Vier staten sloten een niet-aanvalsverdrag. Soevereiniteit en grensoverschrijdende organisaties raakten Koerdische politiek; tekst en uitvoering verschillen.

Verdragspagina met artikelen 7–10 en namen van vier ministers
Verdragenreeks 190,1938, pagina 27: Engelse vertaling en namen. Documentfacsimile, geen foto van de ondertekening. League of Nations · Treaty Series 190 (1938), p. 27 · Wikimedia Commons scan · Historical public-domain treaty record.

Staten en data

Afghanistan, Iran, Irak en Turkije tekenden op 8 juli 1937 in Teheran: Faiz Mohammad Khan, Samiy, Naji al-Asil en Aras. Ratificaties gedeponeerd 25 juni 1938. [1] Afghanistan nam zelfstandig deel, zonder Koerdische gebiedsdeling; Syrië tekende niet.

Niet-aanval

Artikelen 1–4 gaan over inmenging, grenzen, overleg en agressie. [1] Geen automatische gezamenlijke verdediging:1939 werd juist verandering overwogen vanwege Italië en Duitsland. [4] Voorstel en bestaand verdrag verschillen.

Artikel 7 en Koerden

Artikel 7 eiste verhindering van groepen op eigen grond die orde of grondwet elders ondermijnen; geen Koerden genoemd. [1] Saito beschrijft 2002 met Entessar belemmering van strijders en toevlucht over grenzen. [2] Relevant, zonder bewijs dat iedere grens dichtging of gevolgen gelijk waren.

Meer motieven

Iran presenteerde 1937 als vredesbewijs en claimde initiatief. [3] Dat is een regeringsverhaal. Palabıyıks abstract combineert interne en externe dreiging. [5] Koerdische kwesties, nabuurschap en internationale angsten hangen samen.

Beroep 1941

Een Amerikaans rapport van 13 augustus 1941 beschrijft Britse druk op Irak om het pact tegenover Iran aan te voeren wegens Duitse bezoekers en Iraakse politieke vluchtelingen. Staatsgreepgeruchten waren onbevestigd. [6] Een verzoek buiten een specifiek Koerdisch geval, geen volledige uitvoering bewezen.

Duur en grenzen

Artikel 10 geeft vijf jaar met hernieuwde vijfjaarstermijnen tenzij zes maanden tevoren opgezegd. [1] Statenvrede gaf geen Koerdische autonomie. Specifieke massamoorden, alle toevlucht verdwenen en latere operaties vergen eigen bewijs;1955 zijn eigen context.

Bronnen en verder lezen

  1. League of Nations Treaty Series, vol. 190 (1938), no. 4402, pp. 21–27: official French treaty and English translation, ten articles and ratification note.
  2. Miwa Saito, Nation-building and Conflict Resolution: The Kurds in Iraq and Turkey (PhD, St Andrews, 2002), p. 121: Kurdish border movements and the pact, citing Entessar (1992), p. 54.
  3. FRUS 1937, vol. I, document 820: Engert dispatch, 25 August, enclosing Iran’s statement of 23 August 1937.
  4. FRUS 1939, vol. II, document 352: 12 April report of discussion about possible mutual defence.
  5. Mustafa Serdar Palabıyık, Sadabad Pact: An Analysis Based on Alliance Theories, Ortadoğu Etütleri 2.1 (2010; online record 2016), pp. 147–179; public abstract consulted.
  6. FRUS 1941, vol. III, document 373: Knabenshue telegram, 13 August 1941, on invoking the pact over activities in Iran.