مقدمه
فروشی‌ها از زیباترین مفاهیم باور زرتشتی و ایرانی‌اند: ارواح نگهبان با وجودی پیشین و خویشتن‌های والای آرمانی که هر فرد یکی از آن‌ها را دارد و حتی موجودات الهی و خودِ اهورامزدا نیز دارای آن‌اند؛ ارواحی که برای راهنمایی و محافظت از زندگان فرود می‌آیند، به‌عنوان روان درگذشتگان درستکار گرامی داشته می‌شوند و نیروی خود را برای حفظ سراسر آفرینش در برابر نیروهای بدی به کار می‌گیرند.
در جهان‌بینی زرتشتی، هر روان فروشی خود را دارد؛ نوعی سرنمون الهی یا نگهبان، خویشتنی آرمانی که پیش از تولد وجود داشته و پس از مرگ پایدار می‌ماند. فروشی‌های درستکاران گرامی داشته و فراخوانده می‌شوند، به‌ویژه در جشن بزرگ یادبود پیش از نوروز، هنگامی که باور بر آن است که به خانه‌های پیشین خود بازمی‌گردند. آنان در سرود بزرگ ویژهٔ خود، فروردین‌یشت، به‌عنوان محافظان و یاوران ستوده می‌شوند؛ نیروهایی که حتی سرور دانا برای حفظ کیهان به آنان تکیه می‌کند.
فروشی‌ها مانند دیگر مفاهیم سنت زرتشتی به میراث مشترک دینی و اسطوره‌ای باستانی مردمان ایرانی‌تبار تعلق دارند؛ سنتی که کردها همراه با فارس‌ها و دیگر مردمان جهان ایرانی در آن سهیم‌اند. شناخت فروشی‌ها، آشنایی با یکی از ژرف‌ترین و آرامش‌بخش‌ترین تصویرهای معنویت ایرانی است؛ ارواح نگهبانی که هر روان را به امر الهی و زندگان را به درگذشتگان گرامی‌شان پیوند می‌دهند.
فهرست مطالب
فروشی‌ها چیستند؟
فروشی‌ها، که صورت مفرد نامشان فروشی است و با صورت‌های متأخری چون فروهر نیز شناخته می‌شوند، ارواح نگهبان یا خویشتن‌های آرمانی در باور زرتشتی‌اند. فروشی موجودیتی معنوی، جاودانه و دارای وجود پیشین، نوعی سرنمون الهی یا خویشتن والا، است که به هر فرد و در واقع به سراسر آفرینش نیک تعلق دارد؛ پیش از تولد وجود دارد و پس از مرگ پایدار می‌ماند. در این سنت، هر انسان فروشی ویژهٔ خود را دارد که روح نگهبان و خویشتن آرمانی اوست و از روان متمایز است؛ موجودات الهی و حتی اهورامزدا نیز فروشی دارند. فروشی‌های درستکاران به‌عنوان محافظان و یاوران زندگان گرامی داشته و فراخوانده می‌شوند، به‌عنوان روان درگذشتگان درستکار ستوده می‌شوند و باور بر آن است که در جشن بزرگ یادبود پیش از سال نو به خانه‌های پیشین خود بازمی‌گردند. آنان در سرود بزرگ ویژهٔ خود، فروردین‌یشت، ستایش می‌شوند و اعتقاد بر آن است که نیروی خود را برای حفظ آفرینش در برابر نیروهای بدی به کار می‌گیرند. ازاین‌رو فروشی‌ها از مهم‌ترین و محبوب‌ترین موجودات معنوی در جهان‌بینی زرتشتی‌اند.
معنای نام
واژهٔ فروشی از زبان اوستایی می‌آید و اگرچه پژوهشگران دربارهٔ معنای دقیق نخستین آن اختلاف دارند، با اندیشه‌های محافظت، اقرار به دین یا برگزیدن آن، یا روح دلیر و پهلوانی ارتباط دارد. این واژه در کهن‌ترین سرودها، گاهانِ زرتشت، ظاهر نمی‌شود، اما در اوستای متأخر یافت می‌شود که فروشی‌ها در آن به‌تفصیل توصیف شده‌اند.
