Inleiding tot Abdulhakim Arvasi (1865–1943)
In de geschiedenis van islamitische geleerdheid en soefimystiek belichamen weinig figuren de veerkracht van geestelijke traditie bij politieke omwentelingen zo diep als Abdulhakim Arvasi (1865–1943). Deze Koerdische geleerde van Arabische afkomst was een sayyid, een nakomeling van de profeet Mohammed, en de 33e sjeik in de Khalidiyya-tak van de Naqshbandi-soefiorde.
Zijn leven omvatte de nadagen van het Ottomaanse Rijk en de beginjaren van de seculiere Turkse Republiek, een tijd van oorlog, migratie en radicale hervormingen. Zijn leer, geworteld in soennitische orthodoxie en mystiek inzicht, beïnvloedde generaties intellectuelen, dichters en denkers en leidde hen naar een herleving van islamistische denkbeelden in modern Turkije. Dit artikel onderzoekt zijn bijzondere leven: jeugd, studie, blijvende filosofie en invloed. Zijn verhaal toont hoe de toewijding van één man aan goddelijke eenheid de stormen van de geschiedenis doorstond en een onuitwisbaar spoor naliet in het Turkse geestelijke en politieke landschap.
Wie is Abdülhakim Arvasi, kenner van geestelijke kennis en grote heilige ...
Jeugd en familieachtergrond
Abdulhakim Arvasi werd in 1865 geboren in het afgelegen dorp Arvas, nu Doğanyayla, in het district Başkale van de provincie Van in Oost-Anatolië, binnen het Ottomaanse Rijk. De ruige hooglanden bij de Iraanse grens waren een bakermat van islamitische geleerdheid en Koerdisch erfgoed. Zijn familie voerde haar afkomst via de moederlijke lijn en de vereerde soefiheilige Abdul Qadir al-Jilani terug op de profeet Mohammed en droeg daardoor de aanzienlijke titel sayyid. De Koerdische Arvasifamilie met Arabische wortels was na de vlucht voor de Mongoolse plundering van Bagdad in 1258 naar het gebied getrokken. Zij bouwde een zeshonderdjarige traditie op als hoeders van islamitische wetenschappen en cultuur.
Zijn vader Seyyid Mustafa Efendi was een vrome man en gaf hem de eerste godsdienstlessen. De familie verschoof haar geestelijke verbondenheid van de Qadiri-orde naar de Khalidiyya-tak van de Naqshbandiyya, prominent onder Koerdische sjeiks. In de vrome gemeenschap groeide Abdulhakim op met geloof verweven in het dagelijks leven. Arvas was zowel thuis als geestelijk centrum, waar gezamenlijk gebed en soefibijeenkomsten diepe vroomheid voedden. Al jong toonde hij uitzonderlijk leertalent. Hij bezocht de plaatselijke mekteb-i sıbyan, de religieuze basisschool, en de rüşdiye, de middelbare school, in Başkale. Deze vormende jaren legden de basis voor zijn geleerdenloopbaan en verbonden familiale toewijding met de intellectuele strengheid van het Ottomaanse onderwijs.
De sociaal-politieke omstandigheden rond zijn geboorte waren onrustig. Oost-Anatolië was een grensgebied met conflicten tussen de Ottomaanse staat, plaatselijke stammen en buurmachten als Rusland en Perzië. Toch bewaarde zijn familie een geleerde traditie en vervaardigde zij door de eeuwen heen duizenden handgeschreven manuscripten. Vele werden tijdens de Eerste Wereldoorlog tragisch door binnenvallende troepen vernietigd. Dit erfgoed gaf hem diep respect voor kennis als goddelijk toevertrouwd goed en vormde de basis van zijn levenslange inzet voor onderwijs en geestelijke leiding.
