Al-Hasan volgde Badh rond 990 op en regeerde in Diyar Bakr tot zijn moord. Onderzoek en inscripties verduidelijken zijn geschiedenis.

Moderne huizen, bomen en een witte minaret in Farqin onder een brede droge rotsrug
Farqin/Silvan, middeleeuws Mayyafariqin, 23 juni 2010, foto Dûrzan cîrano; geografische context, geen reconstructie. © Dûrzan cîrano · CC BY-SA 3.0 · Wikimedia Commons.

Eén heerser

Abu Ali is al-Hasans kunya, geen aparte voorganger. Tufantoz dateert zijn aantreden op AH 380/990 en Saids opvolging op 387/997. Deze Koerdische Marwaniden zijn niet de gelijknamige Omajjadentak. Yaz volgt Ibn al-Azraq en noemt Fehm, Badhs zus, als moeder: Badh was zijn oom van moederskant. Hij bespreekt afwijkende genealogieën. Geen geboortedatum is bekend; de jaren 940 blijven een schatting. [1] [2]

Opvolging en strijd

Na Badhs dood verzamelde al-Hasan aanhangers en vestigde zich in Mayyafariqin. Açıkyıldız noemt 991 in plaats van 990. Savran beschrijft een opstand die gouverneur Mamma in 994 onderdrukte. Yaz behandelt Byzantijnse druk en een regeling rond het Vanmeer; oude claims over verovering van Syrië en herhaald innemen van Edessa kon hij niet bevestigen. Uitzettingen en plaatselijke oppositie beperken het succesverhaal. [1] [2] [3] [4]

Een gedateerde bouwbron

Açıkyıldız verbindt al-Hasan via gepubliceerd inscriptieonderzoek met Amids muren en de Berg-/Kharputpoort, AH 386/996–97. Niet iedere muur of latere brug is zijn werk. De moderne Farqin-foto toont de omgeving, niet die inscriptie. [3]

Dood en verschillen

Al-Hasan werd in Amid vermoord door een plaatselijk complot. Yaz citeert Elias van Nisibis voor 11 november 997; Açıkyıldız geeft 998. Tufantoz dateert Saids opvolging op 997. Said heette Mumahhid al-Dawla; Nasr al-Dawla Ahmads lange regering volgde later. Latere prestaties horen niet bij al-Hasan. Biografie, stadsgeschiedenis en bouwbronnen moeten afzonderlijk worden vergeleken. [1] [2] [3] [4]

Bronnen en verder lezen

  1. Abdurrahim Tufantoz, “Mervânîler”, TDV İslâm Ansiklopedisi (2004): historical survey and table of Marwanid emirs.
  2. Arafat Yaz, “Mervânî Hükümdarı Ebu Ali Hasan b. Mervân”, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 48 (2020), pp. 317–344; family discussion, policies, assassination, coins and inscription.
  3. Birgül Açıkyıldız, “Marwānids and Their Architectural Patronage in Upper Mesopotamia (983–1085 CE)”, Ortaçağ Araştırmaları Dergisi 8/2 (2025), pp. 707–733, especially p. 714; DOI 10.48120/oad.1731499.
  4. Ahmet Savran, “Meyyâfârikīn”, TDV İslâm Ansiklopedisi (2004): names, location and medieval city history.