چهار دولت عدم تجاوز پذیرفتند. حاکمیت و سازمان فرامرزی برای سیاست کرد مهم بود؛ متن و اجرا جدا هستند.

صفحهٔ پیمان با مواد ۷–۱۰ و نام چهار وزیر خارجه
مجموعهٔ پیمان‌ها ۱۹۰،۱۹۳۸، صفحهٔ۲۷: ترجمهٔ انگلیسی و نام‌ها. تصویر سند، نه مراسم امضا. League of Nations · Treaty Series 190 (1938), p. 27 · Wikimedia Commons scan · Historical public-domain treaty record.

دولت و تاریخ

افغانستان، ایران، عراق و ترکیه ۸ ژوئیهٔ۱۹۳۷ در تهران امضا کردند: فیض محمدخان، سمیعی، ناجی اصیل و آراس. تصویب‌ها ۲۵ ژوئن ۱۹۳۸ سپرده شد. [1] افغانستان طرف مستقل بود، نه تقسیم‌کنندهٔ خاک کرد؛ سوریه امضا نکرد.

عدم تجاوز

مواد ۱–۴ مداخله، مرز، مشورت و تجاوز را می‌گویند. [1] دفاع جمعی خودکار نبود؛۱۹۳۹ تبدیل آن مقابل ایتالیا و آلمان مطرح بود. [4] پیشنهاد با متن موجود فرق دارد.

مادهٔ۷ و کرد

۷ منع گروه داخل قلمرو را می‌خواهد که نظام دولت دیگر را تضعیف کند؛ کرد را نام نمی‌برد. [1] سایتو ۲۰۰۲ با استناد به انتصار اختلال حرکت جنگجویان و پناهگاه‌ها را شرح می‌دهد. [2] مهم است، نه اثبات پایان همهٔ عبورها یا نتیجهٔ یکسان.

دلیل‌های مختلف

ایران ۱۹۳۷ صلح و ابتکار خود را مطرح کرد. [3] این بیان حکومتی است. چکیدهٔ پالابییک تهدید داخل و خارج را همراه بررسی می‌کند. [5] مسئلهٔ کرد و همسایگی و نگرانی جهانی مرتبط‌اند.

استناد ۱۹۴۱

گزارش ۱۳ اوت ۱۹۴۱ فشار بریتانیا بر عراق برای استناد به پیمان نزد ایران دربارهٔ بازدیدکنندگان آلمانی و پناهندگان سیاسی عراقی را ثبت می‌کند. شایعهٔ کودتا تأیید نشد. [6] درخواست مستند بیرون از پروندهٔ مشخص کردی، نه اجرای کامل ثابت‌شده.

مدت و محدودیت

۱۰ پنج سال و تجدیدهای پنج‌ساله مگر فسخ با اخطار شش‌ماهه می‌دهد. [1] صلح دولت‌ها خودمختاری کردی نداد. کشتار مشخص، حذف همهٔ پناهگاه‌ها و عملیات بعدی سند جدا می‌خواهد؛۱۹۵۵ با زمینهٔ خود بررسی شود.

منابع و مطالعه بیشتر

  1. League of Nations Treaty Series, vol. 190 (1938), no. 4402, pp. 21–27: official French treaty and English translation, ten articles and ratification note.
  2. Miwa Saito, Nation-building and Conflict Resolution: The Kurds in Iraq and Turkey (PhD, St Andrews, 2002), p. 121: Kurdish border movements and the pact, citing Entessar (1992), p. 54.
  3. FRUS 1937, vol. I, document 820: Engert dispatch, 25 August, enclosing Iran’s statement of 23 August 1937.
  4. FRUS 1939, vol. II, document 352: 12 April report of discussion about possible mutual defence.
  5. Mustafa Serdar Palabıyık, Sadabad Pact: An Analysis Based on Alliance Theories, Ortadoğu Etütleri 2.1 (2010; online record 2016), pp. 147–179; public abstract consulted.
  6. FRUS 1941, vol. III, document 373: Knabenshue telegram, 13 August 1941, on invoking the pact over activities in Iran.