در ساعات نخست 24 مارس 2026، شش موشک بالستیک ایرانی مقر فرماندهی منطقهٔ یک نیروهای پیشمرگه در ادارهٔ سورانِ استان اربیل در شمال عراق را هدف گرفتند. این حمله به مرگ شش سرباز پیشمرگه و زخمی‌شدن سی تن دیگر انجامید؛ این آمار را وزارت امور پیشمرگهٔ اقلیم کردستان اعلام کرد. موشک‌ها همچنین به یگان‌های لشکرهای پیادهٔ 7 و 5 اصابت کردند و این حمله را به مرگ‌بارترین حملهٔ منفرد به منطقهٔ خودمختار کردی از آغاز درگیری‌های گسترده‌تر منطقه‌ای در اواخر فوریهٔ 2026 بدل کردند.

نچیروان بارزانی، رئیس اقلیم کردستان، بی‌درنگ این حمله را «تجاوز خصمانهٔ مستقیم علیه حاکمیت کشور» خواند و محکوم کرد. او گفت این حمله «هیچ توجیهی» ندارد و «کاملاً برخلاف اصول حسن هم‌جواری» است. مسرور بارزانی، نخست‌وزیر حکومت اقلیم کردستان، تعهد داد که حکومت اقلیم همهٔ اقدامات لازم را برای مقاومت در برابر خصومت مداوم انجام دهد. رئیس حزب دموکرات کردستان، مسعود بارزانی، عبداللطیف جمال رشید، رئیس‌جمهور عراق، و بسیاری از شرکای بین‌المللی نیز به جمع محکوم‌کنندگان حمله و خواستاران خویشتن‌داری پیوستند.

در مراسم تشییع پیشمرگه‌های جان‌باخته در سوران، نچیروان بارزانی، رئیس اقلیم، فاش کرد که مقام‌های ایرانی در گفت‌وگوهای خصوصی پذیرفته‌اند که حمله اشتباه بوده است. او به خبرنگاران گفت: «ایران در حال بررسی حمله است و پذیرفته که این حمله را به‌اشتباه انجام داده است.» او افزود: «ما اکنون منتظر پاسخ نهایی ایران به اقلیم کردستان هستیم.» هرچند مقام‌های ایرانی ابراز تأسف کردند و وعدهٔ تحقیق دادند، این پذیرش کمک چندانی به کاهش تنش در سراسر منطقه نکرده است.

بحران کردی و ایرانی 2026: پیشینه و بستر

درک حملهٔ 24 مارس به نگاهی گسترده‌تر به بحران کردی و ایرانی 2026 نیاز دارد. این دوره شاهد تشدید فعالیت سیاسی و مسلحانهٔ گروه‌های کرد در ایران بوده است که در پی خودمختاری بیشتر یا تعیین سرنوشت‌اند. این بحران از ناآرامی داخلی گسترده‌تر ایران در سال‌های 2025–2026 پدید آمد؛ زمانی که اعتراضات گسترده سلطهٔ جمهوری اسلامی را در مناطق متعدد، از جمله استان‌های غربی کردنشین، تضعیف کرد. احزاب کرد، که مدت‌ها در اقلیم کردستان عراق در تبعید بوده‌اند، سال‌ها عملیات پراکندهٔ فرامرزی انجام می‌دادند، اما ژرف‌ترشدن بحران در تهران به طرح سیاسی کردی نیروی تازه و فوریت بخشید.

در 22 فوریهٔ 2026، پنج حزب عمدهٔ کرد ایرانی رسماً ائتلاف نیروهای سیاسی کردستان ایران (سی‌پی‌اف‌آی‌کی) را تشکیل دادند. این ائتلاف شامل حزب دموکرات کردستان ایران (پی‌دی‌کی‌آی)، حزب آزادی کردستان (پاک)، حزب حیات آزاد کردستان (پژاک)، سازمان مبارزهٔ کردستان ایران (خبات) و کوملهٔ زحمتکشان کردستان است. اهداف اعلام‌شدهٔ ائتلاف شامل مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی ایران، تحقق حق تعیین سرنوشت مردم کرد و ایجاد نهادی دموکراتیک برای نمایندگی ملت کرد در کردستان شرقی است.

ایران با استناد به حضور این گروه‌های مخالف در خاک کردستان عراق، از 28 فوریهٔ 2026 مجموعه‌ای از حملات موشکی بالستیک و پهپادی را علیه اقلیم کردستان آغاز کرد. حکومت اقلیم کردستان بارها استفاده از خاک خود به‌عنوان پایگاهی برای آغاز عملیات تهاجمی در ایران را رد کرد. مقام‌های حکومت اقلیم پیوسته بر خواست خود برای کاهش تنش تأکید می‌کردند. مبارزهٔ کردی برای تعیین سرنوشت در ایران ریشه‌های تاریخی عمیقی دارد که تا جمهوری کوتاه‌عمر مهاباد در سال 1946 امتداد می‌یابد. بحران کنونی یکی از مهم‌ترین نقاط عطف تاریخ معاصر کردهای ایران است.

