از آشور تا نمرود و نینوا، یادمان‌های تاریخ‌دار و کتیبه‌ها پیوند فتح، ادارهٔ سرزمین و تصویر شاهانه را روشن می‌کنند.

پیکرهٔ گچی شیر بالدار با سر انسان ریش‌دار، تاج شاخ‌دار و پنج پا
شیر بالدار با سر انسان از نمرود، حدود ۸۸۳–۸۵۹ پیش از میلاد. آلاباستر گچی، موزهٔ متروپولیتن، 32.143.2؛ هدیهٔ جان دی. راکفلر پسر، ۱۹۳۲. The Metropolitan Museum of Art, 32.143.2 · Public domain.

آشور و دگرگونی قدرت

آشور پیرامون شهر آشور بر دجله در شمال میان‌رودان رشد کرد. شهر در آغاز هزارهٔ دوم پیش از میلاد شبکهٔ بازرگانی داشت. پس از وابستگی به میتانی، آشور-اوبالیت یکم، حدود ۱۳۶۵–۱۳۳۰، گسترش را از سر گرفت. دورهٔ آشور میانه و امپراتوری آشور نو قلمرو و شرایط سیاسی متفاوت داشتند. [1] بنابراین همهٔ آثار نشان‌دهندهٔ یک دولت تغییرناپذیر نیستند.

سه مرکز شاهی

آشورناصیرپال دوم در ۸۷۹ پیش از میلاد پایتخت را به نمرود، کلحوی باستان، برد. سارگن دوم خورساباد/دورشاروکین را ساخت؛ جانشینش سناخریب نینوا را توسعه داد. [4] آشور اهمیت دینی خود را حفظ کرد. [1] نقش‌برجسته‌ای از نمرود آشورناصیرپال و لوح لشکرکشی سناخریب در نینوا به فرمانروایی و برنامهٔ ساختمانی متفاوت تعلق دارند. زمان و مکان از اشتباه جلوگیری می‌کنند.

فتح و ادارهٔ ایالت‌ها

سپاه غنیمت و خراج می‌آورد. والیان در پایتخت‌های فتح‌شده اقتدار شاه را گسترش می‌دادند و کوچاندن جمعی مردم را به زور از خانه جدا می‌کرد. آرامی الفبایی بر چرم یا پاپیروس در عهد سارگن دوم رواج یافت. [4] جنگ، اداره و نوشتن را باید کنار هم خواند. تصاویر شاهان نباید مردم آسیب‌دیده در کار، دارایی و خانه را پنهان کنند.

لاماسوی درون عکس

متروپولیتن این شیر بالدار آلاباستر گچی را به عهد آشورناصیرپال دوم تاریخ می‌زند. نگهبانان در درگاه‌های مهم کاخ بودند. تاج شاخ‌دار نشان الوهیت و کمربند نشان قدرت است. پنج پا پیکره را از روبه‌رو ایستاده و از پهلو در حال حرکت نشان می‌دهد. [2] این مجسمهٔ معماری برای چند زاویهٔ دید طراحی شده، نه جانوری واقعی. کارکردش شکل نامعمول بدن را توضیح می‌دهد.

آیین و ادعای شاهانه

نقش گچی y207 پرینستون از کاخ کلحو و بخشی از حاشیهٔ بزرگ‌تر تالار تخت بود. مرد بالدار اپکالو، یعنی فرزانه، با همتایی شاه یا درخت مقدس را در بر می‌گرفت. متن میخی عنوان‌ها، لشکرکشی و ساخت کاخ را بازمی‌گوید. [3] نوشته و پیکره در یک فضا کار می‌کنند. کتیبه شیوهٔ معرفی شاه را مستند می‌کند، نه تأیید مستقل همهٔ ادعاهایش را.

گسترش و فروپاشی

اسرحدون در ۶۷۱ پیش از میلاد ممفیس را گرفت؛ آشوربانیپال در مصر، بابل و عیلام جنگید. حمله‌های بابلی و مادی در پایان سدهٔ هفتم امپراتوری را فروپاشاندند؛ نینوا در ۶۱۲ سقوط کرد. [1] یادمان‌ها اندیشهٔ دربار را همراه فتح روشن می‌کنند. جدا کردن حکومت باستان، مردم و تصویر رسمی مانع تبدیل این تاریخ به داوری دربارهٔ جوامع امروز می‌شود.

منابع و مطالعه بیشتر

  1. Department of Ancient Near Eastern Art, Metropolitan Museum of Art, “Assyria, 1365–609 B.C.” (2004; revised 2010): chronology and expansion.
  2. Metropolitan Museum of Art, “Human-headed winged lion (lamassu)”, ca. 883–859 BCE, 32.143.2: object record and public-domain image.
  3. Princeton University Art Museum, “Relief of a winged genie (apkallu), from the palace of Ashurnasirpal II”, ca. 883–859 BCE, y207.
  4. Metropolitan Museum of Art, “Mesopotamia, 1000 B.C.–1 A.D.” (2000): capitals, deportation, tribute and Aramaic writing.