Sa’itarna verschijnt in TQ 12 T19 naast de plaatselijke heerser Qiš-Addu. Zijn identiteit en dynastieke positie worden onderzocht.

Archeologische heuvel van Terqa met gebouwen op de kam, gezien over een brede rivier onder wolken
Terqa bij Ashara, Syrië, in 2010. Foto: Frans-Syrische Tell Masaïkh-missie. Vindplaats van de voor Sa’itarna relevante documenten. © Mission franco-syrienne de Tell Masaïkh · CC BY-SA 3.0 FR · Wikimedia Commons.

De naam in het document

Ian Mladjov identificeert Sa-i-tar-na in TQ 12 T19. Andere teksten uit de groep verbinden Qiš-Addu met Parattarna/Parittarna en Sausadatra, begrepen als Sauštatar. Zulke verbanden helpen gelijktijdige regeringen vaststellen; ze vormen geen doorlopende biografie. Eén vermelding kan de reconstructie van een dynastie veranderen. [1]

Identificatie met Shuttarna

Shigeo Yamada stelde in 2011 voor Saitarna te identificeren met Shuttarna I, zoon van Kirta, bij onzekere positie tegenover Parattarna. Hij wees op Shuttarna’s zegel dat Sauštatar op een Alalakh-tablet hergebruikte. [2] Stefano de Martino kent Kirta eveneens via het zegel van zijn zoon. [3] Een oud zegel kon later worden gebruikt: documentdatum en leven van de zegelhouder moeten afzonderlijk worden onderzocht.

Een andere opvolging

Mladjov leidt uit Qiš-Addu’s eerdere optreden als gouverneur in plaats van koning af dat Sauštatar zijn andere Mitanni-tijdgenoten voorafging. Hij onderscheidt Sa’itarna daarom van Shuttarna I en II en plaatst hem tussen Sauštatar en Artatama I. Een positie na Parattarna II blijft voorlopig. Rond 1425 v.Chr. is een voorwaardelijke schatting, geen gedocumenteerde troonsbestijging. [1]

De context van het rijk

De Martino plaatst Mitanni’s kern aan de boven-Khabur en beschrijft gezag richting midden-Tigris en -Eufraat. Hij benadrukt het kleine bewaarde tekstcorpus vergeleken met tijdgenoten. [3] Sa’itarnas bewijs betreft naam, gelijktijdigheid en verschillende identificaties; specifieke veldtochten of huwelijksonderhandelingen zijn niet gedocumenteerd.

Bronnen en verder lezen

  1. Ian Mladjov, The Kings of Mittani in Light of the New Evidence from Terqa, N.A.B.U. 2019/1, no. 22, pp. 33–36.
  2. Shigeo Yamada, An Adoption Contract from Tell Taban, the Kings of the Land of Hana, and the Hana-style Scribal Tradition, Revue d’Assyriologie 105 (2011), pp. 61–84; discussion on p. 61.
  3. Stefano de Martino, The Mittanian Cuneiform Documents: The Interplay between Content, Language, Material, Format, and Sealing Practices, 2024, pp. 207–219; opening overview, University of Turin record.