مقدمه
درواسپا در سنت زرتشتی و ایرانی، ایزدِ گله‌ها و اسب‌هاست: ایزد نیکوکاری که نامش به معنای «آنکه اسب‌ها را تندرست نگه می‌دارد» است؛ پاسدار گاوان، رمه‌ها و اسب‌ها که گله‌ها را تندرست نگه می‌دارد و بر جهان جانوران نگهبانی می‌کند.
در جهان‌بینی اهورامزدا، سرور خردمند، درواسپا ایزدی است که از جانورانِ تکیه‌گاه زندگی مردم، گاوان و رمه‌ها و به‌ویژه اسب‌ها، پاسداری می‌کند و آنان را در تندرستی و آسایش نگه می‌دارد. پهلوانان و شاهان بزرگ افسانه برای یاری و لطف به او توسل می‌جویند و در میان یشت‌ها با سرود مقدس ویژهٔ خودش گرامی داشته می‌شود.
درواسپا، مانند دیگر ایزدان سنت زرتشتی، به میراث کهن دینی و اسطوره‌ای مشترک مردمان ایرانی تعلق دارد؛ سنتی که کردها با فارس‌ها و دیگر مردمان جهان ایرانی در آن سهیم‌اند. شناخت درواسپا، آشنایی با حرمت زرتشتیِ جهان جانوران و زندگی دامداری است؛ ایزد نیکوکاری که گله‌ها و اسب‌ها را تندرست نگه می‌دارد و بر جانورانی نگهبانی می‌کند که زندگی به آنان وابسته بود.
فهرست مطالب
درواسپا کیست؟
درواسپا ایزدِ گله‌ها و اسب‌ها در سنت زرتشتی و یکی از موجودات ایزدی نیکوکاری است که اهورامزدا برای پشتیبانی از آفرینش نیک آفرید. نامش به معنای «آنکه اسب‌ها را تندرست نگه می‌دارد» یا «دارندهٔ اسب‌های استوار و سالم» است. او پاسدار گاوان، رمه‌ها و اسب‌هاست؛ ایزدی که گله‌ها را تندرست نگه می‌دارد و بر جهان جانورانی نگهبانی می‌کند که زندگی مردم به آنان وابسته بود. در سنت مقدس، درواسپا به‌عنوان ایزد نیرومند و مقدسی ستوده می‌شود که رمه‌ها و گله‌ها، گاوان بالغ و نوزادانشان را تندرست نگه می‌دارد و برای یاری مؤمنان، دسته‌های اسب را به یوغ می‌بندد. پهلوانان و شاهان بزرگ افسانه، مانند هوشنگ، جمشید، فریدون، کیخسرو و گشتاسپ، برای یاری و لطف او در کارها و پیروزی‌هایشان به او توسل می‌جویند. او با دیگر ایزدان جهان جانوران پیوند دارد و در میان یشت‌ها با سرود مقدس ویژهٔ خودش گرامی داشته می‌شود. درواسپا در مقام ایزد گله‌ها و اسب‌ها و نگهدارندهٔ تندرستی رمه‌ها، در میان ایزدان جهان دامداری در جهان‌بینی زرتشتی جایگاهی نیکوکارانه دارد.
معنای نام
نام درواسپا را به معنای «آنکه اسب‌ها را تندرست نگه می‌دارد» یا «دارندهٔ اسب‌های استوار و سالم» می‌دانند؛ نامی از جزءهایی به معنای سالم یا استوار و اسب. پس این نام او را ایزدی مرتبط با تندرستی و سلامت اسب‌ها و، در معنایی گسترده‌تر، گله‌ها و جهان جانوران معرفی می‌کند.
این معنا در سرشت او محوری است، زیرا درواسپا ایزدی است که اسب‌ها و گله‌ها را در تندرستی و سلامت نگه می‌دارد؛ پاسدار جانورانی که زندگی دامداری به آنان وابسته بود. اسب در جهان ایرانی باستان جایگاهی با حرمت ویژه داشت و به سبب زیبایی، نیرو و سودمندی‌اش در صلح و جنگ ارج می‌یافت. پرورش، مراقبت و تندرستی اسب‌ها از امور بسیار مهم بود؛ ازاین‌رو ایزدی که خودِ نامش او را نگهدارندهٔ اسب‌های تندرست معرفی می‌کند، ارزش ژرف این جانوران را بازتاب می‌دهد. در معنایی گسترده‌تر، درواسپا نگهدارندهٔ تندرستی گله‌ها و رمه‌ها و نگهبان جهان جانوران است. در سنت متأخر، نام او به صورت‌هایی مانند درواسپ یا گوشورون ظاهر می‌شود و سرودش با نامی پیوندخورده با گاوان شناخته شد. معنای نام بدین‌سان سرشت بنیادین او را آشکار می‌کند: ایزدی که اسب‌ها و گله‌ها را تندرست و سالم نگه می‌دارد؛ نگهبان نیکوکار جانورانی که زندگی به آنان وابسته بود. فهم معنای نام، فهم سرشت اوست؛ نگهدارندهٔ اسب‌ها و گله‌های تندرست و پاسدار جهان جانوران.
