Bajar, parêzgeha îroyîn û herêma dîrokî sînorên cuda hene.

Derveyê kevirî yê Medreseya Meydanê ya duqatî li Colemêrgê bi pencereyên biçûk û deriyê kemera tûj
Medreseya Meydanê, Vladdracotepeş; Commons tarîxa wêneyê 12ê Sibata 2020an dide. Derve ye, ne hewşa hundir. © Vladdracotepeş · Wikimedia Commons · CC BY-SA 4.0.

Bajar û desthilat

Tuncel navê herêmî Hekarî ji navê bajarê navendî Çölemerik/Julamerk cuda dike. Sînorên dîrokî ne yên parêzgeha îroyîn bûn. [1] Gencer mafên mîrasî yên dahatê û navendîkirinê vedikole: Nurullah Beg piştî 1847an wek rêveber ma, di 1848an de serî rakir û di pêvajoya ku di 1849an de qediya hate dûrxistin. Dahatên gundan hatin desteserkirin û peredan ji xwediyên berê re hatin veqetandin. [2]

Civakên Aşûrî

Özcoşar û Deniz navenda patrîkiyê ya Qoçanis/Qudshanis û têkiliyên wê bi navenda Osmanî re vedikolin. [3] Gaunt, Atto û Barthoma êrîşên Bedirxan ên 1843 û 1846an û paşê Seyfo belge dikin: di 1915an de leşkerên Osmanî bi hêzên kurd ên hevalbend êrîş kirin; heta Îlonê piraniya Aşûriyên Hekarî reviyan Îranê. Gundiyên vegeriyayî paşê jî bi operasyona leşkerî hatin derxistin. [4]

Abîde û çiya

Sêzdeh stelên ku di 1998an de hatin dîtin kevir in. Sevin û Özfırat li gor çekên nexşandî wan di nîvê duyem ê hezarsala duyem berî zayînê de bi cih dikin. [5] Kitabeya Meydanê 1700–1701ê dide; Îbrahîm Beg wek avaker şîroveya dîrokî ye. [6] Azzoni û hevkar di 2022an de Ciloyê duyem qada herî cemedî ya Tirkiyeyê dinasin; ne tenê cemedên welat in. [7] Wêne medreseyê nîşan dide. [8]

Çavkanî û xwendina zêdetir

  1. Metin Tuncel, Hakkâri, TDV İslâm Ansiklopedisi 15 (1997), pp. 205–207; city names, historical region and urban setting.
  2. Fatih Gencer, Merkezîleşme Politikaları Sürecinde Yurtluk-Ocaklık Sisteminin Değişimi, Tarih Araştırmaları Dergisi 30/49 (2011), pp. 75–96, especially 86–87; DOI 10.1501/Tarar_0000000484.
  3. İbrahim Özcoşar and Mehmet Sabri Deniz, Hakkârili Nasturilerin Osmanlı Merkez Otoritesi İle İlişkileri, Kadim Akademi SBD 5/2 (2021); patriarchal centre and relations with Ottoman authority.
  4. David Gaunt, Naures Atto and Soner O. Barthoma, Introduction: Contextualizing the Sayfo in the First World War, Let Them Not Return (Berghahn, 2017), especially pp. 2–6 and 20.
  5. Veli Sevin and Aynur Özfırat, Hakkari Steles: Warrior-Shepherds in Eastern Anatolia, A Preliminary Note, Belleten 65/243 (2001); discovery, iconography and archaeological dating.
  6. Murat Alandağlı, Osmanlı İmparatorluğu’nun Tanzimat Sonrası Dönemde Hakkâri’de Mali, İdarî ve Sosyo-Kültürel Yapıyı Tesis Etme Uğraşı, Külliyat 15 (2021), especially p. 68; DOI 10.51592/kulliyat.1027274.
  7. Roberto Sergio Azzoni, Irene Maria Bollati, Manuela Pelfini, Mehmet Akif Sarıkaya and Andrea Zerboni, Geomorphology of a Recently Deglaciated High Mountain Area in Eastern Anatolia (Turkey), Journal of Maps (2022); DOI 10.1080/17445647.2022.2035269.
  8. Vladdracotepeş, Meydan Medresesi exterior, dated 12 February 2020 in the Commons record; CC BY-SA 4.0.