ریشهٔ دقیق هرچه باشد، فروشی در این سنت روح نگهبان، خویشتن آرمانی یا والا و سرنمون الهیِ یک موجود دانسته می‌شود. این نام در کاربرد متأخر با صورت‌های فَروهر یا فُروهر پیوند دارد و مفهوم آن با نشان بال‌داری مرتبط است که از شناخته‌شده‌ترین نمادهای این دین است. معانی گوناگون پیشنهادشده برای نام، یعنی محافظت، روح پهلوانی و دین برگزیده، همگی به جنبه‌هایی از فروشی چنان‌که در این سنت درک می‌شود اشاره دارند: نگهبان محافظ، نیروی معنوی دلیر و خویشتن آرمانیِ هماهنگ با راستی. در حالی که پژوهشگران دربارهٔ معنای نخستین بحث می‌کنند، معنای دینی روشن و غنی است: فروشی روح نگهبان و خویشتن آرمانی، سرنمون معنوی جاودانه‌ای است که از صاحب خود پاسداری می‌کند و راهنمایش می‌شود. بنابراین معنای این نام در کاربرد دینی‌اش، سرشت اساسی فروشی را به‌عنوان خویشتن معنویِ محافظ، آرمانی و جاودانه بیان می‌کند. فروشی با هر ریشه‌شناسی، در مقام روح نگهبان و خویشتن والا جایگاه خود را در جهان‌بینی زرتشتی دارد.
نکات کلیدی
فروشی‌ها ارواح نگهبان با وجودی پیشین و خویشتن‌های آرمانی در باور زرتشتی‌اند.
هر فرد فروشی‌ای متمایز از روان دارد که پیش از تولد و پس از مرگ وجود دارد.
موجودات الهی و خودِ اهورامزدا نیز فروشی دارند.
آنان زندگان را راهنمایی و محافظت می‌کنند و به‌عنوان درگذشتگان درستکار گرامی داشته می‌شوند.
آنان در جشن یادبود پیش از سال نو به خانه‌های پیشین خود بازمی‌گردند.
آنان در فروردین‌یشت ستوده می‌شوند و به حفظ کیهان در برابر بدی کمک می‌کنند.
دانستنی‌های کوتاه
نام: فروشی (مفرد)؛ فروشی‌ها؛ در دوره‌های متأخر فَروهر، فُروهر
ماهیت: روح نگهبان با وجودی پیشین و خویشتن آرمانی
متعلق به: هر فرد، موجودات الهی و اهورامزدا
متمایز از: روان (اورون)، به‌عنوان خویشتن والای آرمانی
نقش: نگهبان و یاور زندگان؛ درگذشتگان درستکار
سه گروه: زندگان، درگذشتگان و هنوز زاده‌نشدگان
سرود آنان: فروردین‌یشت (یشت 13)
جشن: فروردگان / یادبود پیش از سال نو
نقش کیهانی: کمک به حفظ آفرینش در برابر بدی
میراث: سنت مشترک دینی و اسطوره‌ای ایرانی
خویشتن آرمانی با وجودی پیشین
یکی از ژرف‌ترین جنبه‌های فروشی این است که موجودیتی با وجود پیشین و جاودانه است؛ خویشتنی آرمانی یا سرنمونی الهی که پیش از تولد موجودی که به او تعلق دارد وجود دارد و پس از مرگ پایدار می‌ماند. از این نظر با روان، اورون، که در زندگی به تن جان می‌بخشد تفاوت دارد.