نکات کلیدی
درواسپا ایزد زرتشتیِ گله‌ها و اسب‌هاست.
نامش به معنای «آنکه اسب‌ها را تندرست نگه می‌دارد» یا «دارندهٔ اسب‌های استوار» است.
او از گاوان، رمه‌ها و اسب‌ها پاسداری می‌کند و گله‌ها را تندرست نگه می‌دارد.
پهلوانان و شاهان بزرگ افسانه برای یاری به او توسل می‌جویند.
او همراه دیگر ایزدان جانوران بر جهان جانوران نگهبانی می‌کند.
او در میان یشت‌ها با سرود مقدس ویژهٔ خودش گرامی داشته می‌شود.
دانستنی‌های کوتاه
نام: درواسپا، آنکه اسب‌ها را تندرست نگه می‌دارد؛ در دوره‌های بعد درواسپ
معنا: دارندهٔ اسب‌های استوار یا سالم؛ نگهدارندهٔ اسب‌های تندرست
نقش: ایزد گله‌ها، گاوان و اسب‌ها
حفظ تندرستی: رمه‌ها، گله‌ها، گاوان بالغ و نوزادانشان
توسل‌کنندگان: هوشنگ، جمشید، فریدون، کیخسرو و گشتاسپ
پیوند با: ایزدان جهان جانوران
سرود مقدس: گوش‌یشت یا درواسپ‌یشت، یشت 9
در گاه‌شماری: پیوند با روز 14، مربوط به جهان جانوران
سرشت: ایزدی نیکوکار در جهان دامداری
میراث: سنت دینی و اسطوره‌ای مشترک ایرانی
نگهدارندهٔ گله‌ها و اسب‌ها
نخستین و شاخص‌ترین نقش درواسپا، نگهداری گله‌ها و اسب‌هاست؛ ایزدی که رمه‌ها و گله‌ها را تندرست نگه می‌دارد و بر گاوان و اسب‌هایی نگهبانی می‌کند که زندگی دامداری به آنان وابسته بود.
در سنت زرتشتی، درواسپا ایزد بزرگ گله‌ها و اسب‌هاست که در مقام موجود نیرومند و مقدس ستوده می‌شود؛ کسی که رمه‌ها، گله‌ها، گاوان بالغ و نوزادانشان را تندرست نگه می‌دارد و بر جانوران و آسایششان نگهبانی می‌کند. در جهانی که زندگی مردم به گاوان، رمه‌ها و اسب‌هایشان وابسته بود، تندرستی و سلامت این جانوران بیشترین اهمیت را داشت. درواسپا ایزدی است که از آنان پاسداری و تندرستی‌شان را حفظ می‌کند؛ پاسدار گله‌ها و نگهدارندهٔ اسب‌های تندرست. گفته می‌شود که برای یاری مؤمنان دسته‌های اسب را به یوغ می‌بندد؛ ایزدی که نیرو و چابکی اسب‌ها را به یاری کسانی می‌آورد که به او توسل می‌جویند. این نقش نگهداری گله‌ها و اسب‌ها شاخص‌ترین جنبهٔ درواسپاست؛ ایزد نیکوکاری که از جانورانِ تکیه‌گاه زندگی پاسداری می‌کند و آنان را تندرست و سالم نگه می‌دارد. درواسپا بیش از همه در مقام نگهدارندهٔ تندرستی رمه‌ها و گله‌ها و به‌ویژه اسب‌ها گرامی داشته می‌شود؛ پاسدار زندگی دامداری و جهان جانوران در جهان‌بینی زرتشتی.
توسل پهلوانان افسانه به او
ویژگی درخور توجه درواسپا این است که پهلوانان و شاهان بزرگ افسانه برای یاری و لطف او در کارها و پیروزی‌هایشان به او توسل می‌جویند؛ چنان‌که در سرود مقدسش روایت شده است.
