نوشته‌هایی دربارهٔ تاریخ کرد
1586 مقاله به فارسی در دسترس است.
اکرم جمیل‌پاشا (1891-1974) روشنفکر کرد و از بنیان‌گذاران باشگاه کردها (جمعیت تعاون و ترقی کرد) در استانبول و از مدافعان نخستین حقوق فرهنگی کردها در دوران عثمانی بود.
خواندن مقاله بکر صدقی (1890-1937)، ژنرالِ کردِ ارتشِ عراق، در 1936 نخستین کودتایِ نظامیِ جهانِ عرب را انجام داد و پیش از ترورش در 1937، برایِ مدتی کوتاه نیرومندترین مردِ عراق شد.
خواندن مقاله سمکو شکاک (1887-1930) رهبر ایلی کرد بود که در دههٔ 1920 منطقه‌ای عملاً خودمختار در شمال‌غربی ایران ایجاد کرد، یک ژنرال ایرانی را ترور کرد و در برابر قدرت ایران و عثمانی ایستاد.
خواندن مقاله شیخ عبیدالله نهری (درگذشتهٔ 1883) نخستین قیام بزرگ کُردیِ دوران معاصر را در 1880 رهبری کرد؛ او با 10,000 رزمنده وارد ایران شد و پیش از سرکوب عثمانی، برای مدتی کوتاه قلمرو مهمی را در اختیار گرفت.
خواندن مقاله ثریا بدرخان (1883-1938)، شاهزادهٔ کرد و پیشگامِ روزنامه‌نگاریِ کردی، در 1898 کردستان، نخستین روزنامهٔ کردی، را بنیاد گذاشت و از چهره‌های برجستهٔ آغازِ ملی‌گراییِ کردی شد.
خواندن مقاله اسحاق سکوتی (1868-1902) پزشک و انقلابی کرد بود که در بنیان‌گذاری کمیتهٔ اتحاد و ترقی مشارکت داشت؛ سازمان ترکان جوان که امپراتوری عثمانی را دگرگون می‌کرد.
خواندن مقاله شریف پاشا (1865-1951) دیپلمات کردِ عثمانی بود که آرمان‌های ملی کردها را در کنفرانس صلح پاریس در 1919 نمایندگی کرد و پس از جنگ جهانی اول برای حق تعیین سرنوشت کردها مذاکره نمود.
خواندن مقاله مولانازاده رفعت بیگ (1869-1930)، روزنامه‌نگارِ کرد و روشنفکرِ عثمانی بود که با انتشارِ روزنامه‌ها و خاطرات، سال‌های پایانیِ امپراتوریِ عثمانی و دورهٔ ترک‌های جوان را مستند کرد.
خواندن مقاله
عبدالحکیم ارواسی (1865–1943) عالمِ صوفیِ نقشبندیِ کرد بود که آموزه‌های سنتیِ اسلامی‌اش او را به یکی از برجسته‌ترین مخالفانِ مذهبیِ سکولارسازیِ کمالیستی در ترکیه تبدیل کرد.
خواندن مقاله
عبدالله پاشا باجلان رهبر کردِ اتحادیهٔ ایلی باجلان در سدهٔ 18 بود؛ یکی از ایل‌های مهم کردِ منطقهٔ سلیمانیه در کردستان عثمانی.
خواندن مقاله
ابراهیم پاشا الدالاتی از والیان کردِ عثمانی در سدهٔ 18 بود؛ بخشی از سنت پاشاهای کردی که در آغاز دورهٔ مدرن در نظام اداری عثمانی خدمت می‌کردند.
خواندن مقاله
حیدرخان زنگنه از سرشناسان کردِ قرن 18 و عضو اتحادیهٔ ایلی زنگنه بود؛ از آخرین نسل خاندان سیاسی چشمگیر زنگنه که به ایران صفوی شکل داد.
خواندن مقاله عثمان سراج‌الدین نقشبندی (1781-1867) مرشد صوفی کردِ نقشبندی از خاندان برزینجه بود که طریقتش نسل‌ها به زندگی دینی و سیاسی جنوب کردستان شکل داد.
خواندن مقاله خالد شهرزوری (1779-1827)، صوفی کردی از شهرزور، شاخهٔ خالدیهٔ نقشبندیه را بنیان گذاشت که به طریقت غالب تصوف در امپراتوری عثمانی بدل شد و امروز نیز در سراسر جهان اثرگذار است.
خواندن مقاله سلیمان حلبی (1777-1800) دانشجویی کرد از حلب بود که ژنرال فرانسوی ژان باتیست کلبر را در 1800 در مصر ترور کرد و به نماد مقاومت در برابر اشغال ناپلئونی بدل شد.
خواندن مقاله
الله‌قلی‌خان زنگنه از سرشناسان کردِ اتحادیهٔ ایلی زنگنه بود؛ عضوی از خاندان سیاسی چشمگیری که تاریخ غرب ایران را در دوران صفوی و پس از آن شکل داد.
خواندن مقاله
غلامرضا خان ارکوازی (1765-؟) از بزرگان کردِ منطقهٔ ارکواز بود که نامش در میان کردهای شاخصِ دورهٔ عثمانی و ایران در اواخر سدهٔ 18 آمده است.
خواندن مقاله البرزنجی عالمِ کردِ علومِ اسلامی در سدهٔ 18 و از خاندانِ برزنجی بود؛ یکی از برجسته‌ترین خاندان‌های عالمانِ دینیِ کردستان که اعضایش آثارِ مهمی در ادبیاتِ اسلامی پدید آوردند.
خواندن مقاله گفته می‌شود زارو آغا (1777-1934)، مردی کرد از بدلیس، 157 سال زندگی کرده است؛ امری که او را به یکی از نامزدهای طولانی‌ترین عمر بشر در تاریخ ثبت‌شده بدل می‌کند، هرچند این ادعا همچنان محل بحث است.
خواندن مقاله خلیل سیرتی (1754-؟) شاعر و دانشور کرد اهل سیرت بود و نمایندهٔ سنت شعر کلاسیک کرمانجی کردی در جنوب شرقی ترکیه در اواخر سدهٔ 18 به شمار می‌رود.
خواندن مقاله معروف نودهی (1753–سدهٔ 18) شاعر کردِ گورانی‌سرا بود که در اواخر سدهٔ 18 فعالیت داشت و بخشی از سنت پربار شعر کلاسیک گورانی بود که در سایهٔ حمایت اردلان شکوفا شد.
خواندن مقاله محمد الکبیر (1713-1797) بایِ کردتبار وهران بود که در سال 1792 شهر را پس از دو سده اشغال اسپانیا بازپس گرفت و به چهره‌ای پرآوازه در تاریخ ملی الجزایر بدل شد.
خواندن مقاله شاه‌قلی‌خان زنگنه از سرشناسان کردِ اتحادیهٔ ایلی زنگنه بود؛ عضوی از خاندان سیاسی چشمگیری که در سراسر دوران صفوی، والیان و یک صدراعظم از آن برخاستند.
خواندن مقاله محمدپاشا جاف رهبرِ کردِ اتحادیهٔ ایلیِ قدرتمندِ جاف بود؛ یکی از بزرگ‌ترین ایل‌های کرد که در منطقهٔ کردستان در دو سوی مرزِ عثمانی و ایران گسترده بودند.
خواندن مقاله