نوشته‌هایی دربارهٔ تاریخ کرد
1586 مقاله به فارسی در دسترس است.
لوبیێن چێکری لوبیاسبز کردی است که با گوجه‌فرنگی، سیر و نعناع خشک در روغن زیتون تفت داده می‌شود. روزمره‌ترین غذای خانگی کردی؛ کانون آرام آشپزی کردی.
خواندن مقالهشیرین کەینانا («مادرشوهرِ شیرین») شیرینیِ کردی از نوارهای خمیرِ سرخ‌شده است که با گردو و شربتِ هل لایه‌لایه می‌شوند. نامش رابطه‌ای خانوادگی را در خود دارد؛ خوراک در نقشِ دیپلماسیِ خانوادگی.
خواندن مقالهکەیسەفە دسر کردی برگهٔ زردآلو است؛ زردآلوهای آفتاب‌خشک که در کره و عسل دوباره نرم می‌شوند و رویشان گردو می‌ریزند. میوهٔ تابستانی باغ‌های زاگرس، نگه‌داشته‌شده برای زمستان.
خواندن مقالهپهلوول پودینگی کردی است که از پختن شیرهٔ انگور، دوشاو، با آرد و کره به شکل شیرینی‌ای غلیظ و تیره تهیه می‌شود. ساده‌ترین جلوهٔ فرهنگ انگور در میان کردهاست.
خواندن مقالهزالوبیا شیرینی سرخ‌شدهٔ کردی است که یهودیان کرد از کردستان به اسرائیل بردند. برای حنوکا، پوریم و شاووعوت تهیه می‌شود و نشان می‌دهد غذای کردی از آوارگی جان به در می‌برد.
خواندن مقالهکورت تاتلیسی (شیرینی کردی) را نانوایی کرد از بدلیس ابداع کرد و این شیرینی در سراسر استانبول فروخته می‌شد. در دههٔ 1960، والی استانبول با فرمان دولتی نام کردی آن را ممنوع کرد.
خواندن مقالهتاسهکبابی خورشی کردی از گوشت بره و پیاز است که در گذشته در دیگ‌های سفالی پخته می‌شد. این غذا که در کردستان «آب پیاز» هم نامیده می‌شود، با سادگی خود نماد آشپزی کردی است و غذایی سراسر آرامش‌بخش برای زمستان به شمار می‌آید.
خواندن مقالهترشک خورش کردیِ گوشت بره و بادمجان است که در آبِ صورتیِ سماق به‌آرامی می‌پزد. نامش از واژهٔ کردیِ «ترش» می‌آید و برای مردمی بدون کشور، نزدیک‌ترین غذا به خوراک ملی است.
خواندن مقالهترخنه روش کردیِ نگهداری سبزی با تخمیر است: سبزی‌های بهاری را به شکل قرص درمی‌آورند، تخمیر می‌کنند و در آفتاب خشک می‌کنند تا در خوراک‌های زمستانی به کار روند. پیچیده‌ترین دانش خوراک در فرهنگ کوهستانی کردها.
خواندن مقالهگوزبیز شیرینی‌ای کردی است؛ عسل وحشیِ کوهستان را با گردو و هل می‌جوشانند و به شکل قطعه‌های فشرده درمی‌آورند. ساده‌ترین نمود شیرینیِ کوهستان‌های کردستان.
خواندن مقالهحلوای کردی از آرد تفت‌داده در کرهٔ تصفیه‌شده همراه با هل و عسل تهیه می‌شود؛ شیرینی‌ای که در سوگواری‌ها، عروسی‌ها، نوروز و هر گذار زندگی کردها سرو می‌شود. سنت صدسالهٔ سلیمانیه.
خواندن مقالهریهیک گوشتِ گاوِ عمل‌آوری‌شدهٔ کردی است که در هوا خشک و با شنبلیله، زیره، سیر و فلفلِ قرمز مزه‌دار می‌شود. همان روشی که جهان پاستیرما یا پاسترامی می‌نامد، اما نامِ کردی‌اش نامرئی است.