در درک زرتشتی، فروشی صورت آرمانی و کامل یا خویشتن والای یک موجود است که پیش از فرود آمدن و پیوستن به فرد هنگام تولد، جاودانه در ساحت الهی وجود دارد و پس از مرگ به آن ساحت بازمی‌گردد. فروشی به یک معنا جرقهٔ الهی و سرنمون کامل فرد است؛ جوهری معنوی و تباهی‌ناپذیر که همواره با راستی و نیکی هماهنگ است و هیچ بدی نمی‌تواند آن را بیالاید. پژوهشگران فروشی‌ها را با صورت‌های آرمانی در برخی فلسفه‌ها مقایسه کرده‌اند؛ سرنمون‌های کاملی که موجودات زمینی تجسم آن‌ها هستند. ازاین‌رو فروشی از روان متمایز است: روان خویشتن جان‌بخشی است که زندگی اخلاقی می‌کند و پس از مرگ داوری می‌شود، اما فروشی خویشتن آرمانی جاودانه، سرنمون نگهبانی است که پاک و هماهنگ با نیکی می‌ماند. این تصورِ خویشتن آرمانی با وجودی پیشین، یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های فروشی است؛ خویشتن والای جاودانه‌ای که فرد را به ساحت الهی و الگوی آرمانی هستی‌اش پیوند می‌دهد. این اندیشه که هر فرد چنین خویشتن آرمانیِ دارای وجود پیشین و تباهی‌ناپذیری دارد، نگهبانی که همواره با راستی هماهنگ است، اندیشه‌ای ژرف و آرامش‌بخش است که خاستگاه الهی و کرامت معنوی هر موجود را بیان می‌کند. فروشی در مقام همین خویشتن آرمانی با وجودی پیشین، ژرف‌ترین اهمیت خود را در این سنت دارد.
نگهبانان و یاوران زندگان
فروشی‌ها پیش از هر چیز ارواح نگهبان و یاورانی‌اند که بر زندگان، به‌ویژه درستکاران، نظارت و به آنان کمک می‌کنند، به‌سوی نیکی راهنمایشان می‌شوند و هنگام نیاز به یاری‌شان می‌آیند.
در این سنت، فروشی ویژهٔ هر فرد در مقام نگهبان و خویشتن آرمانی او عمل می‌کند، وجدان را راهنمایی می‌کند و در طول زندگی الهام‌بخش کردار درست است. فراتر از این، فروشی‌های درستکاران، به‌ویژه فروشی‌های بزرگِ مقدسان روزگاران پیشین، به‌عنوان یاوران نیرومندی فراخوانده می‌شوند که به یاری نیازمندان می‌آیند. در فروردین‌یشت، فروشی‌ها یاورانی توصیف می‌شوند که به گم‌شدگان یا افراد در خطر کمک می‌کنند، به کودکِ هنوز زاده‌نشده در رحم یاری می‌رسانند، به نیکان در نبردشان با بدی نیرو می‌بخشند و به یاری درستکاران، به‌ویژه شاهان و جنگاورانی می‌آیند که برای هدفی عادلانه می‌جنگند. آنان پیام‌آوران و کارگزاران اهورامزدا هستند و در کنار ایزدان روشن چون سروش کار می‌کنند. فروشی‌ها در مقام نگهبانان و یاوران، بیانگر این باور آرامش‌بخش‌اند که زندگان زیر نظر این ارواح نگهبان‌اند و از یاری‌شان برخوردارند؛ هم خویشتن آرمانی خود و هم فروشی‌های نیرومند درستکاران. این نقشِ نگهبانی و یاری زندگان، در ارادت به فروشی‌ها محوری است؛ ارواح نگهبانی که برای محافظت، راهنمایی و یاری در کشاکش زندگی فراخوانده می‌شوند. این یکی از گرامی‌ترین جنبه‌های این باور است؛ این اعتقاد که دین‌داران تنها نیستند و این قدرت‌های معنوی از آنان محافظت می‌کنند و یاری‌شان می‌رسانند.
روان درگذشتگان درستکار
فروشی‌ها همچنین با روان درگذشتگان درستکار پیوندی نزدیک دارند که به‌عنوان فروشی گرامی داشته و یاد می‌شوند، به‌ویژه در جشن بزرگ یادبود که پیش از سال نو، نوروز، برگزار می‌شود.