Onderwijs en geestelijke vorming
Zijn formele onderwijs kreeg in 1879 vaart toen hij gevorderde religieuze studies begon bij Seyyid Fehim Arvasi, een beroemde geleerde en wali, heilige. Centraal stonden fiqh (rechtsleer), tafsir (Koranverklaring) en hadith (profetische overleveringen). Zijn opleiding reikte buiten Van tot madrassa’s in Oost-Anatolië en Irak. Hij bestudeerde Arabische en Perzische literatuur, logica, theologie en zelfs natuurwetenschappen. In 1882 had hij zijn zahirî icâzetnâme behaald, bevoegdheden in de uiterlijke wetenschappen die zijn deskundigheid bevestigden.
Naast zijn studies verdiepte hij zich in het soefisme. Op veertienjarige leeftijd wijdde Seyyid Fehim hem in de Naqshbandi-orde in. Diens lijn ging terug op Mawlana Khalid al-Baghdadi, stichter van de Khalidiyya-tak. Arvasi verdiepte zijn begrip van tasawwuf, soefimystiek. De training benadrukte stille dhikr (God gedenken), muraqaba (waakzaamheid) en halwat der anjuman (afzondering in de menigte), gebruiken om innerlijke zuiverheid te ontwikkelen terwijl men in de wereld actief blijft. Zijn alomvattende opleiding verbond rationele wetenschappen met mystieke ervaring en bereidde hem voor op de rol van mujtahid, zelfstandig rechtsgeleerde die de islamitische wet in hedendaagse omstandigheden kan uitleggen.
Zijn geestelijke reis kende beproevingen. Reizen door Koerdistan en Irak brachten uiteenlopende culturele en confessionele invloeden en verfijnden zijn vermogen orthodoxie en mystiek te verzoenen. Terug in Van begon hij Naqshbandi-beginselen te onderwijzen en verbond madrassaonderwijs met soefivorming. Zo bevestigde hij zijn reputatie als geleerde die innerlijke en uiterlijke islamitische dimensies kon overbruggen, een vaardigheid die later onmisbaar bleek.
Loopbaan in Van: een basis van geleerdheid
Bijna drie decennia, van de late jaren 1880 tot 1915, werkte Arvasi als moefti en leraar in Van. Hij onderwees inwoners in Koranverklaring en soefibeginselen. Zijn persoonlijke, vormende aanpak benadrukte zelfdiscipline en zikir als wegen naar morele verfijning. Als 33e sjeik in de Naqshbandi-silsila, de overdrachtsketen, leidde hij leerlingen in informele bijeenkomsten, hielp geloofscrises oplossen en versterkte de gemeenschapsband in een streek vol etnische spanningen.
Zijn jaren in Van vielen samen met Ottomaanse modernisering, waaronder Tanzimathervormingen die seculiere elementen in onderwijs en bestuur invoerden. Hij reageerde met een evenwichtige mystiek die rationeel onderzoek en geestelijke toewijding verbond. Zijn leer putte uit de Hanafitische en Shafi’itische rechtsscholen en behandelde praktische zaken zoals dagelijkse verering én diepe begrippen zoals wahdat al-wujud, eenheid van bestaan. Leerlingen herinnerden zich dat hij niet alleen mensen maar zelfs ‘onzichtbare wezens’ kon onderwijzen. Dat leverde hem de titel ‘Muftu-is Sakaleyn’ op, leraar van mensen en geesten.
In deze tijd bleef hij sinds zijn jeugd ononderbroken de gebeden verrichten, een belichaming van de discipline die hij predikte. Zijn invloed reikte buiten het leslokaal en hielp soennitische tradities bewaren te midden van Armeens-Ottomaanse conflicten. In 1915 dwongen de Eerste Wereldoorlog en de Russische inval echter een ingrijpende levenswending af.
