Nan-e Shekari: het Koerdische zoete brood dat Kermanshah de wereld…

Nan-e Shekari: het Koerdische zoete brood dat Kermanshah de wereld gaf

Nan-e shekari is een goudgeel zoet brood van bloem, eieren, suiker, Kermanshahi-boter, getrokken saffraan, kardemom en vanille, gebakken in de oven en versierd met suiker. Wikipedia noemt Kermanshah uitdrukkelijk als plaats van herkomst en beschrijft het als “een van de souvenirs van deze stad”. Kermanshah is een Koerdische stad in Rojhilat, Oost-Koerdistan binnen de grenzen van Iran. Dit is het tweede gerecht uit Kermanshah dat deze reeks documenteert, na khoresht rivas (rabarberstoofpot). Elke bron noemt beide “Iraans” of “Perzisch”. Geen van beide wordt als Koerdisch aangeduid. Nan-e shekari behoort tot een familie van lekkernijen uit Kermanshah, waaronder nan-e berenji (rijstkoekjes) en nan-e badami (amandelkoekjes). Ze worden allemaal geserveerd tijdens Nowruz, het Koerdische en Perzische Nieuwjaar, en komen allemaal uit dezelfde Koerdische stad. Kermanshah is een van de grote banketsteden van de regio. De zoetigheden reizen als “souvenirs” door heel Iran. De Koerdische identiteit blijft achter.

De belangrijkste punten

• Goudgeel zoet brood met bloem, eieren, suiker, Kermanshahi-boter, saffraan en kardemom, versierd met suiker

• Wikipedia bevestigt de herkomst uit Kermanshah: “een van de souvenirs van deze stad”. Kermanshah is een Koerdische stad in Rojhilat

• Het tweede gerecht uit Kermanshah na khoresht rivas: dezelfde stad, dezelfde uitwissing, hetzelfde etiket “Perzisch”

• Onderdeel van een familie van lekkernijen uit Kermanshah: nan-e shekari, nan-e berenji (rijstkoekjes), nan-e badami (amandelkoekjes)

Kerngegevens

Naam: Nan-e Shekari (نان شکری) — “suikerbrood”

Stad van herkomst: Kermanshah — Koerdische stad in Rojhilat (Oost-Koerdistan, binnen Iran)

Soort: Feestelijk zoet brood, geserveerd met Nowruz en bij vieringen en verkocht als souvenir van de stad

Aangeduid als: “Iraanse zoetigheid” / “Perzisch gebak” — Koerdische herkomst onzichtbaar

Herkomst: Kermanshah, de Koerdische bankethoofdstad die onder “Perzisch” wordt ingedeeld

Kermanshah is een van de oudste steden van West-Iran. De bevolking is overwegend Koerdisch. De taal is Koerdisch. De eettradities zijn Koerdisch. Toch behoort de stad ook tot de grote banketsteden van de Perzischtalige wereld en produceert zij zoetigheden die overal in Iran als “Kermanshahi-souvenirs” worden verkocht. Nan-e shekari is er een van. Nan-e berenji, rijstmeelkoekjes met kardemom en maanzaad, is een ander voorbeeld. Beide komen uit banketbakkerijen in Kermanshah. Beide staan tijdens Nowruz overal in Iran op tafel. En elke bron noemt beide “Iraans” of “Perzisch”. Het woord “Koerdisch” ontbreekt. Dit is hetzelfde patroon van uitwissing dat bij khoresht rivas is beschreven: ook uit Kermanshah en ook ingedeeld onder de “Perzische keuken”. Men erkent dat het eten van Kermanshah uit Kermanshah komt. Maar het Koerdische karakter van Kermanshah wordt niet erkend. De stad wordt genoemd. Het volk niet.