در این سنت، هنگامی که فرد درستکاری می‌میرد، روانش با فروشی او یکی می‌شود و درستکاران درگذشته به‌عنوان فروشی گرامی داشته و فراخوانده می‌شوند؛ ارواح نگهبان درگذشتگان که همچنان از نوادگان زندهٔ خود مراقبت می‌کنند. جشن بزرگ فروشی‌ها، معروف به فروردگان یا نام‌های مرتبط، در روزهای پیش از سال نو برگزار می‌شود؛ هنگامی که باور بر آن است که فروشی‌های درگذشتگان درستکار فرود می‌آیند و به خانه‌های پیشین خود بازمی‌گردند و زندگان در آنجا با نیایش، پیشکش و یادکرد گرامی‌شان می‌دارند. در این آیین زیبا، پیوند میان زندگان و درگذشتگان گرامی‌شان نو می‌شود؛ خانواده‌ها از فروشی‌های رفتگان خود استقبال و آنان را یاد می‌کنند و درگذشتگان نیز در برابر، به زندگان برکت می‌بخشند و از آنان مراقبت می‌کنند. این ارتباط با درگذشتگان درستکار، فروشی‌ها را کانون یادکرد و حرمت نهادن به نیاکان می‌سازد؛ ارواح نگهبان رفتگان که با خانواده‌های خود در پیوند می‌مانند و به‌ویژه در جشن پیش از سال نو گرامی داشته می‌شوند. این یکی از ماندگارترین و لطیف‌ترین جنبه‌های این باور است: بزرگداشت درگذشتگان درستکار به‌عنوان فروشی‌هایی که به خانه‌های خود بازمی‌گردند و با مهر یاد می‌شوند. بنابراین فروشی‌ها در مقام روان درگذشتگان درستکار، بیانگر پیوند مداوم زندگان و رفتگان در جهان‌بینی زرتشتی‌اند.
نگاه‌دارندگان کیهان
فروشی‌ها فراتر از مراقبت از افراد، نقش کیهانی بزرگی دارند؛ زیرا اعتقاد بر آن است که نیروی خود را برای حفظ سراسر آفرینش به کار می‌گیرند و اهورامزدا را در حفظ کیهان در برابر یورش نیروهای بدی یاری می‌کنند.
در فروردین‌یشت، فروشی‌ها با تعابیر بزرگ کیهانی، نیروهایی توصیف می‌شوند که نگاهداری آفرینش به آنان وابسته است. گفته می‌شود آنان آسمان، آب‌ها، زمین و نظم طبیعت را پشتیبانی و حفظ می‌کنند؛ از آتش‌های مقدس و اجرام آسمانی پاسداری می‌کنند؛ از دریای بزرگ کیهانی و صورت‌های فلکی محافظت می‌کنند و نیروی خود را به سرور دانا در نبردش برای حفظ آفرینش نیک در برابر نیروهای بدی می‌بخشند. قدرت جمعی آنان چنان بزرگ است که در این سنت، فروشی‌ها از نیروهایی‌اند که اهورامزدا برای نگاهداری کیهان و دور نگاه داشتن تاریکی بر آنان تکیه می‌کند. ازاین‌رو نقش فروشی‌ها بسیار فراتر از نگهبانی افراد است و در حفظ سراسر نظم آفرینش مشارکت دارند؛ قدرت‌های کیهانی‌ای که نیروی آنان به حفظ جهان در برابر آشوب و بدی کمک می‌کند. این نقش بزرگ کیهانی یکی از برجسته‌ترین جنبه‌های فروشی‌هاست؛ ارواح نگهبانی که نگاه‌دارندگان کیهان نیز هستند و نیروی خود را برای نگاهداری تمام آفرینش به کار می‌گیرند. این امر بیانگر این باور است که قدرت‌های معنوی درستکاران، فروشی‌ها، در تار و پود نظم کیهانی و دفاع آن در برابر بدی تنیده شده‌اند. فروشی‌ها در مقام نگاه‌دارندگان کیهان، قدرت‌هایی با بزرگ‌ترین اهمیت در جهان‌بینی زرتشتی آشکار می‌شوند.