Migratie en de beproevingen van oorlog
De Eerste Wereldoorlog bracht verwoesting in Oost-Anatolië. In 1915 rukten Russische troepen op en nam etnisch geweld toe. Arvasi leidde een gevaarlijke vlucht uit Başkale. Met familie en volgelingen doorstond hij ontberingen en bereikte in april 1919 Istanbul met slechts 66 overlevenden. Deze reis van verlies en ballingschap beproefde zijn geloof, maar versterkte zijn inzet voor geestelijke veerkracht.
In Istanbul steunde hij de Turkse Onafhankelijkheidsoorlog, die hij zag als islamitische jihad tegen bezetting. Zijn verhuizing symboliseerde de bredere ontheemding van Ottomaanse geleerden en opende tegelijk nieuwe werkwegen in het culturele hart van het rijk.
Leven in Istanbul en Ankara: aanpassing tijdens hervormingen
In oktober 1919 werd hij sjeik van de Kâşgarî Dergâhı in Eyüp en imam en prediker van de aangrenzende moskee. Hij doceerde soefigeschiedenis aan de Medresetü’l-mütehassısîn tot de sluiting van soefiverblijven in 1925 onder Mustafa Kemal Atatürks seculiere hervormingen. Vindingrijk maakte hij van de dergâh een privéwoning. Hij onderwees verder via informele sohbetler, gesprekken, in moskeeën als Beyazıt en Ağa.
In 1930 werd hij gearresteerd in verband met het Menemenincident, een reactionaire opstand, maar na berechting vrijgesproken. In 1934 nam hij volgens de achternamenwet de naam Üçışık aan en bleef discreet leerlingen leiden. In september 1943 dwong de staat van beleg hem naar İzmir en vervolgens Ankara te verhuizen. Daar adviseerde hij tot zijn dood een kleinere kring.
Deze jaren tonen zijn vermogen soefitradities onder onderdrukking te bewaren en een verschuiving naar niet-institutionele islamitische herleving te beïnvloeden.
Leer en filosofie: het hart van het soefisme
Centraal stond de Naqshbandi-Khalidiyya-nadruk op tawhid, goddelijke eenheid, onlosmakelijk verbonden met de sharia. Ware mystiek verfijnt volgens hem de ziel (tazkiyat al-nafs) via zuhd (onthechting) en muhasabat al-nafs (zelfonderzoek). Hij putte uit hadiths over het zoeken van vergiffenis om het hart te zuiveren.
De murshid, gids, stond centraal bij het overdragen van baraka via de silsila en rābiṭa, geestelijke verbondenheid. In zijn verhandeling uit 1923 paste Arvasi sjeik Khalids rābiṭaleer aan. Hij benadrukte de noodzaak ervan gericht op volmaakte gidsen zoals Khalid en bekritiseerde mindere praktijken. Hij beschreef mystieke stadia: fana, opgaan in God, leidt tot baqa, voortbestaan in God, bereikt via stille dhikr en muraqaba.
Arvasi verbond wetenschap en spiritualiteit. Hij zag namaz, gebed, als miraç, hemelvaart, met psychologische baten. Hij stond kritisch tegenover laïcisme en westerse invloeden en vond het dragen van een hoed ontoelaatbaar. Hij bepleitte ethisch handelen uit islamitische orthodoxie. Begrippen als de ziel in alam-i misal, de imaginale wereld, en Nur-i Muhammedi, het Mohammedaanse Licht, benadrukten menselijke volmaaktheid, insan-i kamil.
Zijn onderwijs begon bij fiqhteksten en ging naar gevorderde tasawwuf, met nadruk op het primaat van kennis. Mondelinge sohbetler brachten deze ideeën over en maakten ingewikkelde filosofie toegankelijk.
Kernbegrippen nader bekeken
Voor Arvasi was tawhid ervaringsgericht: de waarneming zuiveren om het ego te overstijgen. Hij verwees naar Koranverzen en hadiths, zoals die van Imran b. Husayn over Gods eenzaamheid vóór de eeuwigheid.