Traditionele bereiding

Eieren worden met poedersuiker licht en luchtig geklopt. Daarna wordt Kermanshahi-olie toegevoegd, een plaatselijke geklaarde boter met een kenmerkende nootachtige smaak, of gewone boter. De bloem wordt gezeefd en geleidelijk door het mengsel gespateld. Getrokken saffraan geeft het deeg zijn goudgele kleur. Kardemom en vanille zorgen voor het aroma. Het deeg wordt glad gemengd en vervolgens in ronde of decoratieve vormen verdeeld. Voor het bakken wordt de bovenkant met suiker versierd. De zoete broodjes bakken in de oven tot ze goudgeel zijn en geuren; saffraan, kardemom en boter verspreiden hun geur door de bakkerij. De afgewerkte nan-e shekari is zacht, rijk, goudgeel en mildzoet, ondanks de naam eerder gebak dan brood. Banketbakkerijen in Kermanshah verkopen ze in dozen en reizigers nemen ze als geschenk mee. De suikerversiering bovenop geeft het brood zijn naam: shekari, “van suiker”.

Nowruz en de Koerdische tafel met zoetigheden

Nowruz, het nieuwjaarsfeest bij de lente-equinox, is evenzeer een Koerdisch als een Perzisch feest. Koerdische families dekken een Nowruz-tafel met zeven voorwerpen, waaronder zoetigheden. Nan-e shekari is er een van, net als nan-e berenji, nan-e badami en baklava. Deze reeks heeft in tientallen artikelen Koerdische zoetigheden beschreven: halva (zoete roux), kulicha (dadel-walnootkoekjes), şilkena (zoete crêpe), gozbez (honing-walnootrepen), pelûl (pudding van druivenmelasse), kaysefe (dessert van gedroogde abrikozen) en şirin kaynana (schoonmoedergebak). Nan-e shekari voegt de dimensie van Nowruz toe: zoet brood dat speciaal voor de Koerdische nieuwjaarstafel wordt gemaakt en de geur van saffraan en kardemom de eerste lentedagen in draagt. Het is de smaak van een nieuw jaar in een Koerdische stad.

Veelgestelde vragen

Wat is nan-e shekari?

Nan-e shekari betekent “suikerbrood” en is een goudgeel zoet brood van bloem, eieren, suiker, Kermanshahi-boter, getrokken saffraan, kardemom en vanille. Het komt uit Kermanshah, een Koerdische stad in Rojhilat (Oost-Koerdistan binnen Iran). Het wordt met suiker versierd, goudgeel gebakken en in banketbakkerijen als souvenir van de stad verkocht. Men serveert het tijdens Nowruz en bij andere feestelijke gelegenheden.

Is nan-e shekari Koerdisch of Perzisch?

Wikipedia noemt Kermanshah als plaats van herkomst van nan-e shekari. Kermanshah is een Koerdische stad: de bevolking is overwegend Koerdisch en de taal is Koerdisch. De lekkernij wordt “Iraans” of “Perzisch” genoemd omdat Kermanshah binnen de grenzen van Iran ligt. Dit is hetzelfde patroon van uitwissing als bij khoresht rivas (rabarberstoofpot), dat ook uit Kermanshah komt en ook onder de “Perzische keuken” wordt ingedeeld.

Wat is Kermanshahi-olie?

Kermanshahi-olie is een plaatselijke geklaarde boter met een kenmerkende nootachtige smaak, geproduceerd in Kermanshah. Ze wordt soms in plaats van gewone boter gebruikt in nan-e shekari en andere plaatselijke lekkernijen. Het vet geeft het zoete brood zijn rijke, eigen smaak. Het is een Koerdisch zuivelproduct uit een Koerdische stad, ook al wordt het als een Iraans streekproduct aangeprezen en verkocht.

Conclusie

Nan-e shekari is het zevenenzestigste artikel in deze reeks en het tweede uit Kermanshah. Twee gerechten, één stad, één patroon: het eten wordt erkend, het Koerdische karakter niet. Khoresht rivas was het zure gerecht. Nan-e shekari is het zoete. Samen laten ze zien dat Kermanshah geen voetnoot in deze reeks is, maar een belangrijke Koerdische culinaire stad met zowel hartige tradities, zoals rabarberstoofpot met het vijfde zuurmakende ingrediënt, als bankettradities, zoals zoet saffraan-kardemombrood voor Nowruz. De zoetigheden van Kermanshah reizen in geschenkdozen door heel Iran. De Koerdische identiteit reist niet mee. Met inmiddels zevenenzestig artikelen bouwt deze reeks het archief op dat er altijd al had moeten zijn: een overzicht van wat Koerdische steden voortbrengen, met Koerdische namen en om Koerdische redenen.