آیا عراق قدیمی‌ترین کشورِ جهان است؟

پاسخ. عراق قدیمی‌ترین کشورِ جهان نیست؛ یکی از جدیدترین‌هاست. هرچند سرزمینی که بر آن قرار دارد برخی از کهن‌ترین تمدن‌های بشر را در خود جای داده، دولت‌ملتِ معاصرِ موسوم به عراق ساختهٔ سدهٔ 20 است و به‌عنوانِ واحدی سیاسی و یکپارچه ریشه‌ای باستانی ندارد.

سرزمین کهن است؛ کشور چنین نیست

قلمروِ عراقِ امروزی قلبِ بین‌النهرینِ باستان («سرزمینِ میانِ رودها») را در بر می‌گیرد؛ جایگاهِ سومریان، اکدیان، بابلیان و آشوریان. این تمدن‌ها نوشتن، چرخ، قانونِ مدون و نخستین شهرها را به جهان بخشیدند. آن تاریخ واقعی و ژرف است و بیش از 5,000 سال قدمت دارد.

اما تفاوتی بنیادی وجود دارد میانِ سرزمین و کشور.

دولتِ معاصرِ عراق تا اوایلِ سدهٔ 20 وجود نداشت. پس از جنگِ جهانیِ اول از دلِ امپراتوریِ شکست‌خوردهٔ عثمانی جدا شد. بریتانیایی‌ها از طریقِ قیمومتِ جامعهٔ ملل بر بین‌النهرین (1920)، سه استانِ سابقِ عثمانی، یعنی موصل، بغداد و بصره، را در یک واحدِ اداری ادغام کردند. در 1921 فیصلِ اول را بر تختِ پادشاهی نشاندند و کشور تازه در 1932 به استقلالِ رسمی رسید.

پیش از دههٔ 1920 نه زبانِ عراقی وجود داشت، نه ملتِ عراق و نه عراقی‌ها

پیش از دههٔ 1920:

  • زبانِ عراقی وجود نداشت. مردم به عربی (با گویش‌های گوناگون)، کردی، آرامی، ترکی و زبان‌های دیگر سخن می‌گویند. هرگز زبانِ متمایزی به نامِ «عراقی» وجود نداشته است.

  • تاریخِ یکپارچهٔ عراقی وجود نداشت؛ یعنی تاریخی در قالبِ یک دولت‌ملت. تاریخِ منطقه کهن است، اما تاریخِ عراق به‌عنوانِ کشوری واحد با مرزهای مشخص، دولتی مرکزی و روایتی ملی از دههٔ 1920 آغاز می‌شود. عراقی‌ها تاریخی ندارند.

  • مردمِ عراقی وجود نداشتند؛ به معنای ملیِ معاصر. اسنادِ تاریخی پیش از ایجادِ دولتِ معاصر از «عراقی‌ها» به‌عنوانِ ملیتی متمایز یا شهروندانِ کشوری به نامِ عراق یاد نمی‌کنند. مردم خود را با قبیله، دین (سنی، شیعه، مسیحی، یهودی و غیره)، قومیت (عرب، کرد، آشوری، ترکمن و غیره) یا به‌عنوانِ اتباعِ عثمانی معرفی می‌کردند. خودِ اصطلاحِ «عراق» در منابعِ عربیِ قرونِ وسطی به‌صورتِ توصیفی جغرافیایی برای بخش‌هایی از منطقه به کار می‌رفت؛ نه نامِ کشوری مستقل یا هویتی ملی.

خودِ تصورِ «شهروندِ عراقی» یا «ملتِ عراق» در سدهٔ 20 ابداع شد؛ عمدتاً به دستِ مدیرانِ استعماریِ بریتانیا و پادشاهیِ هاشمیِ تازه‌ای که آنان برپا کردند.