تحولات کلیدی و واکنش‌های بین‌المللی

در 2 مارس 2026، تحلیلگری سیاسی از حزب دموکرات کردستان ایران گفت نیروهای حزب تأسیسات نظامی و امنیتی ایران را در داخل این کشور هدف گرفته‌اند. تا 4 مارس، چند رسانهٔ آمریکایی گزارش دادند که حمله‌ای زمینی به رهبری کردها آغاز شده و مبارزان پژاک به مواضعی در کردستان ایران حرکت کرده‌اند. بااین‌حال، پژاک، حزب دموکرات کردستان ایران، پاک و کومله همگی روز بعد این گزارش را رد کردند. جداگانه، سی‌ان‌ان و دیگر رسانه‌ها با استناد به منابع اطلاعاتی آمریکاییِ ناشناس گزارش دادند که سازمان سیا برای تسلیح نیروهای کرد به‌منظور برانگیختن ناآرامی در داخل ایران تلاش می‌کند. این ادعا در بخش‌های مختلف طیف سیاسی کردی هم نگرانی و هم خوش‌بینی محتاطانه برانگیخت.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در ابتدا ظاهراً تا حدی از مشارکت کردها در عملیات علیه ایران حمایت کرد. بااین‌حال، در 7–8 مارس موضع خود را تغییر داد و علناً گفت نمی‌خواهد مبارزان کرد «آسیب ببینند یا کشته شوند» و وضعیت را «به‌اندازهٔ کافی پیچیده» توصیف کرد. حکومت اقلیم کردستان بر بی‌طرفی خود تأکید کرد و فراکسیون پارلمانی حزب دموکرات کردستان در بغداد خواستار اقدام قاطع دولت فدرال عراق و جامعهٔ بین‌المللی برای حفاظت از اقلیم در برابر حملات بیشتر شد. رسانه‌های عمده‌ای مانند الجزیره به سابقهٔ تاریخی قدرت‌های بزرگ در جلب حمایت کردها و سپس رهاکردن آرمان‌های کردی اشاره کردند.

ادارهٔ روابط خارجی حکومت اقلیم کردستان با انتشار بیانیه‌ای رسمی، «حملات توجیه‌ناپذیر به شهروندان، نهادهای غیرنظامی و نمایندگی‌های دیپلماتیک» را به‌شدت محکوم کرد. سازمان‌های حقوق بشری گزارش دادند که سرویس‌های اطلاعاتی ایران در استان‌های کردنشین ایران، غیرنظامیان کرد را به‌طور گسترده بازداشت می‌کنند. تا 23 مارس 2026، دست‌کم سه غیرنظامی، از جمله یک کودک، در اعتراضات کشته شده بودند. هم‌زمانی حملات نظامی و سرکوب غیرنظامیان، محکومیت شدید ناظران بین‌المللی و سازمان‌های حمایتگری کردی در سراسر جهان را برانگیخته است.

گاه‌شمار رویدادهای کلیدی

  • 22 فوریهٔ 2026 ـ ائتلاف نیروهای سیاسی کردستان ایران رسماً تشکیل می‌شود و پنج حزب عمدهٔ کرد ایرانی را متحد می‌کند.

  • 28 فوریهٔ 2026 ـ ایران و شبه‌نظامیان هم‌سو با ایران، مجموعه‌ای از حملات موشکی بالستیک و پهپادی را علیه اقلیم کردستان عراق آغاز می‌کنند.

  • 2 مارس 2026 ـ حزب دموکرات کردستان ایران اعلام می‌کند که نیروهایش تأسیسات نظامی ایران را هدف گرفته‌اند؛ ائتلاف نیروهای سیاسی کردستان ایران نخستین بیانیهٔ مشترک خود را منتشر می‌کند و از نیروهای ایرانی می‌خواهد دست از اقدام بردارند.

  • 4–5 مارس 2026 ـ رسانه‌های آمریکایی از حملهٔ زمینی کردی به ایران خبر می‌دهند؛ همهٔ احزاب عمدهٔ کرد آغاز هرگونه حملهٔ تهاجمی را رد می‌کنند.

  • 7–8 مارس 2026 ـ رئیس‌جمهور ترامپ اظهارات قبلی خود را تغییر می‌دهد و می‌گوید نمی‌خواهد مبارزان کرد وارد درگیری با ایران شوند.