Hij verdedigde rābiṭa als essentieel voor de verfijning van het ego en gebruikte Koranargumenten om haar van afgoderij te onderscheiden. In de republikeinse context handhaafde hij soefihiërarchieën en bevorderde gehoorzaamheid aan bevoegde sjeiks.
Zijn filosofie verbond rationaliteit en mystiek, paste Naqshbandi-beginselen aan moderne uitdagingen aan en bewaarde soennitische tradities.
Werken en geschriften: een literaire erfenis
Zijn geschriften bewaarden de leer voor het nageslacht. Het leerboek Er-Riyâd-üt-Tasavufiyye (Tuinen van tasawwuf, 1925) verbond sharia en mystiek en behandelde wahdat al-wujud en dhikr. Râbita-i Şerîfe beschreef rābiṭabeginselen en omgangsregels en verdedigde deze met schriftbewijzen.
Andere werken zijn Keşkül (Bedelnap), Sefer-i Âhiret (Reis naar het hiernamaals), Eshâb-i Kirâm (Edele Metgezellen), dat de integriteit van de sahaba verdedigt, en Ecdâd-i Peygamberî (Voorouders van de profeet). Ruh Risalesi (Verhandeling over de ziel) onderzocht de onstoffelijke ziel in drie werelden, terwijl Namaz Risalesi de geestelijke gebedsdimensies behandelde.
Deze teksten, vaak in het Turks en Arabisch, richtten zich op geleerden en leken en lieten zijn ideeën buiten de mondelinge overdracht voortbestaan.
Bekende leerlingen en invloed: het moderne Turkse denken gevormd
Zijn beroemdste leerling was Necip Fazıl Kısakürek, die hij in 1934 ontmoette tijdens diens crisis. De ontmoeting bracht Kısakürek naar Ottomaans-islamitische waarden. Hij richtte Büyük Doğu op in 1943 en schreef werken als O ve Ben (1975), waarin Arvasi’s invloed blijkt.
Zijn zoon Seyyid Ahmed Mekki Üçışık (1894–1967) bleef in Ankara onderwijzen. Hüseyin Hilmi Işık (1911–2001) stichtte de Işıkçı-tak en verspreidde ideeën via publicaties.
Arvasi’s nalatenschap voedde het Turkse islamisme en verbond elite- en volksdebatten. Hij beïnvloedde conservatief nationalisme, bekritiseerde kemalistisch secularisme en inspireerde figuren binnen het mukaddesatçılık, de gerichtheid op het heilige. Zijn aanpassingen vormden de Naqshbandi-herleving en beïnvloedden moderne bewegingen zoals de vroege fasen van de AKP.
Controverses en processen: omgaan met onderdrukking
Arvasi leefde tijdens seculiere hervormingen, kreeg te maken met sluiting van soefiverblijven in 1925 en verboden op tarikatactiviteiten. Zijn discrete lessen werden onderzocht. Dat mondde in 1930 uit in arrestatie wegens vermeende betrokkenheid bij Menemen, beschuldigingen die hij met succes weerlegde.
Critici zagen zijn islamistische leiding als strijdig met republikeinse idealen. Toch vermeed hij openlijk verzet en richtte hij zich op geestelijk behoud. Deze aanpassing voedde discussies over de soefirol in modern Turkije.
Dood en blijvende nalatenschap
Op 27 november 1943 stierf Arvasi in Ankara. Hij werd tussen familieleden op de begraafplaats Bağlum begraven. Zijn graf blijft een bedevaartsoord waar volgens gelovigen baraka van uitgaat.
Zijn nalatenschap leeft voort in het Turkse islamisme en bevordert een synthese van nationalisme en geloof. Via leerlingen als Kısakürek beïnvloedden zijn ideeën politieke debatten, van de tijd van de Democratische Partij tot het huidige conservatisme. Hij toonde hoe soefiwijsheid zich aan tegenspoed kan aanpassen en inspireert blijvende gesprekken over identiteit en spiritualiteit in Turkije.