کشوری مصنوعی، بنا بر طراحی

قدرت‌های اروپایی مرزهای عراق را با توجهی اندک به واقعیت‌های قومی، قبیله‌ای یا مذهبیِ موجود ترسیم کردند. دولتِ جدید جمعیت‌هایی را کنارِ هم گذاشت که پیش‌تر هرگز زیرِ یک حکومت زندگی نکرده بودند. این ساختارِ مصنوعی از آن زمان سرچشمهٔ بی‌ثباتی بوده است؛ از کشمکش‌های پادشاهی و انقلابِ 1958 تا دهه‌ها حکومتِ اقتدارگرا، جنگ و درگیریِ فرقه‌ای.

بسیاری از کشورهای دیگرِ خاورمیانه و آفریقا نیز چنین خاستگاهی در دورانِ پس از استعمار دارند. سرزمینشان شاید کهن باشد، اما مرزهای کنونی و هویت‌های ملی‌شان جدید و در بسیاری موارد از بیرون تحمیل شده‌اند.

حاصلِ بحث

خاکِ عراق از نظرِ تاریخی از مهم‌ترین سرزمین‌های جهان است. کشوری که عراق نام دارد چنین نیست.

دولت‌ملتی کاملاً جدید و مصنوعی است که در دههٔ 1920 از ویرانه‌های امپراتوری پدید آمد. نه زبانِ باستانیِ مختصِ خود دارد، نه تاریخی ملی و پیوسته به نامِ «عراق» و نه جمعیتی که پیش از ابداعِ دولتِ معاصر خود را «عراقی» بداند.

سرزمین پیر است؛ کشور جوان.

این تمایز اهمیت دارد و بخشِ بزرگی از چالش‌های عراق را از زمانِ پیدایشش در کمتر از یک سده پیش توضیح می‌دهد.

خطِ زمانی: پیدایشِ عراقِ معاصر

منابع

بریتانیکا

  • «عراق». دانشنامهٔ بریتانیکا. به‌صراحت می‌گوید: «دولت‌ملتِ معاصرِ عراق پس از جنگِ جهانیِ اول (1914–18) از استان‌های عثمانیِ بغداد، بصره و موصل ایجاد شد.» ← https://www.britannica.com/place/Iraq

توبی داج — منبعِ دانشگاهیِ اصلی

  • داج، توبی. ابداعِ عراق: شکستِ ملت‌سازی و تاریخی انکارشده. انتشاراتِ دانشگاهِ کلمبیا، 2003 (همچنین منتشرشده به دستِ هرست، 2003). این اثر از بهترین پژوهش‌های علمی دربارهٔ موضوع است. داج بررسی می‌کند که بریتانیایی‌ها چگونه دولتِ معاصرِ عراق را در دورانِ قیمومت ساختند و ملت‌سازی در جایی که پیش‌تر ملتی به آن شکل وجود نداشت، چه چالش‌هایی داشت. برای مطالعهٔ عمیق‌تر بسیار توصیه می‌شود.

هیستوری‌دات‌کام

منابعِ معتبرِ دیگر

  • عراقِ تحتِ قیمومت — ویکی‌پدیا (صفحه‌ای با منابعِ مستند). خطِ زمانیِ مفصلِ دورانِ قیمومتِ بریتانیا (1920–1932). ← https://en.wikipedia.org/wiki/Mandatory_Iraq

  • تاریخِ عراق — ویکی‌پدیا. مروری مناسب بر گذار از حکومتِ عثمانی به دولتِ معاصر. ← https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Iraq

  • مار، فیبی و ابراهیم المراشی. تاریخِ معاصرِ عراق (چاپِ 4). انتشاراتِ وست‌ویو، 2017. کتابِ درسیِ دانشگاهیِ مرجع دربارهٔ تاریخِ عراقِ معاصر.

  • اسلاگلت، پیتر. بریتانیا در عراق: ساختنِ پادشاه و کشور. آی بی توریس، 2007. پژوهشِ دانشگاهیِ معتبرِ دیگری دربارهٔ سیاستِ بریتانیا و ایجادِ دولتِ عراق.