نمادپردازی و معنا
فروشی‌ها پیش از هر چیز تجسم اندیشهٔ خاستگاه الهی و کرامت معنوی هر موجودند؛ این اعتقاد که هر فرد خویشتن آرمانیِ دارای وجود پیشین و تباهی‌ناپذیری دارد، نگهبانی که همواره با راستی و نیکی هماهنگ است. از این نظر، آنان نمایندهٔ ارزش معنوی فرد و پیوند هر روان با امر الهی‌اند.
فروشی‌ها همچنین تجسم این باور آرامش‌بخش‌اند که ارواح نگهبان، هم خویشتن آرمانی خودِ زندگان و هم فروشی‌های نیرومند درستکاران، بر زندگان نظارت دارند و یاری‌شان می‌کنند و پیوند زندگان با درگذشتگان گرامی‌شان پس از مرگ پایدار می‌ماند. آنان در نقش کیهانی خود، تجسم مشارکت قدرت‌های معنوی درستکاران در حفظ سراسر آفرینش در برابر بدی‌اند. در همهٔ این جنبه‌ها، فروشی‌ها از ژرف‌ترین و زیباترین مفاهیم سنت دینی ایرانی‌اند؛ تجسم کرامت الهی فرد، نگهبانی و یاری قدرت‌های معنوی، پیوند پایدار زندگان و درگذشتگان و نقش کیهانی درستکاران در نگاهداری جهان. آنان ارواح نگهبان و خویشتن‌های آرمانی‌اند؛ سرنمون‌های دارای وجود پیشین که هر موجود را به امر الهی پیوند می‌دهند، به‌عنوان درگذشتگان درستکار گرامی داشته و به‌عنوان یاوران زندگان فراخوانده می‌شوند؛ یکی از ژرف‌ترین بیان‌های بینش معنوی‌ای که کردها همراه با دیگر وارثان سنت ایرانی در آن سهیم‌اند. نشان بال‌دارِ مرتبط با فروشی، فروهر، همچنان از شناخته‌شده‌ترین نمادهای این میراث باستانی است.
فروشی‌ها و کردها
فروشی‌ها مانند دیگر مفاهیم سنت زرتشتی به میراث مشترک دینی و اسطوره‌ای باستانی مردمان ایرانی‌تبار تعلق دارند؛ سنتی که کردها به‌عنوان مردمی ایرانی‌تبار همراه با فارس‌ها و دیگر مردمان جهان ایرانی در آن سهیم‌اند. باور به ارواح نگهبان و بزرگداشت درگذشتگان درستکار بخشی از میراث معنوی سراسر منطقه است.
برای کردها، میراث دینی باستانی ایرانی، از جمله باور به فروشی‌ها و بزرگداشت درگذشتگان، بخشی از پیشینهٔ ژرف جهان فرهنگی و معنوی آنان است. جشن یادبود درگذشتگان پیش از سال نو، مرتبط با فروشی‌ها، با سنت گسترده‌تر نوروز و آیین‌های سال نوی گرامی در سراسر جهان ایرانی، از جمله میان کردها، پیوند دارد. صادقانه و دقیق آن است که فروشی‌ها را بخشی از این میراث مشترک ایرانی و زرتشتی بدانیم، نه مفهومی منحصراً کردی؛ آنان به سنت مشترک دینی باستانی مردمان ایرانی‌تبار تعلق دارند. کردها به‌عنوان مردمی ایرانی‌تبار با ریشه‌های باستانی در این جهان، همراه با دیگر وارثان سنت ایرانی در این میراث سهیم‌اند و فروشی‌ها بخشی از آن‌اند. بنابراین با معرفی فروشی‌ها، مفهومی از میراث مشترک باستانی ایرانی را معرفی می‌کنیم که کردها به‌عنوان مردمی ایرانی‌تبار از وارثان آن‌اند؛ یکی از ژرف‌ترین و آرامش‌بخش‌ترین تصویرهای معنویتی که زیربنای سنت‌های منطقه است. بزرگداشت ارواح نگهبان و درگذشتگان درستکار که فروشی‌ها مجسم می‌کنند، ارزشی با طنینی ماندگار در سراسر جهان ایرانی و فراتر از آن است.