خواندن مقالهلوریک پنیرِ آب‌پنیر کردی است که از جوشاندن دوبارهٔ مایع باقی‌ماندهٔ پنیر به دست می‌آید؛ محصول نهایی در نظام لبنیِ بدون دورریز. تولید آن در روژاوا و باشور ثبت شده و زنجیرهٔ کردیِ ماست تا لوریک را کامل می‌کند.
خواندن مقالهشلکینه کرپِ شیرینِ کردی است؛ لایه‌های نازک و طلایی با زعفران و شیرهٔ انگور که روی هم قرار می‌گیرند و به کرهٔ صاف‌شده و عسل آغشته می‌شوند. خوراکی مشهور برای جشن و سوغاتِ استانِ کردستان است.
خواندن مقالهکولیچه شیرینیِ کردیِ پُرشده با خرما، گردو یا نارگیل است که برای عید و نوروز به‌صورتِ جمعی تهیه می‌شود. «kleicha» بنویسید تا «شیرینیِ ملیِ عراق» شود؛ «kulicha» بنویسید تا کردی باشد.
خواندن مقالهگلوریک خوراک کوفتهٔ کردی است: کوفته‌هایی از گوشت گاو و بلغور که در آبِ ترشِ گوجه‌فرنگی، سماق و نعناع می‌پزند. بخشی از سنت پخت غذا با آبِ ترش در کوهستان‌های کردستان.
خواندن مقالهکولیره نان ساجیِ ضخیم کردی است که با پنیر و چای خورده می‌شود. کولیره‌ناسکه همتای بسیار نازک آن و نوعی کرپ کردی است. این دو، نان‌های روزمرهٔ صبحانه در کردستان‌اند.
خواندن مقالهتشریب نانِ کردیِ خیسانده در آبِ گوشتِ برهٔ آرام‌پخته است؛ برخاسته از این اصل که نان مقدس است و هرگز نباید هدر رود. ویکی‌پدیا آن را کردی می‌شمارد و در همهٔ جاهایِ دیگر عراقی نامیده می‌شود.
خواندن مقالهدۆکوڵیو سوپِ گرمِ ماستِ کردی با جو، برنج و سبزی‌های خودروِ کوهستانی است. ویکی‌پدیا آن را خوراکی شاخصِ کردی می‌داند، اما وبگاه‌های آشپزی در دستهٔ «فارسی» قرارش می‌دهند.
خواندن مقالهجاجیک دیپ کردیِ ماست و خیار است که جهان آن را تزاتزیکی یا جاجیک ترکی می‌نامد. از ماست کردی و خیار میان‌رودانی تهیه می‌شود و زیر هر نامی جز نام کردی‌اش ناپیداست.
خواندن مقالهجگر شیش، کباب جگر کردی است که دیاربکر (آمد) روزش را با آن آغاز می‌کند؛ جگر بره با دنبه به سیخ کشیده و روی زغال کباب می‌شود. به نام شهری کردنشین ثبت شده، اما برچسب ترکی خورده است.
خواندن مقالهبرساق نانِ شیرین و سرخ‌شدهٔ کردی از روژهلات است؛ قرص‌های طلاییِ خمیر از آرد، شیر و شکر. نامش از واژهٔ کردیِ جنوبیِ «بەرژیاگ»، به‌معنای «برشته»، می‌آید.
خواندن مقالهنانێ تەنوورێ نان تخت کردی است که در تنور گلی پخته می‌شود؛ فناوری‌ای پنج‌هزارساله. هر روز در همهٔ نانوایی‌های کردی تازه پخته می‌شود و هنگامی که یک رستوران کردی نتوانست در اسلو تنورسازی محلی پیدا کند، به آنجا وارد شد.
خواندن مقالهبریانی برنجِ جشنِ کردهاست؛ لایه‌لایه با گوشتِ ادویه‌دار، بادام، کشمش و زعفران. خوراکِ اصلیِ سفرهٔ عروسی، عید و نوروزِ کردها که رسانه‌هایِ غذا آن را «بریانیِ عراقی» می‌نامند.
خواندن مقاله