4 آوریلِ 2026: روزی با اهمیتی دوگانه برای ملتِ کرد
امروز، 4 آوریلِ 2026، برای کردهای سراسرِ جهان معنایی ژرف دارد؛ هم 77مین زادروزِ عبدالله اوجالان، رهبرِ گرامی‌داشته‌شدهٔ حزبِ کارگرانِ کردستان (PKK)، است و هم روزی نمادین از باززایی و تاب‌آوریِ مردمی که سده‌ها مبارزه را تاب آورده‌اند. سازمان‌های گوناگونِ کردی، از جمله KCK، KCDK-E و KONGRA-GEL، این روز را «رستاخیزِ کردهای آزاد» یا «روزِ باززاییِ کردها» نامیده‌اند؛ گواهِ روحیهٔ پایدارِ ملتی که برای تعیینِ سرنوشت و عدالت می‌کوشد.
اهمیتِ 4 آوریل از جشنی صرف برای زادروز فراتر می‌رود. روزی است که تحولِ مقاومتِ کردی را در خود دارد؛ از قیام‌های نخستین علیه ستم تا چارچوبِ فلسفیِ معاصرِ «کنفدرالیسمِ دموکراتیک». این اندیشه که اوجالان از آن دفاع می‌کند، جامعه‌ای ریشه‌دار در بوم‌شناسی، رهاییِ زنان و دموکراسیِ مستقیم را می‌خواهد و چشم‌اندازی از آینده‌ای فراتر از ساختارهای سنتیِ دولت‌ملت ارائه می‌دهد. سنتِ سالانهٔ درخت‌کاری در این روز نمادی نیرومند از این آگاهیِ زیست‌محیطی و امید به آینده‌ای شکوفاست.
همچنین 4 آوریل با سالگردِ تأسیسِ یگان‌های مدافعِ زنان (YPJ) در روژاوای شمالِ سوریه هم‌زمان است. YPJ نمادِ توانمندسازیِ زنان و بخشی تعیین‌کننده از مبارزهٔ کردی است که نقشِ جدایی‌ناپذیرِ زنان را هم در دفاعِ نظامی و هم در انقلابِ اجتماعیِ گسترده‌تر نشان می‌دهد. شجاعت و پایبندیِ آنان در خطِ مقدم علیه نیروهای افراطی، توجه و تحسینِ بین‌المللی را برانگیخته و پایه‌های فمینیستیِ جنبشِ کردی را برجسته کرده است.
چشم‌اندازِ ژئوپولیتیکیِ اوایلِ 2026 لایهٔ دیگری از پیچیدگی و فوریت به این روزِ یادآوری و عزم می‌افزاید. اعلامِ 2026 به‌عنوانِ «سالِ آزادیِ جسمانیِ رهبر اوجالان» از سوی KCDK-E، کارزارِ ادامه‌دارِ آزادیِ او از زندان را برجسته می‌کند؛ مطالبه‌ای که در کانونِ دستورِ کارِ سیاسیِ کردها مانده است.
تحولاتِ اخیرِ مناطقِ کردنشینِ ایران، معروف به روژهلات، نیز توجه را به رنجِ کردها زیرِ حکومتِ ایران جلب کرده است. پس از موجِ اعتراض‌های ضدحکومتی در اواخرِ 2025 و اوایلِ 2026، گزارش‌هایی از افزایشِ هماهنگیِ گروه‌های کرد علیه حکومتِ ایران منتشر شد. حملهٔ پهپادی به پایگاهی متعلق به خبات، گروهِ مخالفِ کردِ ایرانی در عراق، حدودِ 2 آوریلِ 2026، یادآوریِ تکان‌دهنده‌ای از وضعیتِ بی‌ثبات و شرایطِ خطرناکِ کنشگران و رزمندگانِ کردِ منطقه است.
در سوریه، «مسئلهٔ کرد» همچنان از کانون‌های نگرانیِ منطقه‌ای و بین‌المللی است. یورشی به رهبریِ دولت علیه نیروها و غیرنظامیانِ کرد در ژانویهٔ 2026 موجی از همبستگیِ کردی را در سراسرِ خاورمیانه برانگیخت و پیوندِ جوامعِ کرد در دو سوی مرزهای ملی را برجسته کرد. جشنِ اخیرِ نوروز (21 مارسِ 2026)، سالِ نوی باستانیِ کردی، با تأکیدی نیرومند بر وحدت و صلح، آرزوهای مردمِ کرد را در میانِ این چالش‌ها بازمی‌تاباند.
از نظرِ تاریخی، مبارزهٔ کردها برای خودگردانی و به‌رسمیت‌شناخته‌شدن سرشار از نمونه‌های مقاومت است. قیامِ بدلیس در 1914 که حدودِ 4 آوریلِ همان سال پایان یافت، نمونه‌ای آغازین و مهم از ایستادگیِ کردها در برابرِ امپراتوریِ عثمانی است. این رویداد زمینه‌ای ژرف‌تر برای مبارزهٔ معاصر فراهم می‌کند و جست‌وجویی دیرپا برای عدالت و خودحکمرانی را نشان می‌دهد که در سراسرِ سدهٔ 20 و تا سدهٔ 21 ادامه یافته است.
دوگانگیِ 4 آوریل، گرامی‌داشتِ زادروزِ یک رهبر و نمادِ باززاییِ یک ملت، روایتی نیرومند برای مردمِ کرد می‌سازد. روزی برای تأمل بر فداکاری‌ها، آرمان‌های دنبال‌شده و امیدِ استوار به آینده‌ای است که هویت و حقوقِ کردها در آن کاملاً شناخته و محترم شمرده شود. مبارزه‌های ادامه‌دار در ایران و سوریه، همراهِ کارزارِ جهانیِ آزادیِ اوجالان، اهمیت و فوریتِ پایدارِ مسئلهٔ کرد را برجسته می‌کنند.
در پایان، 4 آوریلِ 2026 برای ملتِ کرد فراتر از تاریخی در تقویم است. گواهی زنده بر تاب‌آوریِ تاریخی، فلسفهٔ سیاسی و اجتماعیِ در حالِ تحول و کوششِ استوار برای آینده‌ای عادلانه و منصفانه است. مضمون‌های مقاومت، باززایی، آگاهیِ زیست‌محیطی و رهاییِ زنان همچنان به روایتِ کردی شکل می‌دهند و این روز را به لحظه‌ای برای تأمل و تجدیدِ عزم بدل می‌کنند.