El-Muzeffer Umer, yan Teqiyeddîn, ji 1178 heta 1191 Hemayê hukum kir. Peywira Misirê, Hittîn û sefera dawî ya rojhilat jiyana wî ji bajarekî zêdetir nîşan didin.

Dolabeke mezin a avê ya darîn li rex kevirkariyê li ser çemê Asî li Hemayê, bendavê nizm û dar û avahî li paş
Dolaba avê li ser Asî, Bernard Gagnon, 2 Nîsana 2010an. Wêneya nûjen erdnîgariya çemî nîşan dide; avakirina vê dolabê bi destê Umer naselmîne. © Bernard Gagnon · Wikimedia Commons · CC BY-SA 3.0. Author’s tilt-corrected photograph reused at web resolution without further creative changes.

Yek kes bi çend navan

El-Melik el-Muzeffer Umer û Teqiyeddîn Umer heman mîrê Eyûbî ne. Bavê wî Nur el-Dewle Şahenşah birayê Selahedîn bû. Can Ferruxşah wek birayê Umer dide, ne pismam. [1] Hartmann jidayikbûnê 1139 û dayîna Hemayê ji aliyê Selahedîn ve 1178 dide. [2] Van têkiliyan wî ji mîrên paşê yên bi heman leqebê cuda dikin.

Peywira Misirê

Can tayîna Misirê Kanûna Pêşîn 1183 û vegerandina wî 1186 dide. Çavdêriya el-Efdal, kurê Selahedîn, jî hebû, lê nakokî derket. Umer piştî derxistina ji Misirê fikirî here Afrîkaya Bakur; Selahedîn ew razî kir nemîne li ser vê biryarê û Menbic, Meerrat el-Numan û Meyafarqîn da wî. [1] Ev jiyana peywirên guherbar û danûstandinê bû, ne mayîna domdar li Hemayê.

Hittîn û 1187

Can amadekariyên bakur û agirbesta Antakyayê, paşê tevlîbûna artêşê rave dike. Li Hittînê baskê rast bi rê ve bir; vekolîn çalakiyên Tibnîn û kampanyaya paşê dişopîne. [1] Karên bi nav rola wî ji lîsteya hemû bajarên girtî zelaltir dikin. Fermandariya baskekî girîng bû, lê hemû fetihên paşê bi tenê ne yên wî ne.

Sefera rojhilat û mirin

Hartmann sefera dawî bi ihtiyat dinirxîne. Selahedîn leşker di wextê de dixwest û hişyar kir li Diyarbekirê pirsgirêk dernexe; mebesta firehkirina serweriyê li dijî fermanê ne teqez e. Umer ber bi Exlat û Malazgirtê çû. Di dorpêçê de 10 Cotmeha 1191an mir û cenazeyê wî birin Hemayê. Leşkeran kurê wî el-Mensûr Muhammed cîgir nas kir. [2] Ne mirina li Qudsê an Ekkayê bû.

Navber di serweriya malbatê de

Mantran rêveberiya rasterast a Memlûkan di 1298–1299an de, paşê tayîna Ebû el-Fida di 1310an de rave dike. [3] Özaydın wî ji neviyên Umer nas dike û mirinê 26 Cotmeha 1331an dide. [4] Mantran hukum û derxistina kurê wî jî dide. [3] Ji 1178 heta 1341 163 sal in, ne 350, û serwerî bê navber nebû. 1341 ne sala mirina Ebû el-Fida ye.

Zanyar û patronên bi nav

Hartmann helbest, piştgiriya zanyaran û weqfên medreseyan li Misir û Sûriyeyê qeyd dike. [2] Nivîsên dîrok û erdnîgariyê yên paşê yên Ebû el-Fida jiyaneke din a neviyekî ne. [4] Xizmatiya malbatê naselmîne ku hemû berhemên paşê ji programa damezrêner hatin. Her du jînenîgarî berdewamî û guherîna sazî û patronan nîşan didin.

Çavkanî û xwendina zêdetir

  1. Hakan Can, An Ayyubid Prince Against the Crusaders: Al-Malik al-Muzaffar Taqi al-Din Umar, NEU Islamic Research Center Journal 10.2 (2024), pp. 863, 872–874. DOI: 10.32955/neu.istem.2024.10.2.18.
  2. Angelika Hartmann, el-Melikü’l-Muzaffer, TDV İslâm Ansiklopedisi (2004); Hama, the final expedition and patronage.
  3. Robert Mantran, Hama, TDV İslâm Ansiklopedisi (1997); the late Ayyubid and Mamluk succession.
  4. Abdülkerim Özaydın, Ebü’l-Fidâ, TDV İslâm Ansiklopedisi 10 (1994), pp. 320–321; descent, appointment and death.
  5. Bernard Gagnon, Noria in Hama 01, 2 April 2010; Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0.