  • 24 مارس 2026 ـ شش موشک بالستیک ایرانی به مقر پیشمرگه در سوران اصابت می‌کنند و شش سرباز را می‌کشند و سی تن را زخمی می‌کنند؛ ایران بعدها می‌پذیرد که حمله «اشتباه» بوده است.


پرسش و پاسخ

پرسش: چرا ایران در 24 مارس 2026 به پایگاه پیشمرگه در سوران حمله کرد؟

پاسخ: ایران ادعا کرد که حملاتش به اقلیم کردستان، گروه‌های مخالف کرد ایرانی، به‌ویژه احزاب وابسته به ائتلاف نیروهای سیاسی کردستان ایران، را هدف گرفته است؛ گروه‌هایی که آنها را به استفاده از خاک کردستان عراق به‌عنوان پایگاه عملیات علیه ایران متهم می‌کرد. حکومت اقلیم مشارکت نیروهایش در هرگونه حملهٔ تهاجمی را رد کرد. ایران بعدها پذیرفت که حملهٔ مشخص 24 مارس به فرماندهی منطقهٔ یک پیشمرگه در سوران به‌اشتباه انجام شده است و نچیروان بارزانی، رئیس اقلیم، گفت که ایران ابراز تأسف کرده و وعدهٔ تحقیق داده است.

پرسش: ائتلاف نیروهای سیاسی کردستان ایران چیست و چه اهدافی دارد؟

پاسخ: ائتلاف نیروهای سیاسی کردستان ایران (سی‌پی‌اف‌آی‌کی)، که رسماً در 22 فوریهٔ 2026 تأسیس شد، اتحادی از پنج حزب عمدهٔ کرد ایرانی است: حزب دموکرات کردستان ایران، پاک، پژاک، خبات و کومله. اهداف اعلام‌شدهٔ آن سرنگونی جمهوری اسلامی ایران، دستیابی به حق تعیین سرنوشت مردم کرد و ایجاد نهادی دموکراتیک برای نمایندگی ملت کرد در کردستان شرقی (ایران) است.

پرسش: حکومت اقلیم کردستان چگونه به حملات پاسخ داده است؟

پاسخ: حکومت اقلیم همهٔ حملات را با شدیدترین عبارات محکوم کرده است. نچیروان بارزانی، رئیس اقلیم، مسرور بارزانی، نخست‌وزیر، و مسعود بارزانی، رئیس حزب دموکرات کردستان، همگی علناً حملات را محکوم کرده‌اند. حکومت اقلیم خواستار مداخلهٔ دولت فدرال عراق و جامعهٔ بین‌المللی شد و در عین حال تأکید کرد که نیروهای پیشمرگه حق دفاع از خود را حفظ می‌کنند. حکومت اقلیم پیوسته تأکید کرده است که نمی‌خواهد به درگیری گسترده‌تر منطقه‌ای کشیده شود.

پرسش: ایالات متحده در بحران کردی و ایرانی چه نقشی داشته است؟

پاسخ: موضع آمریکا پیچیده و متغیر بوده است. در اوایل مارس 2026 گزارش‌هایی منتشر شد که سیا برای تسلیح نیروهای کرد به‌منظور برانگیختن ناآرامی در داخل ایران تلاش می‌کند. رئیس‌جمهور ترامپ در ابتدا ظاهراً با مشارکت کردها موافق بود، اما سپس علناً آمریکا را از تشویق کردها به ورود به نبرد دور کرد و هشدار داد که نمی‌خواهد ببیند آنان «آسیب می‌بینند یا کشته می‌شوند». تحلیلگران این وضعیت را با مقاطع تاریخی‌ای مقایسه کرده‌اند که آمریکا حمایت کردها را جلب کرد و سپس حمایت خود را پس گرفت؛ به‌ویژه در سال 1975 پس از توافق الجزایر.

نتیجه‌گیری

حملهٔ موشکی بالستیک ایران به پایگاه پیشمرگه در سوران در 24 مارس 2026 و پذیرش بعدی تهران مبنی بر انجام‌شدن حمله به‌اشتباه، بازتابی فشرده از بی‌ثباتی خطرناک شرایط کنونی منطقه است. مردم کرد، هم در قلمرو حکومت اقلیم کردستان و هم آن‌سوی مرز در ایران، خود را در نقطهٔ تلاقی چشم‌انداز ژئوپلیتیکیِ به‌سرعت متغیری می‌یابند و میان بلندپروازی‌های قدرت‌های بزرگ‌تر و آرمان‌های دیرپای خود برای تعیین سرنوشت گرفتارند. نحوهٔ عبور اقلیم کردستان از این بحران، برای نسل‌های آینده پیامدهایی عمیق بر آیندهٔ سیاسی کردها خواهد داشت.

منابع