Saladins zoon bestuurde Aleppo van 1186 tot 1216. Zijn geschiedenis verbindt wisselende Ajjoebidische allianties met vestingwerken, stadsinstellingen en de grenzen van bescherming voor geleerden.
Een emir van Aleppo
Al-Zahir was Saladins zoon en regeerde de Ajjoebidische tak van Aleppo in 1186–1216. Özaydın onderscheidt zijn vorstendom van andere machten; Arslanshah van Mosul verschijnt als afzonderlijke emir in allianties, niet als stad onder al-Zahir. [1] Een gemeenschappelijke dynastie wiste territoriale belangen niet uit. Bondgenoot, meerdere, rivaal en onderdaan zijn verschillende relaties.
Wisselende familiediplomatie
Özaydın noemt de toewijzing van Jabla en Latakia in 1194, samenwerking met al-Afdal tegen al-Adil en latere erkenning van diens voorrang. [1] In 1212 huwde al-Zahir Dayfa, al-Adils dochter; El-Azhari dateert hun zoon al-Aziz op 1213. [2] Het huwelijk verbond neef en nicht van rivaliserende takken. Al-Adil was niet voortdurend een behulpzame oom. Concrete verdragen en onderwerping verklaren meer dan één onveranderlijk plan.
Citadel en omgeving
Museum With No Frontiers schrijft gracht, brug, stenen glacis, torens, poort en paleis aan al-Zahir toe en onderscheidt vroegere en latere fasen. [3] Tabbaa’s gepubliceerde hoofdstuksamenvatting beschrijft vestingen als voorposten ter bescherming van de hoofdstad, met terugkerende ingangen en paleisvormen. [4] Alleen die samenvatting is geraadpleegd. De citadel hoorde bij een defensief en bestuurlijk systeem; niet iedere zichtbare steen dateert uit hetzelfde bewind.
Handel en instellingen
Özaydın vermeldt een Venetiaans akkoord in 1207–08, waterwerken en het dar al-adl voor belangrijke rechtszaken. [1] Getty noemt al-Zahir stichter en Tughril patroon van al-Sultaniyya. [6] Deze activiteiten leveren geen landbouwreeks of gemeten 30%groei op. Ambtenaren, docenten, bouwers en latere weldoeners horen eveneens bij die geschiedenis.
De grenzen van bescherming
Suhrawardi kreeg toegang tot en gunst aan het hof. Marcotte beschrijft religieuze beschuldigingen en politieke zorgen en benadrukt onzekerheid over aanklacht en gebeurtenissen voor zijn executie in 1191 of begin 1192. [5] Özaydın schrijft het bevel aan Saladin en de uitvoering aan al-Zahir toe. [1] Patronage kon samengaan met gevangenschap en dood. Noch een volkomen tolerant toevluchtsoord noch één zekere verklaring past bij de bronnen. Beschuldigingen door tegenstanders zijn geen historisch oordeel over zijn overtuigingen.
Een minderjarige opvolger
Al-Zahir stierf in 1216; zijn jonge zoon al-Aziz volgde, met Tughril als belangrijkste regent tot 1231. Dayfa’s eigen regentschap begon na al-Aziz’ dood in 1236 voor haar kleinzoon al-Nasir Yusuf. [2] Dat waren verschillende machtsoverdrachten. Voortbestaande gebouwen en ambten maken latere projecten niet tot opdrachten van de overledene. Hof, versterkt landschap, instellingen en familie verklaren samen zijn betekenis.
Bronnen en verder lezen
- Abdülkerim Özaydın, el-Melikü’z-Zâhir, Gāzî, TDV İslâm Ansiklopedisi(2004). Biography, alliances, Venetian agreement, civic works and Suhrawardi.
- Taef Kamal El-Azhari, Dayfa Khatun, Ayyubid Queen of Aleppo:634–640 AH/1236–1242 AD, Annals of Japan Association for Middle East Studies 15(2000), pp.27–55, especially 30–32. DOI 10.24498/ajames.15.0_27.
- Zena Takieddine, Samer Abd al-Ghafour and Abd al-Razzaq Moaz, Citadel of Aleppo, Discover Islamic Art, Museum With No Frontiers. Architectural phases and patronage; not a present-condition survey.
- Yasser Tabbaa, Defending Ayyubid Aleppo: The Fortifications of Al-Zahir Ghazi(1186–1216), in The Production of Meaning in Islamic Architecture and Ornament(2021), pp.94–104. Published abstract consulted, not the restricted full chapter.
- Roxanne Marcotte, Suhrawardi, Stanford Encyclopedia of Philosophy, section 1.1, Life, revised 2019. Court relationships and disputed circumstances of execution.
- Getty Cultural Objects Names Authority, Madrasa al-Sultaniyya, record 700078736. Founder al-Zahir Ghazi; patron Shihab al-Din Tughril.