در سرود مقدس ویژهٔ درواسپا، شماری از پهلوانان و شاهان بزرگ افسانه در حال تقدیم قربانی به او و درخواست یاری و لطفش وصف می‌شوند. در میان آنان شاهان و پهلوانان آغازین، مانند هوشنگ و جمشید، نیز فریدونِ اژدهاکش، کیخسرو، شاه بزرگ و گشتاسپ، شاهِ حامی این دین، جای دارند که هر یک از درواسپا موهبتی خواستند. کیخسرو، برای نمونه، در حال درخواست یاری او برای غلبه بر دشمن تورانی و گرفتن انتقام ستم‌های رواشده بر خاندانش وصف می‌شود. این پهلوانان در حال تقدیم قربانی‌های فراوان و درخواست موهبت کامیابی، پیروزی و یاری در کارهای بزرگشان از درواسپا تصویر می‌شوند. این توسل پهلوانان افسانه، جایگاه درواسپا را در مقام ایزدی نیرومند و نیکوکار بازتاب می‌دهد که بزرگ‌ترین چهره‌های گذشتهٔ افسانه‌ای برای یاری و لطف به او روی می‌آوردند. پیوند درواسپا با پهلوانان افسانه که در کارهای خود یاری او را می‌جویند، از ویژگی‌های درخور توجه سرودش است و ایزد گله‌ها و اسب‌ها را به کردارهای بزرگ شاهان و پهلوانان افسانه‌ای پیوند می‌دهد. درواسپا در مقام ایزدی که بزرگ‌ترین پهلوانان افسانه برای یاری و لطف به او توسل می‌جویند، در سنت زرتشتی و ایرانی جایگاهی درخور توجه دارد.
نگهبان جهان جانوران
درواسپا با دیگر ایزدان جهان جانوران پیوند دارد و آنان با هم بر جانوران، بخشی سودرسان از آفرینش نیک، نگهبانی می‌کنند و از آنها پاسداری می‌کنند.
در جهان‌بینی زرتشتی، جهان جانوران و به‌ویژه جانوران سودرسانی مانند گاوان، گوسفندان و اسب‌ها، بخشی نیک و ارزشمند از آفرینش سرور خردمندند و چندین ایزد با پاسداری و آسایش آنان پیوند دارند. درواسپا با دیگر ایزدان جهان جانوران مرتبط است و همراه با ایزدی که جانوران را می‌آفریند و ایزدی که روان گاوان است خوانده می‌شود؛ این سه با هم بر جهان جانوران نگهبانی می‌کنند و از آن پاسداری می‌کنند. این امر درواسپا را به حرمت گسترده‌تر زرتشتی نسبت به جانوران سودرسان و مراقبت شایستهٔ آنان پیوند می‌دهد؛ حرمتی که در اسطورهٔ گاو نخستین و روان گاوان و نیز در وهومنِ امشاسپند دیده می‌شود که در سنت بر گاوان سرپرستی دارد. مراقبت و پاسداری از جانوران سودرسان ارزشی مهم در این سنت است و درواسپا در مقام نگهدارندهٔ تندرستی گله‌ها و اسب‌ها از ایزدان اصلی این مراقبت است. نقش نگهبانی جهان جانوران، درواسپا را به حرمت گسترده‌تر زرتشتیِ جانوران سودرسان و زندگی دامداری پیوند می‌دهد؛ ایزدی که همراه با همتایان خود بر جانورانِ تکیه‌گاه زندگی نگهبانی می‌کند و از آنان پاسداری می‌کند. درواسپا در مقام نگهبان جهان جانوران که گله‌ها و اسب‌ها را تندرست نگه می‌دارد، در میان ایزدان آفرینش نیک جایگاه نیکوکارانهٔ خود را دارد.
بزرگداشت در سرود ویژهٔ خود
درواسپا در میان یشت‌ها، سرودهای ایزدان، با سرود مقدس ویژهٔ خودش گرامی داشته می‌شود؛ سرودی که در آن او را می‌ستایند و یاری‌اش را می‌جویند و یاد توسل پهلوانان افسانه به او را حفظ می‌کند.
