود؛ ایوبیان از خاندان کرد صلاح‌الدین برخاستند. تومار تولدش را دسامبر ۱۲۰۶، تمیزکان و سایلیک ژانویهٔ ۱۲۰۷ می‌دانند. در نوامبر ۱۲۲۷ جانشین پدر در دمشق شد. موقعیتش به مناسبات شاهزادگان خویشاوند، شهرها و خاندان‌های نظامی وابسته بود. [1] [2]
از دست رفتن دمشق
علیه کامل از اشرف کمک خواست، اما دو عمویش توافق کردند و دمشق را محاصره کردند. داود در ۱۲۲۹ تسلیم شد و شهر به اشرف رسید. کرک و دارایی‌های دیگر در شرق اردن و فلسطین پایگاه تازه‌ای فراهم کردند. کوشش‌های بعدی برای بازیابی دمشق محدودیت این سازش را نشان می‌دهند. [1] [2]
اورشلیم و مصر
داود در دسامبر ۱۲۳۹ اورشلیم را گرفت. کاراکاش ساخت استحکامات و غارت کاروان را در زمینهٔ درگیری بررسی می‌کند. این رویداد با تصرف خوارزمیان در ۱۲۴۴ متفاوت بود. داود همچنین صالح ایوب را زندانی کرد و در ۱۲۴۰ در برابر وعده‌های سیاسی آزاد کرد. به قدرت رسیدن ایوب در مصر به فرماندهانی نیز وابسته بود که عادل دوم را گرفتند. اتحاد پسرعموها بعداً به رقابت تازه بدل شد. [1] [2] [3]
دانش، ازدست‌رفتن کرک و بنا
تومار ابن واصل و ابن حاجب را از دانشوران پیرامونش می‌شمارد. بحیری نامه‌ای را بررسی می‌کند که برای کمک نظامی وساطت دینی می‌خواست. پس از شکست نزدیک سلط در ۱۲۴۶، قدرتش کاهش یافت. تومار خروج در ۱۲۴۷ را از واگذاری کرک به دست پسرانش در ۱۲۴۹ جدا می‌کند؛ پژوهش ۲۰۲۵ خروج را هم ۱۲۴۹ می‌داند. تومار مرگش را مهٔ ۱۲۵۸ نزدیک دمشق ثبت می‌کند. قلعه مراحل فرانکی و ایوبی–مملوکی بعدی دارد؛ تمام دیوارهای امروز را نمی‌توان کار داود دانست. نامه‌ها و لایه‌های ساختمان شواهدی مشخص برای شناخت زندگی او فراهم می‌کنند. [1] [2] [4] [5]
منابع و مطالعه بیشتر
- Cengiz Tomar, “el-Melikü’n-Nâsır, Dâvûd”, TDV İslâm Ansiklopedisi (2004); biography, scholarly associations, departure from Karak and death.
- Muhammed Temizkan and Mutlu Saylık, “Kayıp Bir Taht Uğruna: Melik Nâsır Dâvûd’un Siyasi Yaşamı ve Eyyûbî Diplomasisindeki Rolü (624–647/1227–1249)”, Cihanşümul Akademi Sosyal Bilimler Dergisi 6/11 (2025), pp. 247–267, DOI 10.62356/cihansumul.1785506; chronology compared with Tomar.
- Şehri Karakaş, “Kudüs’ün 1239 ve 1244 Yıllarındaki Yeniden Fethi / The Issue of the Re-Conquest of Jerusalem in 1239 and 1244”, Akademik Bakış, issue 34 (2024); research on the distinct captures and changing alliances.
- Ṣalāḥ al-Buḥayrī, “Le décret de nomination de l’historien Ibn Wāṣil au poste de professeur de la mosquée al-Aqmar”, Annales islamologiques 12 (1974), pp. 85–94, especially p. 87 and note 3 on Dawud’s correspondence with Izz al-Din ibn Abd al-Salam.
- Ghazi Bisheh, “Karak Castle”, Discover Islamic Art, Museum With No Frontiers; archaeological description and distinction between construction phases.
- Bernard Gagnon, Karak Castle upper court, 11 April 2010, Wikimedia Commons; CC BY-SA 3.0.
- Further reading: Joseph Drory, “Al-Nāsir Dāwūd: A Much Frustrated Ayyūbid Prince”, Al-Masāq 15/2 (2003), pp. 161–187, DOI 10.1080/0950311032000117467; publisher’s bibliographic record and abstract.