Terugkijkend zien wij een man die ballingschap in verlichting en onderdrukking in herleving veranderde. Zijn verhaal herinnert eraan dat een ware nalatenschap niet in monumenten ligt, maar in harten die door tijdloze waarheden zijn veranderd.
Belangrijke gebeurtenissen en tijdlijn
Deze chronologische tijdlijn geeft een uitvoerig overzicht van belangrijke levensgebeurtenissen van Abdulhakim Arvasi, op basis van historische bronnen en biografische verslagen. Zij belicht beslissende momenten van zijn persoonlijke, wetenschappelijke en geestelijke reis tegen de achtergrond van Ottomaans verval en republikeinse omvorming.
Jaar | Gebeurtenis |
1865 | Geboren in Arvas, tegenwoordig Doğanyayla, in het district Başkale, provincie Van, Oost-Anatolië, in een Koerdische sayyidfamilie met Arabische wortels. |
1879 | Begint gevorderd religieus onderwijs bij Seyyid Fehim Arvasi, gericht op islamitische wetenschappen zoals fiqh, tafsir en hadith. |
1882 | Behaalt zahirî icâzetnâme, bevoegdheid in uiterlijke wetenschappen, en kwalificeert zich formeel als geleerde in religieuze en wereldlijke vakken. |
Late jaren 1880–1915 | Werkt bijna 30 jaar als moefti en leraar in Van, onderwijst Koranverklaring en Naqshbandi-soefibeginselen en bouwt een reputatie als geestelijk gids op. |
1915 | Moet Başkale verlaten door de Russische inval en etnisch geweld tijdens de Eerste Wereldoorlog; leidt familie en volgelingen op een gevaarlijke reis. |
April 1919 | Bereikt Istanbul na jaren van ontheemding en zware verliezen tijdens de vlucht; steunt de Turkse Onafhankelijkheidsoorlog als islamitische jihad. |
Oktober 1919 | Wordt sjeik van de Kaşgarî Dergâhı, het Kaşgariverblijf in Eyüp, Istanbul, en imam en prediker van de aangrenzende moskee. |
1919–1925 | Doceert soefigeschiedenis aan de Medresetü’l-mütehassısîn (Madrassa al-Mutahassisin) en preekt in grote moskeeën als Beyazıt, Fatih en Ayasofya. |
1925 | Soefiverblijven sluiten door republikeinse hervormingen; hij maakt van de Kaşgarî Dergâhı een privéwoning en onderwijst informeel verder via sohbetler. |
1925–1931 | Blijft vrijwillig in moskeeën preken, onderwijst Koranverklaring en soefiperspectieven en beïnvloedt ondanks seculiere beperkingen een breed publiek. |
1930 | Gearresteerd in verband met het reactionaire Menemenincident; berecht en vrijgesproken, wat de spanning tussen soefitradities en republikeins secularisme toont. |
1934 | Neemt volgens de Turkse achternamenwet de naam Üçışık aan, in het kader van nationalistische hervormingen; ontmoet en beïnvloedt dichter Necip Fazıl Kısakürek diep, een keerpunt naar islamistische denkbeelden voor de dichter. |
September 1943 | Door staat van beleg en hernieuwd onderzoek gedwongen eerst naar İzmir en daarna Ankara te verhuizen, waar hij een kleinere kring leerlingen blijft adviseren. |
27 november 1943 | Sterft in Ankara; begraven op Bağlum, dat bedevaartsoord wordt waar volgens gelovigen geestelijke baraka, zegen, van uitgaat. |
Vragen en antwoorden
Hier volgen veelgestelde vragen over Arvasi, op basis van historische biografieën, wetenschappelijke verslagen en zijn blijvende nalatenschap in het Turkse islamitische denken. Zij behandelen leven, leer en invloed en bieden nieuwe lezers snel inzicht.