از میان یشت‌های مقدس، سرودهای ویژهٔ ایزدان گوناگون، یکی به درواسپا اختصاص دارد؛ سرودی که او را نگهدارندهٔ نیرومند و مقدس تندرستی گله‌ها می‌ستاید و پیشکش‌های پهلوانان بزرگ افسانه به او را روایت می‌کند. این سرود که در اینجا به‌جای بازگویی کلماتش، با احترام شایستهٔ ادبیات مقدس این سنت نام می‌بریم و گرامی می‌داریم، ستایش درواسپا و یاد توسل شاهان و پهلوانانی را حفظ می‌کند که یاری‌اش را می‌جستند. این سرود همچنین با نامی پیوندخورده با گاوان و جهان جانوران شناخته شد که نزدیکی درواسپا با جانوران سودرسان و ایزدان جهان جانوران را بازتاب می‌دهد؛ روزی از ماه نیز با این گروه ایزدان پیوند یافت. بزرگداشت درواسپا در سرود مقدس ویژهٔ خودش، جایگاه او را در مقام ایزد نیکوکار و نیرومند گله‌ها و اسب‌ها بازتاب می‌دهد که در شعر مقدس این سنت ستوده می‌شود و به او توسل می‌جویند. بیش از همه در این سرود مقدس است که ستایش و یاد درواسپا حفظ شده است؛ ایزد گله‌ها و اسب‌ها که در میان ایزدان جهان‌بینی زرتشتی گرامی داشته می‌شود.
نمادپردازی و معنا
درواسپا بیش از همه تجسم حرمت زرتشتیِ جهان جانوران و زندگی دامداری است؛ ایزد نیکوکاری که گله‌ها و اسب‌ها را تندرست نگه می‌دارد و بر جانورانِ تکیه‌گاه زندگی نگهبانی می‌کند. او در مقام نگهدارندهٔ اسب‌ها و گله‌های تندرست، نمایندهٔ مراقبت شایستهٔ جانوران سودرسان و ارزشی است که برای آنان قائل بودند.
درواسپا همچنین تجسم حرمت ویژهٔ اسب در جهان ایرانی باستان و طلب یاری ایزدی برای کارهای زندگی است که در توسل پهلوانان افسانه به او نمود می‌یابد. از این نظر، او نمایندهٔ جهان دامداری و پهلوانیِ این سنت و حرمت جانوران سودرسان است. در همهٔ اینها، درواسپا از ایزدان نیکوکار سنت دینی ایرانی است که مراقبت از جهان جانوران، تندرست‌نگه‌داشتن گله‌ها و اسب‌ها و طلب یاری ایزدی را مجسم می‌کند. او ایزد گله‌ها و اسب‌هاست که پهلوانان افسانه به او توسل می‌جویند و در سرود ویژهٔ خود گرامی داشته می‌شود؛ یکی از چهره‌های نیکوکار میراث دینی که کردها با دیگر وارثان سنت ایرانی در آن سهیم‌اند و با روان گاوان در اسطورهٔ گاو نخستین و حرمت گسترده‌تر جهان جانوران پیوند دارد. تصور مراقبت شایستهٔ جانوران سودرسان که او تجسم آن است، از ارزش‌های مهرآمیز و ماندگار این سنت به شمار می‌رود.
درواسپا و کردها
درواسپا، مانند دیگر ایزدان سنت زرتشتی، به میراث کهن دینی و اسطوره‌ای مشترک مردمان ایرانی تعلق دارد؛ سنتی که کردها به‌عنوان مردمی ایرانی با فارس‌ها و دیگر مردمان جهان ایرانی در آن سهیم‌اند. حرمت جهان جانوران و زندگی دامداری بخشی از میراث ژرف سراسر منطقه است.
برای کردها که بخش بزرگی از زندگی سنتی‌شان با گله‌داری و شیوهٔ زندگی دامداری در کوه‌ها و دشت‌ها پیوند داشته است، حرمت کهن ایرانیِ جانوران سودرسان و مراقبت از آنان طنین ویژه‌ای دارد و بخشی از پس‌زمینهٔ ژرف جهان فرهنگی و معنوی آنان است. ارزش‌هایی که درواسپا مجسم می‌کند، مراقبت از گله‌ها و اسب‌ها، پاسداری از جهان جانوران و طلب یاری ایزدی برای کارهای زندگی، بخشی از میراث گستردهٔ مشترک در سراسر جهان ایرانی‌اند که برای مردمی دیرزمان پیوندخورده با زندگی دامداری، طنین ماندگار دارند. صادقانه و دقیق آن است که درواسپا را بخشی از این میراث مشترک ایرانی و زرتشتی بدانیم، نه چهره‌ای منحصراً کردی؛ او به سنت دینی کهن مشترک مردمان ایرانی تعلق دارد. کردها در مقام مردمی ایرانی با ریشه‌های کهن در این جهان، در کنار دیگر وارثان سنت ایرانی در این میراث سهیم‌اند که ایزد گله‌ها و اسب‌ها بخشی از آن است. پس با معرفی درواسپا، چهره‌ای از میراث کهن مشترک ایرانی را معرفی می‌کنیم که کردها وارث آن‌اند؛ ایزد نیکوکاری که گله‌ها و اسب‌ها را تندرست نگه می‌دارد و بر جهان جانوران نگهبانی می‌کند و مراقبتش از جانوران سودرسان از ارزش‌های مهرآمیز جهان‌بینی دینیِ زیربنای سنت‌های منطقه است.
