نوشته‌هایی دربارهٔ تاریخ کرد
مقاله‌های دستهٔ چهره‌های برجستهٔ کرد.
546 مقاله به فارسی در دسترس است.
گفته می‌شود زارو آغا (1777-1934)، مردی کرد از بدلیس، 157 سال زندگی کرده است؛ امری که او را به یکی از نامزدهای طولانی‌ترین عمر بشر در تاریخ ثبت‌شده بدل می‌کند، هرچند این ادعا همچنان محل بحث است.
خواندن مقاله خلیل سیرتی (1754-؟) شاعر و دانشور کرد اهل سیرت بود و نمایندهٔ سنت شعر کلاسیک کرمانجی کردی در جنوب شرقی ترکیه در اواخر سدهٔ 18 به شمار می‌رود.
خواندن مقاله معروف نودهی (1753–سدهٔ 18) شاعر کردِ گورانی‌سرا بود که در اواخر سدهٔ 18 فعالیت داشت و بخشی از سنت پربار شعر کلاسیک گورانی بود که در سایهٔ حمایت اردلان شکوفا شد.
خواندن مقاله محمد الکبیر (1713-1797) بایِ کردتبار وهران بود که در سال 1792 شهر را پس از دو سده اشغال اسپانیا بازپس گرفت و به چهره‌ای پرآوازه در تاریخ ملی الجزایر بدل شد.
خواندن مقاله شاه‌قلی‌خان زنگنه از سرشناسان کردِ اتحادیهٔ ایلی زنگنه بود؛ عضوی از خاندان سیاسی چشمگیری که در سراسر دوران صفوی، والیان و یک صدراعظم از آن برخاستند.
خواندن مقاله محمدپاشا جاف رهبرِ کردِ اتحادیهٔ ایلیِ قدرتمندِ جاف بود؛ یکی از بزرگ‌ترین ایل‌های کرد که در منطقهٔ کردستان در دو سوی مرزِ عثمانی و ایران گسترده بودند.
خواندن مقاله الماس‌خان کنوله‌ای (متولد 1706) از سرشناسان کردِ قرن 18 بود؛ بخشی از سنت شخصیت‌های سیاسی کردی که در جهان پرآشوب پس از صفوی راه خود را پیدا می‌کردند.
خواندن مقاله
کریم‌خان زند (1705-1779)، بنیان‌گذار کرد دودمان زند، بیش از دو دهه با عنوان وکیل‌الرعایا (نایب مردم) بر ایران حکومت کرد و پس از دهه‌ها جنگ داخلی ویرانگر، صلح و رونق به ارمغان آورد.
خواندن مقاله خانه قبادی (1700-1759)، شاعر کردِ گورانی‌سرای دربار اردلان، بزرگ‌ترین شاعر کلاسیک گورانی است؛ شعر «بەفرێ باران» او از محبوب‌ترین اشعار غنایی در سراسر ادبیات کردی است.
خواندن مقاله محمد الکبیر (1734-؟)، رهبرِ سیاسی و نظامیِ کرد در سدهٔ 18 بود که لقبِ او، «الکبیر» (بزرگ)، بازتابِ امتیازِ استثنایی‌اش در میانِ هم‌روزگارانِ اوست.
خواندن مقاله شاه‌قلی خان زنگنه از بزرگان کردِ اتحادیهٔ ایلی زنگنه بود که سنت خانوادگی خدمت سیاسی را ادامه داد؛ سنتی که والیان و مقام‌هایی را در سراسر امپراتوری صفوی پدید آورده بود.
خواندن مقاله محمدپاشا جاف رهبرِ کردِ اتحادیهٔ ایلیِ جاف با عنوانِ عثمانیِ پاشا بود؛ نمایندهٔ یکی از بزرگ‌ترین ایل‌های کرد در منطقهٔ سلیمانیهٔ کردستانِ عراق.
خواندن مقاله الماس‌خان کندوله‌ای (متولدِ 1706) از بزرگانِ کردِ سدهٔ 18 و بخشی از سنتِ فرمانروایان و رهبرانِ ایلیِ کرد در اوایلِ دورانِ جدید بود.
خواندن مقاله کریم‌خان زند (1705-1779)، بنیان‌گذار کردِ دودمان زند، 29 سال با عنوان وکیل‌الرعایا بر ایران حکومت کرد و به عدالت و رحمتی شهرت یافت که هیچ فرمانروای فارسِ هم‌عصرش با او برابری نمی‌کرد.
خواندن مقاله خانای قبادی (1700-1759) شاعر و فرمانروای کردِ دودمانِ اردلان و از بزرگ‌ترین چهره‌های شعرِ کلاسیکِ گورانیِ کردی بود که عصرِ طلاییِ سنتِ ادبیِ اردلان را نمایندگی می‌کرد.
خواندن مقاله علی‌بیگ زنگنه از بزرگانِ کردِ سدهٔ 17 و وابسته به اتحادیهٔ ایلیِ بانفوذِ زنگنه بود؛ بخشی از سنتِ خانوادگی‌ای که در سراسرِ امپراتوریِ صفوی والیان و صاحب‌منصبان پرورش داد.
خواندن مقاله ساری سلیمان‌بیگ رئیسِ ایلیِ کردِ سدهٔ 17 بود که در میانِ بزرگانِ کردِ دورهٔ امارت‌های عثمانی نام برده شده است.
خواندن مقاله میر خانزاد از شخصیت‌های برجستهٔ کرد در سدهٔ 17 و بخشی از سنتِ متنوعِ شخصیت‌های سیاسی و اجتماعیِ کرد در دورانِ امارت‌ها در قلمروِ عثمانی و صفوی بود.
خواندن مقاله شیخ علی‌خان زنگنه (درگذشتهٔ 1689) دولتمردی کرد از زنگنه و وزیر اعظم امپراتوری صفوی بود؛ یکی از قدرتمندترین کردها در تاریخ منطقه.
خواندن مقاله علی‌مردان خان، درگذشتهٔ 1657، والی کردِ زنگنه بود که به امپراتوری‌های صفوی و گورکانی خدمت کرد و کانال مشهور علی‌مردان خان را ساخت؛ طرحی بزرگ برای آبیاری در پنجاب هند.
خواندن مقاله احمد خانی (1650-1707)، شاعر و دانشور کرد از حکاری، «مم و زین»، حماسهٔ ملی کردها، و «نوبهارا بچوکان» را نوشت و برای نخستین بار در ادبیات، آرزوی وحدت و آزادی کردی را بیان کرد.
خواندن مقاله مصطفی بیسارانی (1642-1701) شاعر کردِ گورانی‌زبان وابسته به دربار اردلان بود که سنت ادبی گورانیِ بنیان‌گذاشته‌شده به دست ملا پریشان در دو سده پیش‌تر را ادامه داد و غنا بخشید.
خواندن مقاله شاهرخ سلطان زنگنه حاکمی کرد از اتحادیهٔ ایلی زنگنه بود که در دستگاه اداری صفوی خدمت می‌کرد و بخشی از سنت سیاسیِ برجستهٔ کردهای زنگنه به شمار می‌رفت.
خواندن مقاله سلیمان خان اردلان (دوران فرمانروایی: 1637-1657) فرمانروایی کرد از دودمان اردلان بود که در جریان درگیری‌های عثمانی و صفوی در سدهٔ 17 بر منطقهٔ شهرزور حکومت کرد و خودمختاری اردلان را حفظ کرد.
خواندن مقاله