Hasanwayh stichtte in de tiende eeuw een Koerdisch vorstenhuis. Sarmaj, familiebanden en tribuut verklaren zijn macht binnen de Buyidische politiek.

Stenen bogen en massieve pijlers van de Kashkanbrug boven groene velden in Lorestan
Kashkanbrug, 2016. De inscriptie hoort bij zoon Badr, 399 AH/1008–1009, geen aan de stichter toegeschreven bouwwerk. [4] © Kiavash Safarian, 26 April 2016 · Wikimedia Commons · CC BY-SA 4.0 · Existing Wikimedia preview reproduced without creative changes.

Een benaderend begin

Hasanwayh ibn Husayn, Abu’l-Fawaris of Hasanuya, was een Koerdische Barzikani-leider. Güneş dateert de dynastie vanaf 956, Azkai zijn uitbreiding rond 958. [3] [1] Dat wijst op opkomst halverwege de eeuw, niet op een zeker gedocumenteerde stichtingsceremonie in 961.

Familienetwerken

Saeed identificeert Aishani-leiders Windad en Ghanim als ooms van moederskant. Na Windad werd zoon Abd al-Wahhab door Shadhanjan-Koerden gevangengenomen en aan Hasanwayh overgedragen; vestingen en bezit kwamen in diens handen. [2] Het huis groeide door familie, rivaliserende erfgenamen en versterkt eigendom.

Onderhandelen en conflict

Güneş beschrijft steun aan Rukn al-Dawla en later verzet tegen Sahlan ibn Musafir. Ibn al-Amids expeditie veranderde na diens dood; zoon Abu’l-Fath sloot in 970 een akkoord met 50.000 dinar betaling. [3] Dit was onderhandelde tribuutplicht en lokale macht, geen onbeperkte soevereiniteit of permanente vrijwaring van ingrijpen.

Sarmaj en centra

Azkai noemt Sarmaj ten zuiden van Bisotun de hoofdstad en Dinawar, Nahavand en Asadabad uitbreidingsgebieden. [1] Güneş bevestigt de zetel en schrijft Hasanwayh bouw daar en een moskee in Dinawar toe. [3] Dinawars belang vervangt de vestinghoofdstad niet; invloed is geen vaste moderne landsgrens.

Dood en betwiste opvolging

Azkai geeft 979 als einde, Güneş 980 als sterfjaar. [1] [3] Güneş beschrijft verdeelde zonen en Buyidisch ingrijpen vóór Badrs benoeming. [3] Erfgenamen en opperheer streden politiek; het was geen automatisch vreedzame overdracht. Het jaarverschil blijft zichtbaar.

Wat bij Badr hoort

Anisi verklaart de positie van vader en zoon vanuit Buyidische bondgenootschappen. Financieel bestuur, wegen, markten, pelgrimshulp en bruginscripties verbindt hij met Badr. [4] Dat materiële dynastieke erfgoed hoort niet volledig op naam van de stichter.

Bronnen en verder lezen

  1. Parviz Azkai, Hamadān vi. History, Islamic Period, Encyclopaedia Iranica, 2003, updated 2018; Hasanwayh’s rise and Sarmaj.
  2. Omar Ahmad Saeed, The Two Emirates, al-Aishani and Daisam al-Kurdi, Mosul College of Basic Education Research Journal 13/2, 2014, pp. 669–682; pp. 671–672.
  3. İbrahim Güneş, Hasanveyhler (956–1048), Bitlis Eren Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 9/2, 2020, pp. 163–169; pp. 164–165.
  4. Alireza Anisi, Early Islamic Architecture in Iran (637–1059), Edinburgh PhD, title dated 2007, pp. 29–30; Hasanwayhids and Badr’s bridges.