بحث‌ها و برداشت‌های نادرست
آیا فروشی‌ها همان روان‌اند؟ خیر؛ در سنت تکامل‌یافته، فروشی از روان، اورون، متمایز است. روان خویشتن جان‌بخشی است که زندگی اخلاقی می‌کند و پس از مرگ در پل چینود داوری می‌شود؛ فروشی خویشتن آرمانیِ جاودانه و دارای وجود پیشین یا سرنمون نگهبان است که تباهی‌ناپذیر و همواره با نیکی هماهنگ است. پس از مرگ فرد درستکار، روان با فروشی خود یکی می‌شود. این دو جنبه‌های مرتبط اما متمایز هستی معنوی‌اند؛ روان خویشتنِ زیسته و فروشی خویشتن آرمانی و نگهبان است.
آیا فروشی‌ها همان نشان بال‌دار فروهرند؟ نشان مشهور بال‌دار، فروهر، با مفهوم فروشی مرتبط است و نامش صورت متأخر همان واژه است. اما فروشی‌ها موجودات یا مفهوم معنوی، ارواح نگهبان و خویشتن‌های آرمانی‌اند، در حالی که فروهر نماد تصویری مرتبط با آن‌هاست. رابطهٔ نشان و مفهوم موضوع سنت و تفسیر است؛ این نشان به نمایندهٔ فروشی و در معنایی گسترده‌تر، دین و آرمان‌هایش بدل شده است. خودِ فروشی‌ها واقعیت‌های معنوی‌اند که پیکرهٔ بال‌دار نماد شناخته‌شدهٔ آن‌هاست.
آیا فروشی‌ها مفهومی مشخصاً کردی‌اند؟ خیر؛ آنان مانند دیگر مفاهیم سنت زرتشتی به میراث مشترک دینی باستانی ایرانی تعلق دارند، سنتی که کردها همراه با فارس‌ها و دیگر مردمان جهان ایرانی در آن سهیم‌اند، نه مفهومی منحصراً کردی. کردها به‌عنوان مردمی ایرانی‌تبار، همراه با همسایگان خود در این میراث گسترده و باستانی سهیم‌اند که فروشی‌ها بخشی از آن‌اند.
موضوعات مرتبط
فروهر: نشان بال‌دار مرتبط با فروشی
اهورامزدا: سرور دانا که فروشی‌ها یاری‌اش می‌کنند
امشاسپندان: جاودانگان مقدس آفرینش نیک
سروش: ایزدی که فروشی‌ها در مقام یاور در کنار او کار می‌کنند
پل چینود: جایی که روانِ یکی‌شده با فروشی خود داوری می‌شود
نوروز: سال نو، نزدیک به جشن فروشی‌ها
زرتشت: پیامبر سنتی که فروشی‌ها را گرامی می‌دارد
فرشوکرتی: نوسازی نهایی که فروشی‌ها در آن سهیم‌اند
پرسش‌های متداول
فروشی‌ها در دین زرتشتی چیستند؟
فروشی‌ها ارواح نگهبان با وجودی پیشین و خویشتن‌های والای آرمانی در باور زرتشتی‌اند. فروشی موجودیتی معنوی و جاودانه، نوعی سرنمون الهی، است که به هر فرد و سراسر آفرینش نیک تعلق دارد؛ پیش از تولد وجود دارد و پس از مرگ پایدار می‌ماند. فروشی‌ها زندگان را راهنمایی و محافظت می‌کنند، به‌عنوان روان درگذشتگان درستکار گرامی داشته می‌شوند، در جشن یادبود به خانه‌های خود بازمی‌گردند و به حفظ کیهان در برابر بدی کمک می‌کنند.
