Hevrikiya bi biraziyê li Misirê re, peymanên kelehan û dijberiya zanyaran sînorên desthilata Îsmaîl di 1239–45 de diyar dikin.

Dîtina reş-spî ya wêraneyên Baalbekê, dîwar û derenceyên kevirî, stûn li rastê û çiyayên bi berf li paş
Baalbek di 1950 de, wêne Willem van de Poll; Nationaal Archief, 255-6476. Îsmaîl piştî radestkirina Şamê di 1245 de çû vir. Wêne cih nîşan dide, ne radestkirinê. Willem van de Poll / Nationaal Archief · CC0.

Du desthilatdar bi navê el-Salih

Îmad el-Dîn Îsmaîlê Şamê û biraziyê wî Necm el-Dîn Eyûbê Misirê herdu jî el-Salih bûn. Ji bo hevrikiyê navên wan divê cuda bin. [2] Tabloya Salamah destpêka 1237 ji vegera 1239 û desthilata duyem heta 1245 cuda dike. [1] Navbera bêbirrîn a 1237–45 qutbûnekê vedişêre. Bajar, kes û serdema desthilatê divê pêkve bên gotin.

Şam di 1239 de

Kök girtina Şamê bi Îsmaîl û mîrê Himsê di 27 Îlona 1239 de dide. Eyûb kurê xwe el-Mughith Feth el-Dîn Umer wek cîgir hiştibû; kur di kelehê de hate girtin. [2] Ev guherîn gotûbêjên paşîn li ser girtiyan û pejirandinê diyar dike. Şam, Qahîre û Hims di nav heman malbatê de navendên cuda yên hêzê bûn.

Safed û hevpeymanî

Gülsoy vedibêje ku Îsmaîl di lêgerîna piştgiriyê li dijî Eyûb de Safed di 1240 de da şovalyeyên Templar. Avakirina nû girîngiya leşkerî û aborî ya rêya Şam–Akayê zêde kir. [3] Tawîzek dîplomatîk li cihê stratejîk bandor dikir. Kampên tenê misilman û xiristiyan her hevpeymaniyê rave nakin; hevkariya navbera olan di hundir de dijberî jî çêdikir.

Dijberiya zanyaran

Li gor Kılıç, xetîb Îzz el-Dîn ibn Ebd el-Selam navê Îsmaîl ji xutbeya Mizgefta Umewî rakir û hate girtin. Îbn el-Hacib piştgirî kir û bi wî re kete zindanê. Zexta gel alîkariya berdanê kir, pêşî bi fermana mayîna li malê. [4] Ev bûyera taybet nabe delîla ku her zanyar û niştecih heman nêrînê digirin. Hêza olî û desthilat bi zorê jî têkildar bûn.

Şikest û radestkirin

Hêzên Eyûb û Xwarezmiyên hevpeyman di Cotmeha 1244 de li nêzî Gazeyê koalîsyona Eyûbî ya Sûriyeyê û Frankan şikandin. Sala din Şam hate dorpêçkirin. [2] Hureysat Muîn el-Dîn Hesen ibn Hemewiyye û dorpêça şeşmehan dide. [5] Îsmaîl di Cotmeha 1245 de bajar bi peyman radest kir û çû Baalbekê. [2] Desthilat di vî şerî de winda bû, ne bi fetheke Mongolî ya Şamê.

Têkoşîn berdewam bû

Xwarezmî paşê bûn hevpeymanên Îsmaîl; el-Nasir Dawudê Kerekê jî beşdar bû. Hewla vegirtina Şamê serneket; Îsmaîl piştî şikestê çû Helebê. [2] Hevpeymanî ne herdemî bûn ne tenê li gor ol û malbatê. Peyman û vegerên dîrokkirî siyaseta wî diyar dikin. Dawiya desthilatekê bi xwe dîroka mirinê nîne.

Çavkanî û xwendina zêdetir

  1. Salah Adalaziz Salamah, Medina in the Ayyubid Period and the Shia Influence upon It (PhD, University of Leeds, 2008), Appendix 4, p. 306: separate Damascus reigns.
  2. Bahattin Kök, “el-Melikü’s-Sâlih, Eyyûb”, TDV İslâm Ansiklopedisi (2004): rivalry, 1239, 1244–45 and subsequent realignment.
  3. Ersin Gülsoy, “Safed”, TDV İslâm Ansiklopedisi (2008): transfer to the Templars in 1240 and rebuilding.
  4. Hulusi Kılıç, “İbnü’l-Hâcib”, TDV İslâm Ansiklopedisi (2000): the 1240 dispute, imprisonment and release.
  5. Muhammed Abdülkadir Hureysat, “Benî Hameviyye”, TDV İslâm Ansiklopedisi (1992): Muin al-Din Hasan and the siege of Damascus.