Vraag: wie was Abdulhakim Arvasi? Antwoord: Abdulhakim Arvasi (1865–1943), ook Sayyid Abdulhakim Arvasi of Üçışık, was een soennitische Koerdische islamgeleerde van Arabische oorsprong, een vooraanstaande soefisjeik in de Naqshbandi-Khalidiyya en mujtahid, zelfstandig rechtsgeleerde. Hij werd geboren in Arvas, nu Doğanyayla, in de Oost-Anatolische provincie Van. Als sayyid, nakomeling van Mohammed, speelde hij een sleutelrol bij het bewaren van soefitradities tijdens de overgang van het Ottomaanse Rijk naar de seculiere Turkse Republiek.
Vraag: hoe waren zijn familieachtergrond en jeugd? Antwoord: Arvasi kwam uit een Koerdische sayyidfamilie met Arabische wortels, die haar afstamming via Abdul Qadir al-Jilani op Mohammed terugvoerde. Na de vlucht voor de Mongoolse plundering van Bagdad in 1258 vestigden voorouders zich in Oost-Anatolië en bouwden een eeuwenlange geleerdentraditie op. Geboren in 1865 groeide hij in het vrome Arvas op, kreeg eerste godsdienstlessen van zijn vader Seyyid Mustafa Efendi en volgde daarna gevorderde islamitische studies.
Vraag: welke rol speelde hij in het soefisme? Antwoord: als 33e sjeik in de Naqshbandi-Khalidiyya-silsila benadrukte hij rābiṭa (geestelijke verbondenheid met een meester), stille dhikr (God gedenken) en muraqaba (waakzaamheid). Hij verdedigde die oefeningen in verhandelingen als Râbita-i Şerîfe en paste de leer aan de republikeinse tijd aan. Na de sluiting van soefiverblijven in 1925 gaf hij informele leiding en beïnvloedde zo de verschuiving naar niet-institutionele mystiek.
Vraag: hoe beïnvloedden historische gebeurtenissen zijn leven? Antwoord: de Eerste Wereldoorlog vormde zijn leven. Russische invallen en etnisch geweld dwongen hem in 1915 uit Van te vluchten, met zware verliezen onder volgelingen. Hij bereikte Istanbul in 1919, steunde de Turkse Onafhankelijkheidsoorlog en ondervond republikeinse hervormingen, waaronder sluitingen en arrestaties rond gebeurtenissen als het Menemenincident van 1930, waarvan hij werd vrijgesproken.
Vraag: wat waren zijn belangrijkste werken en leringen? Antwoord: belangrijke geschriften zijn Er-Riyâd-üt-Tasavufiyye (over soefisme en sharia), Râbita-i Şerîfe (verdediging van geestelijke verbondenheid), Ruh Risalesi (over de ziel) en Namaz Risalesi (over gebed). Zijn leer draaide om tawhid, zielszuivering en de verbinding van rationaliteit en mystiek. Hij bekritiseerde seculiere invloeden en hield soennitische orthodoxie hoog.
Vraag: wie waren zijn bekende leerlingen en hoe beïnvloedde hij modern Turkije? Antwoord: onder zijn voornaamste leerlingen waren dichter Necip Fazıl Kısakürek, die hij in 1934 naar islamistische denkbeelden leidde, met werken zoals het tijdschrift Büyük Doğu als gevolg, en zijn zoon Seyyid Ahmed Mekki Üçışık. Zijn invloed bevorderde conservatief nationalisme en islamistische herleving, van de tijd van de Democratische Partij tot de huidige Turkse politiek.
Vraag: welke controverses omringden hem? Antwoord: tijdens Atatürks seculiere hervormingen werd Arvasi in 1930 en 1943 gearresteerd wegens banden met reactionaire gebeurtenissen zoals Menemen. Critici zagen zijn activiteiten als strijdig met republikeins secularisme, maar hij paste zich met discreet onderwijs aan. Biografieën betwisten bovendien verhalen van alomtegenwoordige onderdrukking en suggereren dat sommige religieuze figuren openlijk werkten.
