استادان، نوشته‌های کلامی و پیوندهای مستند با جهان مالایی.

عکس قدیمی نصب‌شده از مدینه با دیوارها، بام‌های تخت، گنبدها، مناره‌ها و برچسب‌های دست‌نویس عربی و فرانسوی
مدینه، محمد صادق، ۱۸۸۰؛ Khalili Collections، ARC.PP 0211.09، CC BY-SA 3.0 IGO. نمایی پس از روزگار کورانی. Khalili Collections · Muhammad Sadiq, 1880 · CC BY-SA 3.0 IGO · Wikimedia Commons.

خاستگاه و استادان

دانشور کرد ابراهیم کورانی در ۱۶۱۶–۱۶۹۰ زیست و از شهرزور بود. [1] جیجی شهران و اکتبر ۱۶۱۶ را دقیق‌تر مشخص می‌کند. او در بغداد، دمشق، قاهره و مدینه تحصیل کرد. در مدینه شاگرد احمد قشاشی شد و در ۱۶۶۱ در سنت شطاری جانشینش گردید. با سنت‌های نقشبندی و زینی نیز پیوند داشت؛ فقیه شافعی، محدث و صوفی بود. [2]

متون و آچه

اتحاف الذکی شرح تحفهٔ برهانپوری است. فتح‌الرحمان توضیح می‌دهد که دانشوران مالایی تفسیری از آموزه‌های صوفیانه سازگار با قرآن و سنت خواسته بودند. [3] عبدالرئوف آچه اثر را به عربی و مالایی انتقال داد. [1] کورانی از ابن عربی دفاع کرد، اما وجود واجب الهی را از وجود وابسته و محدود آفریدگان متمایز دانست. [2]

مسائل و نسخه‌ها

تصحیح انتقادی گولتکین در ۲۰۲۱ جلاء الفهوم را بررسی می‌کند: پاسخی دربارهٔ معدوم، ماهیت، وجود ذهنی و اعیان ثابته. [4] فتح‌الرحمان در ۲۰۰۷ بیست‌ونه نسخهٔ اتحاف را شناسایی و نقش کار پیشین جانز را توضیح داد. این شمار مربوط به همان بررسی تاریخ‌دار است، نه همهٔ نسخه‌های امروز. نامه‌ها، ترجمه‌ها و شواهد نسخه‌ای ارتباطات فکری را قابل پیگیری می‌کنند و آثاری مشخص برای مطالعه می‌دهند. [3]

منابع و مطالعه بیشتر

  1. Oman Fathurahman, New Textual Evidence for Intellectual and Religious Connections between the Ottomans and Aceh, in From Anatolia to Aceh (2015), pp. 293–310; research abstract on al-Kurani and Arabic–Malay transmission.
  2. Recep Cici, Kûrânî, TDV İslâm Ansiklopedisi 26 (2002), pp. 426–427; birthplace, teachers, affiliations and theological arguments.
  3. Oman Fathurahman, Further Research on Ithaf al-Dhaki Manuscript: A Philological and Codicological Perspective, paper presented in Freiburg, September 2007, published on the researcher’s Indonesian Islamic Philology site, 6 October 2007.
  4. Muhammed Bilal Gültekin, A Critical Edition of Jilā al-Fuhūm fī Tahqīq al-Subūt we Ru’yah al-Ma’dūm by Ibrahim Kûrânî, Tahkik 4/2 (2021); study and critical edition.
  5. Muhammad Sadiq, A General View of Medina, dated 1297 AH/1880, Khalili Collections ARC.PP 0211.09; digital image released under CC BY-SA 3.0 IGO, via Wikimedia Commons.