بحث‌ها و برداشت‌های نادرست
آیا درواسپا الهه‌ای جداگانه است؟ نه؛ در برداشت زرتشتی، درواسپا یک ایزد است، یکی از موجودات ایزدی نیکوکاری که خدای یگانه، اهورامزدا، برای پشتیبانی از آفرینش نیک آفرید و در همین مقام شایستهٔ بزرگداشت است. بهتر است او را ایزدی در خدمت خدای یگانه بدانیم، نه الهه‌ای مستقل؛ ایزد گله‌ها و اسب‌ها که سرور خردمند از راه او بر جهان جانوران نگهبانی می‌کند و از آن پاسداری می‌کند. این برداشت، سرشت اساساً یکتاپرستانهٔ این دین را حفظ می‌کند؛ دینی که در آن ایزدان واسطه‌هایی‌اند که خدای یگانه از راه آنان از آفرینش مراقبت می‌کند و گرامی داشته می‌شود.
آیا درواسپا ایزد اسب‌ها، گاوان یا روان جانوران است؟ این پرسشی جالب است، زیرا سنت اندکی ابهام نشان می‌دهد. نامش او را نگهدارندهٔ اسب‌های تندرست معرفی می‌کند، اما به‌طور گسترده‌تر در مقام نگهدارندهٔ تندرستی گله‌ها و رمه‌ها ستوده می‌شود و همراه ایزدان گاوان و روان جانوران خوانده می‌شود؛ حتی سرودش نیز با نامی پیوندخورده با گاوان شناخته شد. برخی پژوهشگران دربارهٔ رابطهٔ درواسپا با این دیگر ایزدان جهان جانوران بحث کرده‌اند و سرشت نخستینِ دقیق او موضوع گفت‌وگوی علمی است. موضع صادقانه آن است که درواسپا ایزد نیکوکار گله‌ها و اسب‌ها و نگهدارندهٔ تندرستی جانوران است و با گروه گسترده‌تر ایزدان جهان جانوران پیوند دارد؛ اسب‌ها به‌ویژه در نام او مشخص شده‌اند. پیوند با روان گاوان، چنان‌که در اسطورهٔ گاو نخستین دیده می‌شود، این ارتباط نزدیک ایزدان جهان جانوران را بازتاب می‌دهد.
آیا درواسپا چهره‌ای مشخصاً کردی است؟ نه؛ او مانند دیگر ایزدان سنت زرتشتی به میراث دینی کهن مشترک ایرانی تعلق دارد؛ سنتی که کردها با فارس‌ها و دیگر مردمان جهان ایرانی در آن سهیم‌اند، نه آنکه چهره‌ای منحصراً کردی باشد. کردها به‌عنوان مردمی ایرانی در کنار همسایگانشان در این میراث گسترده و کهن سهیم‌اند که درواسپا بخشی از آن است.
موضوعات مرتبط
اهورامزدا: سرور خردمند که درواسپا به او خدمت می‌کند
گاو نخستین: نخستین جانور و روان گاوان
وهومن: امشاسپندی که بر گاوان سرپرستی دارد
آناهیتا: ایزد آب‌ها که پهلوانان همراه درواسپا به او توسل می‌جویند
وایو: ایزد باد که پهلوانان همراه درواسپا به او توسل می‌جویند
اَشی: ایزد پاداش که برخی پژوهشگران او را با درواسپا مرتبط می‌دانند
کیخسرو: شاه بزرگی که یاری درواسپا را جست
فریدون: پهلوان اژدهاکش که برای درواسپا قربانی کرد
پرسش‌های متداول
درواسپا در آیین زرتشتی کیست؟
درواسپا ایزد گله‌ها و اسب‌ها در سنت زرتشتی و یکی از موجودات ایزدی نیکوکاری است که اهورامزدا آفرید. نامش به معنای «آنکه اسب‌ها را تندرست نگه می‌دارد» است و پاسدار گاوان، رمه‌ها و اسب‌هاست؛ ایزدی که گله‌ها را تندرست نگه می‌دارد و بر جهان جانوران نگهبانی می‌کند. پهلوانان بزرگ افسانه برای یاری به او توسل می‌جویند و در میان یشت‌ها با سرود مقدس ویژهٔ خودش گرامی داشته می‌شود.