Vraag: wanneer en waar stierf hij en wat is zijn huidige nalatenschap? Antwoord: hij stierf op 27 november 1943 in Ankara en is begraven op Bağlum, een bedevaartsoord. Zijn nalatenschap leeft in het Turkse islamisme voort en inspireert een mengeling van nationalisme en geloof. Zijn leer is bewaard via leerlinggeschriften en voortgaande Naqshbandi-takken zoals de Işıkçı-groep.
Bronnen
Hier staan de belangrijkste bronnen van dit artikel: wetenschappelijke biografieën, historische verslagen en betrouwbare onlinebronnen. Zij geven basisinformatie over Arvasi’s leven, leer en nalatenschap. Verwijzingen zijn voor verificatie aan webzoekresultaten gekoppeld.
‘Abdulhakim Arvasi’. Wikipedia. https://en.wikipedia.org/wiki/Abdulhakim_Arvasi. Een uitvoerige biografie over jeugd, opleiding en invloed als soennitische Koerdische islamgeleerde.
‘Abdulhakim Arvasi’. Grokipedia. https://grokipedia.com/page/abdulhakim_arvasi. Uitvoerig overzicht van zijn rol als Naqshbandi-soefisjeik en invloed op Turkse islamistische denkbeelden.
‘Een blik op onze wortels en idealen’. Akademya Dergisi, 18 augustus 2021. https://akademyadergisi.com/a-glimpse-into-our-roots-and-ideals. Biografische schets met nadruk op familie-erfgoed, geleerde bijdragen en republikeinse ballingschap.
‘Erbakan, Kısakürek en de normalisering van extremisme in Turkije’. Hudson Institute, 4 juni 2018. https://www.hudson.org/national-security-defense/erbakan-k-sak-rek-and-the-mainstreaming-of-extremism-in-turkey. Analyse van zijn invloed op figuren als Necip Fazıl Kısakürek en de politieke rol van de Naqshbandi-orde.
‘De invloed van de Naqshbandi-orde op Turkse politiek via contextuele aanpassing en niet-institutionalisering’. DergiPark. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/5210957. Bespreekt Arvasi’s aanpassing van soefigebruiken tijdens seculiere hervormingen.
‘Moderniteit en nationale identiteit in Turkije heroverwogen: hoofdstuk 5’. CIAO Test. https://ciaotest.cc.columbia.edu/book/bozdogan/bozdogan05.html. Onderzoekt zijn geestelijke leiding en invloed op intellectuelen als Kısakürek.
‘Op zoek naar volmaaktheid: neospiritualisme, islamitische mystiek en secularisme in Turkije’. ResearchGate, augustus 2019. https://www.researchgate.net/publication/335172021_In_Search_of_Perfection_Neo-spiritualism_Islamic_Mysticism_and_Secularism_in_Turkey. Inzicht in zijn Naqshbandi-leer en ontmoetingen met leerlingen.
‘Turkijes nieuwgevonden Ruslandgezindheid’. Sage Journals, 2022. https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/03064220221110769. Plaatst de invloed van zijn wereldbeeld op modern Turks leiderschap en islamistisch denken in context.
‘Seyyid Ahmet Arvasi en de intellectuele geschiedenis van conservatief nationalisme’. University of Washington Scholarly Publishing Services. https://digital.lib.washington.edu/bitstreams/88bbfe97-f87e-4a73-b675-32d22b5e3ed3/download. Onderzoekt de nalatenschap van zijn familie en conservatief-nationalistische banden.
‘Onderwijs en autobiografie aan het einde van het Ottomaanse Rijk’. JSTOR. https://www.jstor.org/stable/1571375. Historisch perspectief op zijn geleerdenloopbaan en Ottomaans onderwijs.