فروشی چه تفاوتی با روان دارد؟
در سنت تکامل‌یافته، فروشی از روان، اورون، متمایز است. روان خویشتن جان‌بخشی است که زندگی اخلاقی می‌کند و پس از مرگ در پل چینود داوری می‌شود؛ فروشی خویشتن آرمانیِ جاودانه و دارای وجود پیشین یا سرنمون نگهبان است که تباهی‌ناپذیر و همواره با نیکی هماهنگ است. پس از مرگ فرد درستکار، روان با فروشی خود یکی می‌شود. این دو جنبه‌های مرتبط اما متمایز هستی معنوی‌اند.
جشن فروشی‌ها چیست؟
جشن فروشی‌ها، معروف به فروردگان یا مُکتاد و نام‌های مرتبط، در روزهای پیش از سال نوی نوروز برگزار می‌شود. در این زمان باور بر آن است که فروشی‌های درگذشتگان درستکار فرود می‌آیند و به خانه‌های پیشین خود بازمی‌گردند؛ جایی که زندگان با نیایش، پیشکش و یادکرد گرامی‌شان می‌دارند. این آیین زیبایی است که پیوند میان زندگان و درگذشتگان گرامی‌شان را نو می‌کند؛ درگذشتگانی که به خانواده‌هایشان برکت می‌بخشند و از آنان مراقبت می‌کنند.
فروردین‌یشت چیست؟
فروردین‌یشت یا یشت 13، سرود بزرگ اوستایی ویژهٔ فروشی‌هاست؛ سرودی بلند با بندهای فراوان که سرشت، دسته‌ها و کارکردهای آنان را توصیف می‌کند. این سرود فروشی‌های درستکاران همهٔ روزگاران، از نخستین انسان تا نجات‌بخش آینده، را به‌عنوان نگهبانان و یاوران می‌ستاید و نقش بزرگ کیهانی آنان را در حفظ آفرینش توصیف می‌کند. این سرود به‌ویژه در ماه و روزِ اختصاص‌یافته به فروشی‌ها و برای یادبود درگذشتگان خوانده می‌شود.
فروشی‌ها چه نقش کیهانی‌ای دارند؟
اعتقاد بر آن است که فروشی‌ها فراتر از نگهبانی افراد، نیروی خود را برای حفظ سراسر آفرینش به کار می‌گیرند و اهورامزدا را در حفظ کیهان در برابر بدی یاری می‌کنند. در فروردین‌یشت گفته می‌شود آنان آسمان، آب‌ها و زمین را پشتیبانی می‌کنند، از آتش‌های مقدس و اجرام آسمانی پاسداری می‌کنند، از دریای بزرگ کیهانی و صورت‌های فلکی محافظت می‌کنند و به نبرد با نیروهای تاریکی قوت می‌بخشند؛ قدرت جمعی آنان در نگاهداری جهان چنین بزرگ است.
آیا فروشی‌ها مفهومی کردی‌اند؟
فروشی‌ها به میراث مشترک دینی باستانی زرتشتی و ایرانی تعلق دارند، سنتی که کردها همراه با فارس‌ها و دیگر مردمان جهان ایرانی در آن سهیم‌اند، نه مفهومی منحصراً کردی. کردها به‌عنوان مردمی ایرانی‌تبار با ریشه‌های باستانی در این جهان، همراه با همسایگان خود در این میراث سهیم‌اند که فروشی‌ها بخشی از آن‌اند. جشن یادبودِ مرتبط با آنان با سنت گسترده‌تر نوروز پیوند دارد که در سراسر منطقه گرامی است.
منابع و مطالعهٔ بیشتر
فروشی (فروسی) ـ دانشنامهٔ ایرانیکا
فروردین‌یشت (یشت 13) ـ avesta.org