نام درواسپا چه معنایی دارد؟
نام درواسپا را به معنای «آنکه اسب‌ها را تندرست نگه می‌دارد» یا «دارندهٔ اسب‌های استوار و سالم» می‌دانند؛ نامی از جزءهایی به معنای سالم یا استوار و اسب. این نام او را ایزدی مرتبط با تندرستی و سلامت اسب‌ها و، در معنایی گسترده‌تر، گله‌ها و جهان جانوران معرفی می‌کند. اسب در جهان ایرانی باستان جایگاهی با حرمت ویژه داشت؛ پس ایزدی که نامش او را نگهدارندهٔ اسب‌های تندرست معرفی می‌کند، ارزش ژرف این جانوران را بازتاب می‌دهد.
چه کسانی به درواسپا توسل می‌جستند؟
در سرود مقدسش، شماری از پهلوانان و شاهان بزرگ افسانه در حال تقدیم قربانی به درواسپا و درخواست یاری و لطفش وصف می‌شوند؛ از جمله هوشنگ، جمشید، فریدون اژدهاکش، کیخسرو، شاه بزرگ، و گشتاسپ، شاهِ حامی این دین. کیخسرو، برای نمونه، یاری او را برای غلبه بر دشمن تورانی جست. این پهلوانان قربانی‌های فراوان تقدیم می‌کردند و موهبت کامیابی و پیروزی در کارهای بزرگشان را می‌خواستند.
درواسپا از چه چیزهایی پاسداری می‌کند؟
درواسپا از گله‌ها، گاوان، رمه‌ها و به‌ویژه اسب‌ها پاسداری می‌کند و تندرستی آنان، هم گاوان بالغ و هم نوزادانشان، را حفظ می‌کند. در جهانی که زندگی مردم به جانورانشان وابسته بود، تندرستی و سلامت گله‌ها و اسب‌ها بیشترین اهمیت را داشت و درواسپا ایزدی است که از آنان پاسداری می‌کند و تندرست نگهشان می‌دارد. گفته می‌شود که برای یاری مؤمنان دسته‌های اسب را به یوغ می‌بندد و نیرو و چابکی اسب‌ها را به کسانی می‌رساند که به او توسل می‌جویند.
سرود درواسپا چیست؟
در میان یشت‌های مقدس، سرودهای ویژهٔ ایزدان، یکی به درواسپا اختصاص دارد؛ سرودی که او را نگهدارندهٔ نیرومند و مقدس تندرستی گله‌ها می‌ستاید و پیشکش‌های پهلوانان بزرگ افسانه به او را روایت می‌کند. این سرود همچنین با نامی پیوندخورده با گاوان و جهان جانوران شناخته شد که نزدیکی درواسپا با جانوران سودرسان و ایزدان جهان جانوران را بازتاب می‌دهد. در اینجا به‌جای بازگویی کلمات سرود، با احترام از آن نام می‌بریم و گرامی‌اش می‌داریم.
آیا درواسپا چهره‌ای کردی است؟
درواسپا به میراث دینی کهن مشترک زرتشتی و ایرانی تعلق دارد؛ سنتی که کردها با فارس‌ها و دیگر مردمان جهان ایرانی در آن سهیم‌اند، نه آنکه چهره‌ای منحصراً کردی باشد. کردها در مقام مردمی ایرانی با ریشه‌های کهن در این جهان و با زندگی سنتی‌ای که دیرزمان با گله‌داری پیوند داشته است، در کنار همسایگانشان در این میراث سهیم‌اند که ایزد گله‌ها و اسب‌ها بخشی از آن است. مراقبت او از جانوران سودرسان از ارزش‌های مهرآمیز این سنت است.
منابع و مطالعهٔ بیشتر
گوش‌یشت، درواسپ‌یشت؛ ویکی‌پدیا